Een beetje dubbel…

‘Als je wint, heb je vrienden…’, zingen Herman Brood en Hennie Vrienten. In een andere tijd en onder andere omstandigheden. Brood is nu eenmaal dood en Doe maar doet het al tijden niet meer. En toch was het gisteren geenszins een illusie waar wij naar keken: Chez Brood. De muziektheaterproductie over HERMAN BROOD. Stefan Rokebrand die de rol van Herman overrompelend vertolkte, zong en zelfs de stem van Herman geregeld door liet klinken. Als een vorm van reincanatie van ‘s lands grootste Rock-n-Roll legende. Owen Schumacher die in de huid van Bart Chabot was gedoken en Tibor Lukacs die de nachtburgemeester van Rotterdam naar voren bracht. Met de typische loop van Jules en met ook de aversie en gelijktijdig zijn kijk op het Duizendjarig Rijk. Er waren wrange grappen, er was hilariteit en er was sprake van een grote dosis eenzaamheid. Herman speelde Herman en wanneer Herman alleen was kon hij Herman zijn. Een verlegen jongen die zich absoluut transparant wenste te maken. Alhoewel dat een interpretatie van mijn kant kan zijn. Er werd gespeeld door oude rotten in het vak wat muzikanten betreft en dat JanRot als bandleider ook de toetsen wist te raken zorgde ervoor dat kippenvel geregeld over mijn rug heen vloog. In de stoelrug bleef hangen en niet eerder verdween dan dat de laatste tonen de schouwburgzaal in werden geslingerd. Maar niet eerder dan dat Stefan/Herman ‘I did it my way’ had vertolkt.
Hetgeen mij naar vandaag toe brengt. Een podium om onze gedichten op het huidige ‘Landgoed Willibrord’ naar voren te brengen. Een Buitenkans om een verbinding tot stand te kunnen brengen. Waarmee ik niet veel meer wil zeggen dat het vermeende timmeren aan de weg der geleidelijkheid mogelijk op termijn niet alleen op dat terrein, vruchten zal gaan afwerpen. Een schrijverscafe waarbij Piet Bartels de Buitenkans van een toelichting wist te voorzien, waarbij hij ook een verhaal naar voren bracht van hetgeen de pennenroerselen weet te penselen en waarbij Anneke Overtoom haar positie als vrijwilligster in dat GGZ gebeuren schijnbaar moeiteloos naar voren bracht. Schijnbaar moeiteloos, maar achter haar woorden ging het grote verdriet schuil dat de mensen die zij als vrijwilligster mocht ontmoeten, heeft weten te raken. En waar zij zich van de juiste woorden wist te bedienen. Een beetje dubbel dit keer. En juist die dubbelheid komt mogelijk ook tot leven in de bijgevoegde foto’s. Aan de ene kant die foto’s van Chez Brood, de andere kant van de begraafplaats van al die broeders die ooit deel uitmaakten van die congregatie. Waarbij de restanten van hun leven de rust hebben gevonden op die simpele begraafplaats in Heiloo…


IMG_1290


IMG_1296


IMG_1306


IMG_1308