dWANG


iGer.nl
‘” het heeft iets dwangmatig, en al vind je het lekker, het lijkt wel op moeten!’ Dat uitroepteken verzin ik er zelf bij. Het heeft ook iets van ‘moeten’ weg en dat vindt een oorsprong in het mogelijke gegeven dat ik dingen kwijt zou kunnen raken. Als het ware een deel van de weg kwijt zou kunnen raken. Gezien ook de snelheid waarmee wij ons door het donker verplaatsen. 60 waar zestig gevraagd wordt, tachtig waar 80 wordt aangegeven en de weg slingert in een zwart lint door een duister landschap. Een schitterende sterrenhemel die de wacht houdt.
Een firmament waaronder slechts het goede gesternte geboden wordt. En waar de kleuren zijn verdwenen staan de lichtjes te stralen. Geen lantaarnpaal die probeert de competitie aan te gaan. Geen sprake van iets winnen.
En als daar geen sprake van is valt er niets te verliezen. Een status quo. Of een status aparte. Iets in die geest. Hoe anders mijn middag. Gistermiddag. Ik kwam slechts schoonheid tegen van een schitterende vergankelijkheid. In een kruidentuin. Met uitgebloeide en ontwakende pracht. En probeerde dit te vangen. Met dat wonderapparaat. Het bracht mij wederom op paden die, door bosschages overmand, mijn weg wisten te bepalen.
Alsof mijn eigen vergankelijkheid mij juist op paden wees die het vereeuwigen van indrukken bepalen. Ook dat legde ik vast. En achter gindse geluidswal werd het geluid van een diesel gesmoord. Zag ik in de hemel een witte streep. En in dat spoor een twijgje. De compositie was daar. Maar ik liet na dit te vangen.
Later spraken wij daarover. Over hoe het was en nu is gaan worden. Hoe omstandigheden voor een deel naar eigen idee zijn in te vullen. Of hoe omstandigheden zaken kunnen achterhalen. Be”nvloeden. Of als een katalysator aan het werk kunnen gaan.
De turbo wordt aangesproken en de mechanica laat de zuigers in een eindeloos gejakker openneren. Op en neer. En. Op en neer. En. Op en neer. Maar dan, bijkans, met de snelheid van het licht. In een magistrale dans van omwentelingen. Waarbij hitte vrijkomt. Waarbij warmte wordt geleid. En waarin de explosie zich een weg zoekt. De aandrijfas strak staat. De wielen spinnen. En de turbulentie bladeren in een orkaan weet om te zetten. Of een tyfoon, verscholen in een wielkast. Mijn fantasie aan de loop gaat. Ik mij verbaas. En JU daar nu deelgenoot van ga maken. Omdat ik kwam. Omdat ik zag. En omdat er niets te winnen viel. Mijn status quo. Quo vadis”!
STREMMING
Steeds meer zie ik
het somber in
steeds vaker zie ik
het recht om
zelf te
beschikken
verblikt niet
noch verbloost
het wikken
waagt het wegen,
het besef:
door omleiding
weer afgesloten.
Zoals het pad wordt aangegeven, een hekwerk bescherming biedt. Zoals er ooit een stroompje stroomde, voordat de mens ” Een ingreep was het niet. Slechts een rationeel besluit.


iGer.nl
Uit.