dessert

 Het dessert doet denken aan een moment in Denemarken. In Bonnerøp nota bene. En het betrof niet zozeer het nagerecht maar het voorgerecht. In het Deens op de spijskaart was het iets totaal onbekends. De vraag heel simpel. De serveerster de Engelse taal niet geheel machtig. En kwamen wij toen een compromis. Het zou iets zijn met ham. Hoewel mijn schoonvader met een zekere regelmaat in Denemarken bivakkeerde, gaf ook hij zich over aan de verrassing die ons bereid werd. En een verrassing werd het: nog nooit zo’n hoge stapel kikkerbillen soldaat gemaakt. Het was maar goed dat Henk zijn ‘goldcard’ op het einde van de avond tevoorschijn toverde. Het is dan ook niet zonder vreze dat ik dit voorgaande triptiek van een slotwoord voorzie. Want juist op Koninginnedag kan het haast niet anders zijn dan dat zaken uit het verleden…

VREES

 

Ik geef me over aan de kans

dat deze regels verder reiken

dan de plek, waar ik ooit zal

rusten, worden mij slechts

 

woorden ingegeven, zinnen

die de ware zin in al zijn

hoedanigheid slechts zelden

weet aan te geven, gejaagd

 

verjaagd, door roekeloos

gezever, in het nu, het

straks en even zovele momenten

later, blijkt de zin door andere

 

zinnen achterhaald te zijn;

het streven van de mens

steeds verder achter de grens

te kijken, zagen wij niet meer

 

dan het geluk, de zoektocht

zin van zijn

beëindigd, nog voor wij

ooit begonnen zijn.

 Past daar de vrees in” Een reëel menselijk gegeven”  Een leven zonder vrees valt, per definitie, niet te vrezen. Een leven zonder open deuren ook niet! Alles zal relatief zijn en blijven.

En toch brengt dit gegeven grote emoties met zich mee. Emoties die de kleur van zijn kunnen gaan bepalen. Emoties die hun eigen plaats zullen opeisen. Emoties die uitersten naar voren laten komen.  Emoties die klanken laten verstommen.
Emoties die huilen nader staan dan

LACHEN IS EN BLIJFT HET MEEST GEZONDE MEDICIJN!

 En dat is voor vandaag mijn uitgangswaarde! Juist vandaag! Oranjeklontzemeteenbitter!


iGer.nl

: – )))) !