Dimitri & Corrie

Niet alleen een begenadigd schrijver, ook nog eens een begenadigd verteller en als kers op die bol: een benaderbaar mens. Nu weet ik wel dat die kers op die taart in zijn verhaal garant staat voor de tepel op een vrouwenborst, maar dat doet niets af aan de voorstelling die ik gisteren mocht bijwonen. Die godverdomse dagen en het vervolg dat hij met Corrie van Binsbergen op de vloer heeft weten te zetten. Wanneer er wordt gesproken over een muzikale literaire trip heeft het een effect dat doet denken aan een psychedelisch evenement uit de jaren zeventig van de vorige eeuw. Althans, wanneer dit alleen de muziek zou betreffen, de woorden va Dimitri doen de zinnen prikkelen en het is juist dat zinnenprikkelende van het geheel dat in dit geval wonderen doet. Dat Bas Haring dit keer verstek laat gaan, dat zij hem vergeven. Waarschijnlijk omdat de zaal slechts een zeventig tal bezoekers kent. En Verhulst brengt zijn woorden meedogenloos over het voetlicht, neemt geregeld een slok water uit een van zijn vier flesjes en is zelfs in staat om, wanneer de muzikanten alle aandacht op zich weten gericht, met wat onhandige bewegingen alsnog de aandacht op zijn persoon te vestigen. Maar doet dit op een wijze waardoor dit gerichte bewegen hem op voorhand vergeven is. Waar ooit een cartoon is geweest van Harry Mulisch waarbij hij hoog in de hemel constateert dat het boek van zijn hand (ontdekking van de Hemel), in zijn ogen toch beter was, gaat dit in het muzikale verhaal wat ons wordt voorgeschoteld, helaas niet op. Het geeft een bijzondere dimensie aan het stuk, het geeft de muzikanten de gelegenheid om op de meest persoonlijke, ogenschijnlijk grillige wijzen een persoonlijke ‘touch’ aan het geheel toe te voegen. Of dit nu de strijkers betreft, dan wel de blazers, de baspartijen van Corrie dan wel het subtiele geweld dat de vleugel zich moet laten welgevallen, de drummer die van alle markten thuis blijkt te zijn en een open doekje dat de spelers mogen ontvangen, buiten kijf staat dat het hele gebeuren draait om de verteller. En wanneer deze schrijver/verteller in staat is om alle aanwezigen aan zijn lippen te krijgen, kan het haast niet anders dan dat deze voorstelling zich niet alleen kenmerkt door het verhaal ‘an sich’, maar ook nog eens duidelijk maakt wat de mens in het geheel eigenlijk voorstelt: het zijn de woorden waar ik van de week alreeds gewag van heb gemaakt en die ik nu nog eens herhaal. Vreten, poepen, neuken en vechten. En wanneer een Gnoe het loodje legt, wanneer het water wederom naar de zee gedragen wordt, wanneer een zwaargewicht zijn vinger in de buurt van de knop brengt dan, ja dan…

IMG_9888

IMG_9890

IMG_9897

IMG_9898

IMG_9899

IMG_9903

IMG_9906

IMG_9905
P.s.: en dat het mij gelukt is om de helaasheid der dingen en dat van die godverdomse dagen dit keer gesigneerd heb terug meegenomen… Dat zijn dit keer mijn kersen op een tweetal taarten!