De vrije teugel.

Noem het, voor mijn part, de ‘vrije teugel’. Naar analogie van Shakespeare’s ‘what’s in a name’. Ik bedoel daarmee te zeggen dat het fotocafe een naam is, maar dat de inhoud veel verder kan reiken dan dat het fotocafe veronderstelt. Maak er een gebeuren van dat doet denken aan een interactie tussen docent en consument, waar in de voorspelbaarheid de leden zich afhankelijk van de docent zich opstellen. Docent en consument terwijl er zoveel meer uit te halen valt. Althans naar mijn idee. Noem het desnoods een gezamenlijke verantwoordelijkheid. Waardoor je mogelijk kunt voorkomen dat ‘t bekende Nederlandse vingertje naar de docent blijft wijzen. En ook die gedachten passeerden vanmiddag de revue. Onder het genot van zowel kroketten dan wel een smakelijk Tessels biertje van de tap. Terwijl de bewolking sluierde, mijn brein in die sluiers meeging en andere suggesties de revue bleven passeren. Ik weet, ik val dit keer in herhalingen bij gebrek aan woorden. Maar het zijn dit keer geen zinloze woorden, hoewel de betekenis mogelijk ver te zoeken is. Neen, ik houd geen pleidooi voor verandering en neen ik heb niet direct een beter alternatief. Om echter op deze voet door te blijven gaan is ook niet het ware. Was dat maar waar, dan zou ik deze woorden niet gebruiken. Het is nu eenmaal veel te leuk en zinnig genoeg om met deze club enthousiastelingen verder te gaan. En de wetenschap dat er ook dit keer weer een bijzonder jaarboek uit zal komen rollen maakt nu eenmaal het genoegen meer dan waar. Brainstormen heette dat in andere tijden. Maar hoe het tegenwoordig heet…