Donar in een tentje.


IMG_8031
Een merel die een poging onderneemt om met de aanhoudende donder te wedijveren, maar het spoedig opgeeft. De regen die met vlagen dit muzikaal geweld ondersteunt, vliegtuiggeluiden die in dit geraas ten onder gaan. Neen, ook dit keer zal Donar winnen. Zeker wanneer zijn strijdwagen ruim twintig minuten rondjes blijft draaien. En ik, languit op bed, me een voorstelling maak hoe ik dit tumult in een tentje zou ondergaan. De bakken die niet veel later het hemelwater over de aarde storten, de uitgedroogde grashalmen die niet weten wat hen overkomt en de verkoeling dit dit geweld teweeg brengt. Want dat het koelt, is nu wel zeker. En terwijl Donar ergens in het firmament verdwijnt, Wodan zich met Freia zal vermaken kan het haast niet anders dan dat de weergoden ons aan alle kanten terwille zijn. Geweest dan wel straks wederom bereid zijn om de hemelsluizen te openen, de bakken leeg te gieten en op die manier iets van de veronderstelde klimaatverandering ons niet alleen in weten te peperen, maar ons ook bewust te maken omtrent de vraag waar wij tegenwoordig al jaren mee bezig zijn. Het gaat om slechts enkele graden maar de gevolgen zijn niet te overzien. En we blijven eenvoudigweg doorgaan met consumeren, het leegroven van bronnen teneinde… onze voorspoed te continueren opdat het op termijn in rampspoed tot ons komt. De gedachte dat het ‘mijn tijd wel zal duren’, is een verwijt dat ik mezelf nauwelijks maak. Dat verhaal van die zondvloed kent nu eenmaal een Franse variant en het is juist met de Franse slag dat ik deze kwinkslag naar voren breng. En onderwijl blijf ik in dat denkbeeldige tentje liggen, zal straks op mijn luchtbed de tent uitdrijven en niet weten waar ik dan terechtkom. De wijde wereld in een notendop. Het heeft wel wat. Vraag mij niet wat, want voor ik het zelf besef omschrijft men mij als een romanticus. Zo romantisch ben ik in de regel niet. Op een enkel moment na: het moment waarop ik dit schrijf en morgen… mogelijk nog even terugblik!


IMG_8032