Dwarrelingen

Door 30 juni 2013

IMG_3589

‘Jij houdt mij in jouw greep, maar ik prefereer absoluut geen houdgreep!’ Leven. Vol met absurditeiten. En wat rest: de Dood. Een gemak, afgedankt in een voortuin, grond en planten die zich van het gemak meester hebben gemaakt. Leven in een ander leven, waarbij excrementen het riool mochten verwelkomen. Waarop het riool naliet de resten te begroeten, de spoeling zorgde voor de rest. Het zuiveringsstation dat aan het einde van de reis wachtte. Restanten, zoals wij op zekere dag een vergelijkbare tocht zullen gaan afleggen. De reis van ons leven, van geboorte naar dood. Het besef dat dit voor ieder van ons is voorbestemd. Dat we naar de tijd slechts kunnen raden; leven bewust, begint vaak met de dood. En voor de rest: in mij heerst stilte. Een dwarreling aan herinneringen. Een kleurrijk geheel, langzaam overgaand naar een zwart/wit met grijstinten. Oude, hernieuwde beelden. Herinnerde beelden; beelden met een verleden, de andere herinnering.

IMG_3374IMG_3387IMG_3418

Een Bonte Stoet van hoeren, boeren, burgers en buitenlui. Onder luidkeelse aanvoering van de stadsomroeper. En Ruud Schmitz. Dit keer in de rol van chroniqueur van ‘Kaeskppenstad.’ De man die zijn ongerijmde geest dit keer ten dienste stelt van dit ongekende feest. Want een feest is het! Een feest dat vooraf wordt gegaan door die al eerder genoemde Bonte Stoet, bestaande uit ruim 700 figuranten, die de sfeer van de Middeleeuwen uit gaan beelden. Melaatsen, pestlijders, gekken en kinderen die jong uit bedelen worden gestuurd. Een wasvrouw, dat de argeloze voorbijgangers op grachtwater trakteert. Verbazing alom; een reden om juist haar te mijden. Kinderen in het gevang; blikken die druipen van het verdriet en het medelijden dat wordt opgeroepen. Klaplopers die met kleppers ruimte voor zich opeisen. En ganzen die dit keer onder aanvoering van in Middeleeuwse kledij gestoken maitre en tamboer door ‘D’Oude Stad waggelen. De ganzenpas is hen niet vreemd.

IMG_3420

En het weer dat het dit keer niet laat afweten. Het publiek dat in grote getale zijn opwachting maakt. De watergeuzen die geregeld een lied inzetten. Vlaggen waarmee wordt geparadeerd. En mijn dwarrelingen. Het dwarrelt door mijn bol; niet doordat de Latijnse School een beroep doet op mijn denken. De natuurwetenschap en de filosofie die daarmee gepaard kunnen gaan. De wet van Newton, welke in uitvoering wordt gebracht. De buis van Torricelli. Murmellius, Snellius en Metius die in de verschillende lokalen colleges geven. Lessen in meetkunde, natuurkunde en sterrenkunde. Instrumenten spelen hierbij een belangrijke rol. En ieder heeft zich verdiept in zijn of haar rol. Waardoor aan de ene kant het spel een verdieping ondergaat, de andere kant een stuk spontane inval wat naar de achtergrond geraakt. Althans, dat is mijn ervaring dit keer. Maar ook dat kan aan mijn dwarrelingen liggen. Want ik dwarrel nog steeds…

IMG_3557.000

Ik dwarrel in de Hekelstraat. En zie haar daar zitten. Pauline. Naast haar een man met een bril: Ruud. En niet veel later verschijnt Ted op mijn netvlies. Een biertje, aangeboden door Paula, gaat er dankbaar in. Een keel die uitdroogt, kan voor een raspende stem zorg gaan dragen. Een tweede biertje doet niet alleen mij, maar ook mijn dwarrelingen deugd. Want ik ben vandaag wat dubbel. Dubbel in mijn gedachten, enkel in mijn zijn. Vanochtend het bericht vernomen dat een goede vriendin te jong is overleden. 57. En dat dwingt mij tot…

Tags: , , , ,

Dit bericht was geplaatst op zondag, 30 juni 2013 om 21:46 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.