Duitsland & Engeland deel twee


IMG_8064.001
Donderdag, 30 juli 2015 / 09-07-’15.
Neem nu de ICE (later zullen wij over de ICE (spreek uit eis op z’n Engels n.a.v. een Nederlandse bezoekster in een Keuls hotel, natuurgeneeskundig onderlegd, chakralezer, mantrazanger en alles wat het complementaire zo bijzonder maakt…) Waar Sjeng (Jan dus) het DB spoorwegnet hemelhoog de lucht in prijst, hadden wij in Frankfurt Flughafen een vertraging van een half uur aan onze broek hangen, hetgeen de reservering naar de Kalebiezen hielp. Edoch, rond 15.00 uur kwamen wij in Neurenberg aan en vergewisten ons van het gegeven dat het hotel, volgens de kaart, ‘immer gerade aus’ zou zijn. Let wel zou zijn. Want wat wij beiden voor het gemak over het hoofd zagen was dat de U-bahn ons daarheen had kunnen brengen. Had kunnen brengen. Een taxi eerder en ruim 10 euro later arriveerden wij bin het Azimut-hotel Neurenberg. In 2012 het beste Azimut hotel van Neurenberg (waarschijnlijk is er maar 1) in 2015 een grote kamer met een ietwat oubollig interieur. Kwartier gemaakt en niet veel later op weg naar de ALTSTADT. Dan die je de Burg te passeren. Te weten dat deze zich op een heuvel bevindt, waarbij de klim naar boven relatief weinig voorstelt, is het dalen een eitje maar wordt de klim naar boven op de teeehuuuhuurugweg bijkans een bezoeking. Gelukkig biedt het uitzicht een adembenemend schouwspel over de stad. De ‘WEIZEN’, op een terras aan de Hauptmarkt, laven niet alleen de dorstigen en wanneer niet veel later het besluit valt om niet meteen aan de Pizza te gaan, komen wij terecht bij de ‘Oekrainer’, hetgeen wat later wordt bijgesteld in de juiste spelling Restaurant Oberkrainer am Hauptmarkt 7, Nurnberg.
Op deze manier komen veel misverstanden tot stand. Bij het hotel laat een zwarte kat zich aaien, de Weizen in het hotel zijn niet mis te verstaan, de drank gaat in de mannen en wanneer wij ons strekken terwijl het rekken uitgesloten wordt, besluit ik vooreerst dat ik alsnog een bos om ga zagen…
Maar om mee af te sluiten:
‘Ik mag niet klagen! Mag ik dit zeggen” Ja, dat mag ik zeggen!’ Vrij naar Jan Sjeng Smeets.
hetgeen donderdag de 10e juli door Sjeng naar voren wordt gebracht.