Een feest der… her kenning


IMG_3574
Soms zijn zaken fluitjes… van een cent. Maar sinds Nederland de cent in de ban heeft gedaan, hooguit de Aldi het systeem nog enigszins in ere houdt, zijn ook de fluitjes het spoor bijster geraakt. Nu weet ik niet of er voor die tijd al sprake was van een spoor dat is verdwenen, laat staan dat de politiek ons op een dwaalspoor heeft gebracht en het huidige kabinet er alles aan gelegen is om met een gepast optimisme de toekomst voor ons uit te schilderen, het kan haast niet anders dan dat de huidige fluitjes zich hooguit bevinden tussen de lippen van de conducteur dan wel een wegbeveiliger. Ook deze laatste weet zich verzekerd van verschillende middelvingers, wanneer de versmalling zich voordoet dan wel wanneer een gehaaste automobilist zich weg kruist. Neen, dan terug gaan in de tijd, de vijftiger, zestiger en zeventiger jaren, wanneer alles voor een belangrijk deel nog koek en ei leek te zijn, de Bruynzeel keuken het meest gangbare type was en de Fasto geiser garant stond voor het warme water, de badgeiser boven het lavet hing en het kleurenpalet over het geheel genomen nogal grijs vn Wolkjespannen dan wel zwart (van de Dru-pannen) dan wel oranje gekleurd werd. Het fonduestel en de daarbij behorende borden voor een groot genoegen zorg droegen, de lampetkan was verdwenen en de eerste wasmachines een belangrijk deel van de maandag alsnog opsoupeerden. Het ‘Ploem, ploem, jenka op de draaitafel lag en Nederlandse sterren aan het firmament verschenen: de Zangeres zonder Naam, Trea Dobbs, Gonnie Vink, Saskia en Serge als duo en de Mounties als ware Snippen en Snappen het cabaret wezen in Nederland van een inhoud poogden te voorzien. En dat alles gelardeerd in een voormalige gevangenis in Hoorn, het Oostereiland dan wel onder de noemer Krententuin het geboefte van een navenante plek voorzag.


IMG_3543


IMG_3533


IMG_3568
Wij vertoefden daar en het was met name voor moeder Corry een feest van herkenning. Maar ook wij kwamen aan onze trekken. Was het alleen maar door de tijd die daar is stil komen te staan, laat staan dat die twintigste eeuw voor vele omwentelingen hebben zorg gedragen. Eigenlijk een vervolg op wat wij reeds in het Openlucht Museum in Arnhem tot ons hadden genomen. Alleen er was een maar: de Krententuin toen herbergde het geboefte en kende geen mogelijkheid om het bezoek van een parkeerplaats te voorzien. En die makke doet zich nog steeds voor: geen directe parkeergelegenheid, waardoor het voor mensen wat slechter ter been een bezoeking wordt. Laat staan dat het voor ouderen een navenante opgave kan zijn. Dat is verdomde jammer: juist het feest der herkenning roept vele herinneringen op. En die herinneringen… gaan juist dan verloren!


IMG_3577