donderdag 2 augustus

Donderdag, 02-08-’12.
Vertoef ik vandaag nog in mijn geboorteplaats, maak ik mij op om morgen, met een beperkte hoeveelheid reisattributen, van het vervoer der Nederlandse Spoorwegen gebruik te gaan maken. Gelijk een gemiddelde Nederlander door de aanhoudende crisis de tering naar de nering dient te zetten, kan het niet anders dan dat de lucratieve aanbieding van NS/Floriade mij weet over te halen geld aan deze beide instituties te fourneren. Waardoor hun schatkisten voor een klein deel de resterende schulden weten te kleineren. Een ietwat warrige zin, maar wel een zin die recht doet aan mijn kromme redeneren. Want stel je nu eens voor, dat zich morgen geen bocht in het traject voordoet” Dat het ‘immer gerade aus’ zich letterlijk manifesteert” En dat ik, voor het gemak vergeet dat de rechte lijn zich niet altijd als recht voordoet. Dat het nu eenmaal niet altijd een voorrecht is om je te gedragen zoals het een gemiddelde burger in Nederland betaamt” Zoals de ergernis die zich voordoet wanneer een ongekend persoon zich ontfermt over een duidelijk te onderscheiden groene bak waar groente, fruit en tuinafval gescheiden in wordt aangeboden. Die onverlaat het in zijn hoofd haalt juist ons nummer 10 van de aardbodem te laten verdwijnen. Waar de chip, die door het afvalophaalsysteem gelezen wordt, mogelijk op nog langere termijn niet meer wordt opgehaald. Waarbij duistere krachten aan het werk kunnen gaan. En waar mijn systeem dan weer tegen in opstand komt. De gelatenheid enerzijds, de ergernis anderzijds elkaar in evenwicht tracht te houden. Maar ik er eigenlijk goed aan doe dit even achter mij te laten en mij te richten op…