deO

20091128-1259432645N2811kunststelling284

Sinds God verdween uit Jorwerd durf ik te stellen dat het steeds meer bergafwaarts is gegaan.
Nu weet ik wel dat hij de laatste decennia meer concurrentie heeft gekregen, maar op een dag
als vandaag, waarin de kerken leeg en de winkels vol met mensen zijn, kan het haast niet anders
dan dat in een hoekje, ietwat triest en doelloos, de betrokkene terugblikt op die andere tijden.
Athe”sten en agnosten belijden om het hardst dat hun huidig Koninkrijk een zegen is voor de mensheid.
Zoals in andere tijden om eendere zegeningen werd gestreden. Het heilig vuur en zwaard wat zich kon
beroepen op die zegeningen, door een eenvoudig dienaar in een wit gewaad afgedwongen onder een
bepaalde roep. Het halleluja wat zich als onderscheid voordeed. Het Hosanna waar geen eind aan kwam.
En de vooronderstelling dat hier ook geen eind aan zou komen. Niet mocht komen.
Omdat wat Heilig was verklaard de magie van onschendbaarheid had verworven.
Er geen twijfel over bestond. En momenteel heel vaak ter discussie staat.

Het recht dat Goddelozen op de kansel staan, dat mensen heften in eigen handen nemen en dat men zich
minder van het kwaad bewust is. Of juist meer bewust van het kwaad wat goed doet dan het kwaad wat
in het verleden slecht deed. Een vorm van inflatie waarin God mee verandert met de mens.
Of liever gezegd met de mensen.
Wanneer een maatschappij verandert, veranderen religieuze beelden mee.
Zo geloven mensen minder in de hel zodra een samenleving industrialiseert.
Bovendien verdwijnt het beeld van een persoonlijke god.

20091128-1259432497N2811kunststelling264

Dat althans concludeert Nienke Moor in een proefschrift waarop zij woensdag a.s. promoveert.
Ze onderzocht religieuze denkbeelden door de eeuwen heen. Door de overgang van akkerbouw
naar industrie werd het beeld van God abstracter, zo ontdekte zij.
Ook democratie verandert het beeld. “Mensen zijn steeds meer gewend om hun eigen keuze te
maken en krijgen daardoor meer problemen met een God die alles voorschrijft”, vertelt Moor.
Volgens Moor geloven mensen nog wel in de hemel, maar steeds minder in de hel.
“Zodra de persoonlijke God verdwijnt, raakt de God die mensen met de hel bestraft ook op de achtergrond.”
Moor ziet in haar onderzoek ook het aantal agnosten en athe”sten toenemen.
“Maar dat betekent niet dat het geloof verdwijnt.
Mensen geven een eigen invulling aan het beeld van God”, verklaart de promovenda.
Pontificaal op de voorpagina van de Alkmaarsche Courant.

Onder een foto van de Dmanisi schedel. In 2002 gevonden in Georgi” en is 1,8 miljoen jaar oud.
Een paleontologisch kleinood uit de kluis van een museum gehaald.
En de vraag rijst: zou er 1,8 miljoen jaar geleden ook een God hebben bestaan” En was die toen
reeds klaar met die zesdaagse werkweek” Had Hij toen alles op een rijtje”
En plukken wij daar heden ten dage nog steeds de vruchten van”
Of heeft dat Paradijs er toch weer mee te maken” Zijn bepaalde vruchten sinds die tijd wrang”

20091128-1259432390N2811kunsttelling265

Zoals voor die mensen die over de rand vallen. ‘Onrendabelen.’ Waarin Marcel van Dam zijn stelling kracht
probeert bij te zetten dat Nederland de laatste dertig jaar is verworden tot een ‘buitenpost van de beschaving.’
Dat in het welvarende Nederland steeds meer mensen buitenspel komen te staan.
Maatschappelijk zijn ze uitgerangeerd en ze kosten de Staat meer dan dat ze opleveren.
Ze leiden een leven dat de Belgische schrijver Dimitri(!) Verhulst zo mooi heeft samengevat in zijn boek:
‘De helaasheid der dingen’: ‘God schiep de dag en wij slepen ons erdoorheen.’
Armoede is relatief. ‘In de welvarende westerse samenleving ben je niet zozeer arm omdat je weinig bezit,
maar omdat je in vergelijking met anderen zo ongelooflijk veel niet bezit!’, stelt diezelfde Marcel van Dam.
De kritische notenkraker van ooit de ‘achterkant van het gelijk.’ Communist, socialist en alle andere isten
kennen gelukkig één gelijk: uiteindelijk zijn wij allen zichtbaar in een vergelijkbare kist.
Maar zelfs dit gelijk is aan ontwikkelingen onderhavig: wikkellakens, rotanwiegen en zelfs karton
staat ter beschikking.
DEO V.

God in mij haat ik
koester U, Glorie
zing U toe en laat
de valse noot stil
op de fruitschaal
rotten

laat U mij, God
zonder U

mijn leven neemt
een wending aan
ik ken U, kan U
niet bedotten
wil ik U, ontkennen
in dit duister dal
waarin ik God
waar in ik
God.

20091128-1259432264N2811kunststelling279

En ik was zo vrij om, wederom, Kunststelling te frequenteren, alwaar de plaatjes geschoten zijn.
Met dank aan Annemieke S.