duin ver maak t

20090703-1246576238N0207egmond1244

De rand van het Noordzeestrand. Daar waar eb de vloed laat gaan en waar vloed de eb kan kussen.
Daar waar de berichten naar de overkant gaan varen. Waar schuiten langer dan honderd meter
en met gemak ook de tweehonderd halen, wordt misschien wel thee gedronken.
Waar wieken vogels slachten. Waar zonder molentjes gelopen wordt.
Opdat op de hoeveelheid gas in Slochteren ge- en bespaard kan worden.
En wij iedere keer bij een volgende besparing weer koekjes kunnen bakken. Van eigen deeg.
Of die sigaar gaan roken. Uit eigen blik. Daar waar de duinen de Hollandse kust weten te benadrukken.
Waar de blanke toppen schuil gaan in het groen van helmgras.
Waar de zeedistel een beschermde soort is gaan worden.
Waar trappen en hekken proberen het duin een rust te gunnen die, ‘s nachts heel aangenaam maar,
overdag een grote kwelling is. De zon door de factor 20, 30, 40 of nog hoger wordt geweerd.
Waar geen sprake meer kan zijn van een roodverbrande huid.
Want de kans op huidkanker neemt alleen maar toe.
En waar Tsjamba Fi allang uit de medicijnkast is verdwenen.

Een huidbalsem op theebasis wat zijn oorsprong in de Oost had.
Wat ervoor zorgde dat mijn huid, na het met een watje te hebben opgebracht,
lekker aan het ‘trekken’ was.
Alsof de inspanning van de zon door te rekken tot een extraatje diende te gaan behoren.
En wat die heel aparte geur teweegbracht. Bijkans een tempo doeloe gevoel.
Maar hoe dien je dit in Holland vol te houden. ‘Adoe, Addie, kassie an Toean.’
En of er van deze zin iets klopt…”! Ook daar gaat het niet om.

Het ritselt rond mij. En als ik even de kans zie schiet ik vol.
Want de leegte kan me gaan benauwen. De leegte benauwt me dan ook regelmatig.
Er ontbreken concrete vooruitzichten. Het aftellen van de momenten naar een vakantie toe.
Het aftellen wanneer het vrijdag zou gaan worden naar de weekend gebeurtenissen.
De maanden die mij nog zouden hebben kunnen scheiden van dat vervroegde uittreden.
Het overlevingsplan wat Loyalis mij te bieden zou kunnen hebben. De vooronderstelde levensloop.
En alles wat daar dan weer mee samenhangt. De realiteit die in het niet valt bij de emotie.
Of de emotie die er wel is maar zich ook regelmatig schuilhoudt.
Alsof de zon ook daar een bepalende factor in speelt. Er toe doet en ook weer niet.
Zoals ik vandaag aan mijn kuierlatten trok en de stad inging.
Maar door naar Egmond te gaan weer door andere zaken werd getroffen.
Dat ijsje wat zoveel anders smaakt. Omdat het minder goed maar daardoor wel veel beter smaakt.
En de pillen die mij zo af en toe de lekkere dingen beter laten smaken. Die cholesterolverlagers.
De β-blokkers die mijn hartje bepaaldelijk laten kloppen.
De verdunners om te zorgen dat de verf niet te sprankelend wordt. Want als er bloed vloeit…

Dan weet ik dat het systeem het nog doet. Dat meerdere systemen het nog doen. En dat er sprake is van leven.
Gelijk de ander het uitgangspunt gaat huldigen dat waar er hoop is leven zal zijn.
Want mogelijk heeft JU Trudy al een wijle gemist. Zij heeft op dit moment iets anders aan haar hoofd.
En ik zou dit besognes kunnen noemen waarmee ik de zaken iets beter voorstel dan dat ze zijn.
Voor nu wil ik het echter daarvoor laten.
Niet nadat ik alle sterkte heb uitgesproken.

Daarnaast kwam een ander blad op mijn pad. Inzicht. Raakt na 37 jaar UITZICHT.
In 1972 kwam het eerste nummer van het personeelsblad REFLEX voor Duin en Bosch uit.
In februari 1992 kreeg de Reflex een nieuw jasje omdat de huisstijl was vernieuwd.
December 2003 verdween ook de reflex. Duin en Bosch werd GGZ Dijk en Duin.

En nu komt intranet. Hoe nu verder”
Wij willen steeds sneller ge”nformeerd worden en daar past Inzicht niet mee(r) bij.
Vormgeven, drukken en verspreiden van het blad vraag zo’n twee weken.
Via intranet kunnen we dadelijk snel nieuws met elkaar delen. En daar kan iedereen aan meedoen…

Maar of iedereen dat ook daadwerkelijk wil”!
Voor de liefhebbers zou er kunnen worden geprint.
Da’s beter voor het milieu en bespaart natuurlijk op de kosten.
Het geld voor de maaltijden kan waarschijnlijk niet verder verlaagd worden.
Dan raken mogelijk de essenti”le geestelijke vitamines nog verder in het slop…
Na een eeuw hoofdzaken kan het haast niet anders zijn dan dat de bijzaken
hoofdzaken noodzakelijk maken en dat een eeuw hoofdgebouw of Administratiegebouw omgeturnd wordt
tot één kamer appartementen voor… jawel, patiënten.
Want laten we in vredesnaam al die andere hoofdzaken vergeten en de dingen gewoon weer
bij de oude naam gaan noemen!

Niet waar bestuurder hoe heet je nu ook weer…”!
Iets met Hans meen ik mij te herinneren.

Neen, dan liever een rondje

Duinvermaak.

Het ritselt
wat in de
ontluikende
struiken
als ik
met maat 46
het jonge goed
loop
te vertrappen.

In Bergen, naast Il Primo, prima te doen!

20090703-1246576336N0207egmond1249

En neem eens een cli”nt van de GGZ mee!
Kan die gewoon eens lekker ongewoon eten…