deceptie

Maandag alweer. Santos dan wel ‘Flappie’ heeft de kerst weer overleefd. En ook wij hebben de dagen in vergetelheid kunnen doorbrengen. Spelletjes gedaan. Zitten dobbelen. Pakjesspel en de kaarten die door de drie dan wel de zes iedere keer voor een nieuwe uitdaging dan wel teleurstelling zorg gingen dragen. Het ‘Juttertje’ waar Kris op aasde, en het Winterboek van D. Duck wat net zoveel belangstelling van hem vroeg dan dat het stripboek Gokkers zijn lach versterkte. De handschoenen waar Marjolijn bijzonder veel belangstelling voor toont, het Jazzbulletin wat Jan scherp houdt en de lichtjes en Kerstmannen waar Ria een oogje op heeft. Bijkans leuker dan Sinterklaas, hoewel…


iGer.nl
Het eten. Niet zozeer uitbundig, maar wel bijzonder smaakvol. Gewoon je eigen eten bereiden en daarbij de plaat niet schuwen. Boter zonder vis en vlees wat zich kort laat garen. Een sausje en wat brood en de warmte doet de rest. Samenzijn. Samen ervaren. Niet meer en niet veel minder. De boel de boel laten en niet stilstaan bij…
De wereld niet zozeer een doedelzak, de wereld draait zoals de wereld ook vaak anders draait. Door. Gewoonweg om de as met een onvoorstelbare snelheid. Maar door binnen te blijven ontgaat mij deze beweging. Zoals ook andere bewegingen mij ontgaan. De wereld zonder nieuws. De wereld zonder ellende. De schoot van de familie waarin ik me koester. En dit me nog steeds weet te ontroeren. Ik nalaat om dit kenbaar te maken en daardoor die stille indruk maak. Goed in m’n vel, maar met een andere uitstraling. Denk ik. Waarschijnlijk.


iGer.nl
Een wandeling. Het onvoorspelbare van ijs verscholen onder sneeuw. De sneeuwijzers thuisgelaten. Zonder risico vaart niemand wel. En de garnalencocktail. Het lukt me ieder jaar om de samenstelling onveranderd te veranderen. Een beetje van dit, een ander beetje van dat, een variant op het thema drank, een flintertje van zus en een smikseltje van zo. Botersla als onderopje saus met die verdwaalde garnaal, wat surimi vanwege ooit, een tomaat en wat losse herkenbare roze Hollandse en voor je het weet zou je bijkans als de garnaal van Koot en Bie uit je dak kunnen gaan. Een glaasje Canei voor erbij, de proppen die door de kamer heen schieten en de cadeaus die, in zekere zin, het levenslicht aanschouwen.
Zo’n dag. Waarbij eigenlijk niet zoveel bijzonders te melden valt. Waarin een boek nodigt (God’s gym van Leon de Winter), ik me overgeef aan de woorden die zich daarin voordoen en mijn eigen gedachten even op een dwaalspoor terecht komen. Waarin de Kerstgedachte van de Koningin even om wat aandacht vraagt en gelijktijdig de orde van alledag waarschijnlijk de grootste gemene deler zal zijn. Voor hen van wie werkzaamheden worden verwacht. Of van hen die de ‘stuggle for life’ letterlijk het hoofd zal vragen. Waarbij het overleven een bittere noodzaak is. En waarin de leegte van de knip invloed heeft op het directe dagelijks bestaan. Hoe en op welke manier de rest van de week, de rest van dit jaar door te komen” Wat gaat 2011 mij / ons bieden” Huis en haard wat wordt verlaten” De hand ophouden om daar een aalmoes in terug te vinden” De uitputting die mij / ons te wachten staat” De radeloosheid die op de loer gaat liggen. Het slagzij maken van al die oude gevoelens. En de kwaadheid die een rol opeist” Het verlies in alle hevigheid. En de gigantische teleurstelling die zich van de ander meester maakt” En dat dan richting oude jaar…


iGer.nl
Lees de volgende tekst en laat deze langzaam op je inwerken. Het staat er niet voor niets.
Maar of het enige verlichting kan gaan bieden…

UITPUTTEN

Op mijn manier en met

voldoening durf ik steeds

opnieuw de uitdaging aan;

uitdagend en hernieuwd

put ik mijn pengedachten

uit.

Of wat te denken van het volgende” Kerst ligt achter mij, ligt achter ons. En als dat een kader zou kunnen zijn om juist deze woorden te gaan plekken” Ik zag een fles en dacht een glas en dacht dat zonlicht het beter kon kleuren. Wit en rood en daar verscholen zacht het groen. Maar of dit zo de bedoeling was…

ACHTER IN

Jouw silhouet vermengt

zich met mijn schaduw;

te weten dat in het

licht van een verlaten

straatlantaarn

van voor af aan

het mengsel zich

vereeuwigt

in het plaveisel

dat wij achter ons

gelaten

klakken hakken

door

de lege straat.


iGer.nl
Wat somber misschien” Bedenk dat zelfs deze woorden tijdelijk zijn!