duisterlicht

Het is de vaart der volkeren die mij beweegt mee te gaan op de stroom van de tijd. Hoewel”
Kan tijd wel stromen” Kan, per definitie, tijd als abstractie een rol gaan spelen in een mensen zijn. Of menselijk zijn” Gelijk het werkje dat Midas schreef. Omtrent vergankelijkheid. Een zinnebeeldig boek dat de diverse hoeken van kijken belicht. En waar ik graag een kaarsje voor zou willen branden. Dat kaarsje wat mij gisteren door Charles werd voorgehouden. Hetgeen het ‘tasten in het duister’ een stuk draaglijker maakt. Een boek edoch, dat er niet om liegt en alles ook weer in een ander daglicht stelt. Voorzien van afbeeldingen. Overwegingen. Rationalisme. Puur. Omdat emoties altijd weer een vertekend beeld kunnen oproepen. Of gewoon een vertekend beeld geven.


iGer.nl
En ik bespeur dat een bepaalde mate van vertekening ook een rol in mijn gedachten speelt. Omdat het gegeven mens zijn mij voor dilemma’s plaatst. Bescheidenheid één ding is en een bepaalde mate van onbescheidenheid de andere. Omdat ik, in verleden en ook regelmatig in het heden, anders zou willen. Maar het niet anders kon dan dat het was. Of omdat ik minder bij de dingen nadacht. Of juist weer teveel over de dingen nadacht.
Mijn gedachten verwierp. Of ze zachtjes, voor mezelf, uitsprak. In gedachten verkeerde. En mij af en toe in de omstandigheden verslikte. Of bang was in de omstandigheid te stikken.
Een bepaalde vorm van benauwdheid. Verstikkend dus.


iGer.nl
En dan komt een ander bericht. Uit Heemskerk nota bene. Waarin Trudy woorden van Nelson Mandela ons doet toekomen. En dan heb ik de keuze: ik citeer!
‘Je bent een kind van God. Als jij je gedeisd houdt bewijs je de wereld daarmee geen dienst. Het is niet nodig om jezelf zo klein te maken dat andere mensen nooit onrustig zullen worden in jouw buurt. We zijn allemaal voorbestemd om te schitteren. We zijn geboren om de heerlijkheid van God die binnen in ons is, naar buiten te brengen. Die bevindt zich niet in slechts enkelen van ons; die is aanwezig in iedereen.
Onze diepste angst is niet dat wij ontoereikend zijn. Onze diepste angst is dat wij mateloos krachtig zijn. Het is ons licht, niet onze duisternis, dat ons het meeste vrees aanjaagt. Wij vragen ons af: wie ben ik dat ik briljant, schitterend, talentvol, fantastisch zou zijn” Let wel: wie ben je dat je dat niet zou zijn”
Als wij ons eigen licht laten schijnen geven wij onbewust anderen toestemming dat ook te doen. Wanneer wij bevrijd zijn van onze eigen angst heeft onze aanwezigheid automatisch een bevrijdende werking op anderen.’


iGer.nl
Woorden die verlichtend werken. In dat licht ligt dan een zeker pad voor je. Of beter voor mij. En zie ik de aanwijzingen links en rechts van de weg misschien niet optimaal. Omdat mijn blik op nog weer wat anders gericht is. Of omdat de borden teveel aanwijzingen bieden. Maar ook dan wordt een keuze verwacht. In dat moment heb ik die keuze ook gemaakt. Misschien dat je achteraf zou kunnen stellen dat”
Berouw komt na de zonde; zonder zonde geen berouw. En achteraf blijkt de koe toch een donker gat te hebben. Maar als de buik een opgeblazen indruk maakt, kan het verlossen van het gas gepaard gaan met een steekvlam. Die schuur die afbrandt. Door een enkel vlammetje van een sigaar, om de walgelijke stank te verdrijven. Methaangas. Even ondoordacht. Niet stilgestaan bij mogelijke consequenties. Handelen zonder na te denken. Bijna ‘r”cksichtlos.’
En weer wordt licht bij donker ontstoken. Als in de reactie van Charles.
Donker
‘Als het donker wordt, gaat het pas donker worden. Dan gaan de lichten aan om ons te verlichten, ons te verlichten van de donkerte. Liefst geen TL maar vrolijke lampjes in gevarieerde vormen en tinten. In een boom, naast een luie stoel of vanaf het knapperend haardvuur worden we beschenen en bestraald.
De donkerte verdreven, heel even, voor zo lang het duurt. Het donker van het einde, nooit komt dat licht meer terug. Ja morgen, maar dan is het toch weer anders.
Een ander gevoel, ander licht en een ander donker. Of misschien niet.
Misschien blijft het licht en wordt het donker verdreven, net als één kant van de maan.
Ik reken er niet op en steek nog maar een kaarsje aan.
Daar neem ik dan even de tijd voor. Om juist die woorden tot mij te nemen.
Want als het gaat om tijd…
TIJDVERSCHIJNSEL
Als een jaar
zich in één dag
liet persen
zou ik nog
tijd
tekort komen.
Was het
maar vast
overmorgen.


iGer.nl
En gelijktijdig klinkt in de stilte van de tijd: ‘In de mensen een welbehagen!’