Doodtijdgenoot.


IMG_1016


IMG_1017
Met Bowie’s dood, verdwijnt er weer een leeftijdgenoot. Een doodgenoot als het ware. En het is dat ik Heroes reeds lang op mijn graflijstje heb staan, naast het nummer dat hij met Tian Turner heeft opgenomen (Tonight) dat het bij mijn verscheiden nog eens in de herhaling komt, anders zou ik daar vandaag geen woorden aan gaan wijden. Nu kan ik er echter niet omheen: bouwjaar 1947. Hij werd vrijdag jongst leden 69 en ik hoop in mei ook dit bijzondere getal te gaan behalen. Dat het echter anders kan gaan lopen, sluit ik op voorhand niet uit. Maar dat ik vandaag woorden aan hem zal wijden, dat is iets dat ik op dit moment zeker weet. Een icoon heeft het aardse ingeruild om zijn Space Oddity letterlijk gestalte te kunnen gaan geven. En dat Major Tom hem mogelijk welkom heeft geheten , ook dat sluit ik dit keer niet uit. Dat er meer is tussen hemel en aarde en dat er grenzen zijn die voor de mens niet direct zichtbaar zijn, ook dat is een gegeven waar geleerden het in de regel niet altijd met elkaar eens over hoeven zijn. Bowie, de man met een groene en een blauwe iris, een speling van de natuur, een man die velen in zijn voetspoor liet volgen. En dat die ‘speling der natuur het gevolg was van een klap die hij kreeg van George Underwood’ waardoor zijn pupil zich constant verwijdde… Bowie, een filmster, een zanger, een componist, een androgyn type en niet in de laatste plaatste ook nog eens kunstenaar, heeft vorige week zijn laatste werk op de markt gebracht. Waarbij de recensies bijzonder lovend waren. ‘David Bowie trakteert op “jazztronica”’ Op vrijdag 8 januari wanneer hij zijn 69e verjaardag viert, verschijnt ‘Black Star.’ En terwijl op een foto op de voorpagina van het Noordhollands Dagblad een verkoper zijn nieuwe cd’s uitpakt in het Groninger Museum, waarbij wordt aangegeven dat Bowie geen toelichting noch een uitvoering van zijn werk meer geeft, komt ook naar voren dat het laatste optreden van Bowie tien jaar geleden was. En dat hij ook geen interviews meer geeft, laat zich raden. Bowie is dood. Bowie is een doodgenoot voor mij geworden. En wanneer het zo is dat een ‘Black Star’ zich laat vergelijken met de zwarte gaten in het heelal, weet ik dat de energie die Bowie in zijn leven heeft gegeven, onnoemelijk veel energie heeft opgeleverd. Maar misschien praat ik voor mijn beurt. En met de Kerstdagen nog vers in het geheugen is het ook die film met Bowie die een appel doet op de tijd: ‘Merry Christmas, Mister Lawrence Bowie!’


IMG_1018


IMG_1021


IMG_1022


IMG_1023