Doofstom & Autist

Het kan haast niet anders dan dat ik mij blijf verbazen omtrent de berichten in de courant. Een ontslaggolf dreigt in de zorg. Wereldleiders die elkaar de hand schudden, hoewel Raoul nu niet direct een wereldleider is. Maar wel een man van naam: Castro. Waarbij Fidel zijn instrument mogelijk in de wilgen heeft gehangen. De noemer is simpel: Mandela. En ieder zichzelf respecterend leider maakt dit keer zijn opwachting. Of de hare misschien. Ondertussen draait de wereld stoicijns door, verandert geenszins de maan in zijn baan, laat staan dat de zon de dag weer eens aardig bedient: ook deze blijft eenvoudigweg schijnen. Gelijktijdig blijft daar die verbazing: in de Geestelijke Gezondheids Zorg verdwijnen de komende tijd 13.000 banen. Tweemaal zoveel als vorig jaar nog werd gedacht. Het banenverlies is het gevolg van zware bezuinigingen door de overheid op de zorgsector. Nu valt er, over het geheel genomen, ook niet zoveel rendement te verwachten van mensen met een psychische stoornis. Simpelweg door het gegeven dat we wel naar het gedrag kunnen kijken wat de psychische gestoorde medemens vertoont, maar geen enkel idee hebben omtrent de beweegredenen waar dit gedrag dan weer een teken van is. Of, en dat geeft een totaal ander licht op de situatie, een uitkomst. De ontslaggolf leidt in de komende jaren mogelijk tot een verlies van 100.000 en misschien wel 120.000 banen. Naast de vraag wie dit verlies zal gaan betalen is het een totaal andere vraag hoeveel expertise dit keer op ‘straat’ komt te staan. Straks breken onlusten uit omtrent de rol van de mantelzorgers en zijn het letterlijk ‘kouwe kleren’ waar mensen zich in gaan hullen. En ik heb de idee dat velen vanaf de kant zullen staan kijken naar de mensen die aan de kant worden gezet. De grootste klap valt bij verpleging, verzorging en thuiszorg waar door bezuinigingen en overheveling van taken naar gemeenten 80.000 banen verdwijnen.
Lang geleden dat roeping en idealen nog een rol speelden in een vak waarbij die woorden nog te danken waren aan Florence. Het heeft er veel van dat tegenwoordig de kwaliteit voor een belangrijk deel als een nachtkaars uitgaat. Terwijl juist zij in die tijd de ‘dame met de lamp’ vertolkte, een licht in een duisternis, een hoop die in stilte haar opdracht volbracht. Zo zal 12 mei waarschijnlijk ook uit de annalen gaan verdwijnen als ooit de Dag van de Verpleging. Een dag waar symposia de laatste jaren probeerden aandacht te besteden aan juist die verzorgenden, verpleegkundigen en alle anderen die het belang van de patient voor ogen hadden. En daar word ik dan weer redelijk bedroefd van. Bedroefd omdat ik vrij langdurig juist in die richting mijn deel heb kunnen uitvoeren. Waarbij de varkenscyclus ook met een grote regelmaat een belangrijk deel van de opgebouwde kwaliteiten verloren deed gaan. Alleen niet in de mate die zich momenteel voordoet. Of gaat voordoen. De noemer alleen al: participatiesamenleving. Het ieder voor zich principe en zij die veel hebben te beheren, zie zullen het wel nalaten om hieruit te leren. Waar rijkdom steeds meer een relatief begrip aan het worden is, war overvloed langzaam opdroogt en waar pillen iets van de onderliggende wanhoop weten te dempen. Want ik neem aan dat juist die wanhoop toeneemt, waar de dood mogelijk een halszaak gaat worden en de ellende om andere oplossingen vraagt. Waar schulden als molenstenen om nekken worden gehangen, boetes niet meer toereikend zijn en de afkoop op zich laat wachten. Waar armoede schuil gaat achter gesloten gordijnen, waar bloemen worden ingeruild door kunstbloemen uit China en waar een welvarend land als Nederland aan een tomeloze val begint…
Edoch, het is niet aan mij, noch aan de ander. Ieder land krijgt die Regering die dit verdient. Dat is het voordeel van een Democratie. Maar dat de afbraak zich zo zou gaan manifesteren…
Cultuur” De nek omgedraaid! Zorg” Wordt uitgewrongen! Banenverlies” Ach, het zou wat! Armoede” Ik doe net als die apen: ik hoor niet, ik zie niet en blijf stomweg zwijgen. Nog mazzel dat ik, naast mijn autisme, doofstom ben. Zo! Ik laat mijn stem niet horen!