drie keer weer.

Niet alleen het verdriet van Belgi” doet mijn wenkbrauwen fronsen, maar juist het stil verdriet van die eenzame mens, die part noch deel meer uitmaakt van de gemeenschap waar die mens zich kon koesteren in de warmte van de zijnen, laat een traan ergens biggelen. De woorden van Robert Jan, van Charles en in de laatste plaats van Trudy, doen mij denken aan een snaar die zeer gevoelig ligt. Het is dan ook in die laatste plaats dat terugkeer, met enige bewerking, van dit log deel gaat uitmaken. Want waar Avatar veronderstelt dat naast deze wereld die andere wereld kan bestaan zorgt ervoor dat mensen juist opzoek gaan naar die wereld. De grens overgaan. Zich niet door de veerman de Styx over laten zetten, maar zelf de roeispanen weten te bedienen. Althans, met dat verhaal kwam Marlies onder het eten aan.” En ik kan me daar wel wat bij voortellen. De kou van dit leven inruilen voor de ongekende warmte van een andersoortige moederschoot. De lust in een leven dat langzaam vergaat, de leegte die zich niet laat overzien en alleen maar in grootte toeneemt. Alsof magazijnen worden leeggeplunderd, stellingen niet alleen worden betrokken maar gelijktijdig leeggehaald en de kluts die ergens onderweg is blijven steken.


iGer.nl
Want het is weer avond en ook op mij wacht de nacht. Ergens, maar voorlopig nog maar niet. Want ik wist mij vandaag op een ietwat bijzondere manier door de tijd heen te zetten. Ik heb een scrapbook gemaakt. Gewoon in de aanbieding bij de HEMA. En daarin foto’s met semi-ouderwetse hoekjes opgeplakt. En heel boek vol. Met foto’s van de ‘shoot’ in het van der Mey college. ”Dress to impress.” Totaal iets anders dan de Dress to Kill, Bill” films die ik voor het gemak niet alleen over eenzelfde kam scheer, maar ook ondoordacht aan elkaar weet te koppelen. Ik mijn fantasie niet weet te beteugelen en deze haast vanzelf aan de loop gaat. Ik mocht complimenten ontvangen. Omtrent mijn foto’s.” En dat voelt niet alleen goed, maar dat is ook goed. Het impliceert dat ik kan doorgaan met mijn blik. Wiksblik als het ware. Het betekent ook dat ik verder ga op het pad van het ongerijmde. Want waar het allemaal uiteindelijk toe leidt weten wij allen en staan daar gelukkig niet zo vaak bij stil.
Toch hoor ik wel geregeld om mij heen van die speciale opmerkingen: ‘” toen het nog kon. Toen kwam het er niet van”‘ en nu kan het niet meer. Nu is het allemaal een deur te ver. Of nu is de eenheid verbroken. En dat maakt mij ook wel weer wat triest. Maar leven houdt nu eenmaal in dat keuzes zich niet alleen aandienen, maar ook gemaakt dienen te worden. En van een passen zal in veel gevallen wel sprake zijn. Omdat afwegingen en consequenties nu eenmaal de factor verantwoordelijkheid gaan aanspreken. Of dat een ander iets tekort kan worden gedaan. Of dat het niet realistisch is. Vakantie op de pof bijvoorbeeld. Of door een grote pot met geld te reserveren in de aanschijn van een nakende dood. Om die pot maar eens grandioos te gaan verteren. Terwijl het verteren juist het pot verteren in de weg staat. Het doe eens gek, wat iemand door levenslange zuinigheid als levensstijl eigen is gaan maken. En dan opeens diezelfde zuinigheid als eigen beschouwt. Het maar weer nalaat. Het uitstelt voor later. Want later als je groot bent”


iGer.nl
Lezen in de krant dat ooit een buurtgenoot is overleden.
Gerard de Vriend. Verslagen en intens verdrietig geven wij kennis van het overlijden van mijn lieve broer en zwager.
Alkmaar, Annie en Peter. Annie de Vriend. Ooit gingen wij gedrie”n naar de van der Leeuwschool. Vandaag de dag is dat een Moskee. Annie was een vriendin van Annelies Maaskant die weer een vriendinnetje van mij was. Een familie bestaande uit broer en zus en zwager. Dan staat het er wat kaal. Dan juist valt het op dat er geen verdere familie wordt genoemd. En dan is het juist weer ontroerend dat Gerard voorzitter was van V.V. Alkmaarsche Boys. En een advertentie verder: ‘nooit meer je stem door de speaker. Niet meer langs de lijn. Geen handje na de wedstrijd. Onze trouwe supporter is helaas overleden.’
Of “People from”” hetgeen kenmerkende woorden van onze vriend Gerard en tevens voorzitter van Alkmaarsche Boys, wanneer we weer on trip waren. Elke bezochte stad werd door Gerard met een gepaste speech bedankt voor de gastvrijheid welke wij hadden mogen ontvangen. Van Bath tot M”nchen, Edinburgh tot Madrid, Praag tot Barcelona, Dublin tot Boedapest, Istanbul tot Lissabon, Berlijn” helaas het heeft niet meer zo mogen zijn.
Gerard, we zullen je missen.
Boys 3 en oud spelers Boys 3.
En dat is dan weer de bijna legendarische derde. Eerst Jan, toen Corrie en nu Gerard. Vandaar ook
TERUGKEER
Zie mij hier staan
als afgezant van hen
die nooit meer
wederkeren
zie mij hier staan
laat mij de dank,
die zij van U
ontberen.
Ik sta hier, noem mij
bij hun naam
en ik zal wederkeren,
de dag aan U
de nacht na ons
blijf ik
re”ncarneren.
En mocht JU deze tekst ooit eerder hebben gelezen””!
Soms is wat herhaling op mijn plaats! Goedendag en welterusten! E.O.!


iGer.nl
P.s. Aaltje Brandjes- de Dood is ook overleden.