Drijfveer

Grappig. Een woord wat zich in mijn recente verleden regelmatig voordeed. Gelijk meer woorden op een bepaald moment in de mode zijn, om op een ander moment naar het ‘Rijk van verleden’ te verhuizen. Gelijk tof ook zo’n woord is. Nu weet ik niet of ‘grappig’ dan wel ‘tof’ geheel van de artistieke staalkaart zijn verdwenen, maar daar heeft het veel van. Of dat het meer aan mijn huidig zijn te koppelen valt. Tenslotte ben ook ik een persoon dat hoofdzakelijk vanaf de zijlijn het spel van de taal volgt. Geenszins een talenwonder, meer iemand die het leuk vindt om met taal te spelen. Speeltaal in deze, een woord dat ook voor dit apparaat niet geheel bekend is. Met taal valt nu eenmaal zeer beperkt te spelen, hoewel diezelfde taal ook spelenderwijs kan worden aangeleerd. Ik bedoel maar!
Kwam gisteren een verhuisdoos met gedichten tegen. Ik schreef er ooit een 2000-tal en zou bij God niet weten wat ik toen allemaal bedacht en ook geschreven heb. Nu ben ik bezig om een ander ‘record’ te gaan vestigen: hoewel er geen sprak is van een record. Het heeft nu eenmaal meer weg van een opdracht die ik aan mezelf heb gesteld,dan wel opgelegd. Ik geef toe, he neigt enigszins naar het obsessief-compulsieve, maar ook daar heb ik vrede mee. Een mens dient nu eenmaal een mate van dwang te onderhouden, waardoor de drang als zodanig een plek daarnaast verdiend. Zo ook dit AFSCHEID, dat ik vandaag maar memoreer.
Afscheid nemen / duurt niet lang; / afscheid nemen / soms / voor eeuwig / laat / het afscheid / op zich wachten. // Afscheid nemen / is / de drempel / overgaan: // afscheid is / genomen / als je later, / als je jong / al oud / bent / kunt / zeggen / dat je van / iedere / dag / afscheid / hebt / genomen.
4-12-’91 – 1 staat er onderaan die bladzijde. Nu, zoveel jaar later, hoef ik me geen buil aan die tekst te vallen. Toen schreef ik in een roes. Nu schrijf ik meer voor mijn eigen zijn. Een zijn dat discutabel is. Een zijn, waardoor ik ben en omdat ik het toch niet kan laten!