Doe maar…

‘Ontspan. Adem in, houd vast en blaas langzaam uit.’ Een psychologische thriller, geschreven door een (psycho-)therapeut. Een literaire thriller, geschreven door een gesjeesde Neerlandicus. Of door een oud-rechercheur. Een crimineel die opeens het licht heeft gezien. En ik verslind ze met grote regelmaat. Lieden die voorgedragen worden voor de Gouden Strop, lieden ook die die Gouden Strop krijgen uitgereikt, dan wel die grote uitzondering die zich bezighoudt met fraction: Thomas Ross. Een Jacob Vis, een voormalig hoofdcommissaris, Aad van den Heuvel met zijn vuile bom, een Jan Willem van de Wetering dan wel ooit de stripboeken van Robert van Gulik en zijn Rechter Tie verhalen. Een Michael Connelly, Preston en Child, Lee Child en noem nog maar wat andere bekenden. Ik verslond ze en verslind ze nog steeds. Maar ben nog niet toe aan een E-boek. Neen, fysieke boeken boeien me nog steeds het meest. De wetenschap dat er duizenden boeken via zo’n E-reader te lezen zijn en het feit dat ik mogelijk door de bomen het bos kwijtraak, weerhouden mij. Daarnaast is een rondje naar de bibliotheek tegenwoordig een leuk uitje. En omdat ik geregeld om een uitje verlegen zit, houd ik deze loop er maar in. Gelijk ik er niet tegenop zie om een boodschap te doen, met een tas aan mijn arm me wentel in het feit dat juist door het doen van die boodschap ik mogelijk anderen tegenkom. Een groet van een onbekende, een stilzwijgen van een andere passant, een blik die op oneindig staat dan wel een gespreke dat zich met een mobiel voordoet. Want niet alleen wordt er aan alle kanten gemobiliseerd, met een mobiel in de hand kom je bijna letterlijk door het ganse land. Neem nu een willekeurige wagon van een willekeurig treinstel, nauwelijks gezeten komt het scherm tevoorschijn, wordt er weer op het scherm gekeken en wordt de vraag naar wie er iets van zich heeft laten horen, gewetensvol beantwoord. Geappt, getwittert, iets afgesproken, de dag doorgenomen of aangegeven hoe laat de ander thuis zal arriveren. Wat er wordt gegeten en dat de aardappels kunnen worden opgezet. Dat de trein dit keer geen vertraging heeft, de wissels goed staan en dat, door de warmte van de laatste dagen, de rails nog steeds evenwijdig van elkaar in het landschap liggen. Het laatste nieuwtje dat zich mag verheugen op een glimlach, een gesprek dat zich in een vreemde taal voordoet en een opgewonden standje dat de hele coupe laat meegenieten. Mijn laatste nieuwtjes zijn voor vandaag wat beperkt. Het heeft wat weg van een opruiming. Van de restanten van wat ooit een bandenhandel is geweest en waar de fik in is gegaan. Een gevoel dat het oproep valt te vergelijke met een opgeruimd staat netjes. Maar op dat onderwerp hoop ik morgen op een ander manier terug te komen. Over niet opgeruimd gesproken. Een beeld dat ik trof in Haarlem. En waar ik morgen verslag van hoop te kunnen geven, hoewel… wat zich morgen weer op mijn pad voordoet kan juist de reden zijn om daar op een ander moment alsnog melding van te maken. Een vorm van doen dan wel laten waardoor doe maar aan inhoud kan toenemen.


IMG_2487


IMG_2489


IMG_2491


IMG_2539