Dochtersdag

Je komt nog eens ergens: dochtersdag. Voor de een een rit naar Bloemendaal en terecht komen in een Residence, voor de ander een rit naar de NoordWestZiekenhuisgroep door Elsevier uitgeroepen voor het beste ziekenhuis van Nederland. Waarbij de kwaliteit wat discutabel is of waardoor naar voren komt dat het in andere ziekenhuizen nog slechter is gesteld. In die zin dat de punten waarop gescoord kon worden, wat in het ongewisse zijn geraakt. Maar dat zal ongetwijfeld te maken hebben met de ervaringen die de andere dochter aan den lijven heeft mogen beleven. Subjectief in zekere zin. Dat neemt niet weg dat het heen en weer rijden tot mijn genoegen zeer ontspannen is geweest. Geen files, geen wachttijden, geen andere bezigheden die ik voornemens had. Hoewel dat laatste niet geheel juist is. Ik had een voornemen maar zie kans om dat voornemen alsnog gestalte te gaan geven. Ik ga me bezighouden met keuzes. Keuzes die zich pas volgend jaar zullen gaan voordoen. Het is eenvoudig wanneer je in het kader van traditie je jezelf iets ‘dwingends’ oplegt. Het maken van kalenders. Het de ander gaan verblijden met het verleden dat ik zag door de lens te gaan richten op objecten. Mensen en de dingen die voorbijgaan. Een variant op een titel van Couperus. Nu eenmaal ook niet de eerste de beste. Variabelen zullen het in doorsnee zijn. Of elementen die recht doen aan een mate van verval. Daar ben ik nog niet uit. Maar wel ik wel uit ben is dat huis in Bloemendaal. Met recht een Residence. Maar daar wordt ook redelijke vergoeding voor gevraagd. Althans, voor hen die zich dit kunnen permitteren is er gelegenheid om dit ook ten volle te kunnen gaan benutten. Een huis met eigen koks, de mogelijkheid om bourgondisch van de dis te genieten en de zorg die dit keer op maat geleverd wordt. Geneugten des levens kennen nu eenmaal een prijs. En wanneer er geen sprake hoeft te zijn van een zorgtoeslag, vaart eenieder daar wel bij. Dan wordt welzijn in zekere zin ook een mate van welbevinden. En omtrent dat welbevinden en de daaraan gekoppelde ontzorging kan het haast niet anders dan de opmerking dat dit niet voor eenieder is weggelegd. Ontzorging, een wat discutabel woord waar voorheen een verzekeringsmaatschappij zich liet voorstaan op het woord ontzorgen. De zorg, ik mocht daar al eerder melding over doen. Gelijk ook het onderwijs met sprongen achteruit gaat en Dekker daar dan weer zijn zorgen over uitspreekt. Maar ook hij staat geregeld met lege handen. Zeker wanneer Deijsselbloem weer eens getuigt van de dilemma’s waarmee de EU wordt geconfronteerd. Steeds meer met minder dan wel steeds minder met meer. En wanneer de vraag wordt gesteld ‘mag het ietsje meer zijn’ in plaats van ‘ietsje minder’ geeft het iets weer van wat anders: het schijnt zo te zijn dat de recessie…


img_5968


img_5969


img_5971


img_5972