+ de Tweede!

Door 26 december 2009

20091225-1261740727N2212alk402

Ik kwam op een bodem terecht en wist niet goed hoe ik het had. Had ik wel wat en als ik dan iets zou
hebben wat was dat dan? De diepte van een put laat zich niet meten in het donker.
En als het donker het laat afweten tast ik verder… in het duister.
In de verte ver de weg, een diepte die zich niet laat peilen, de engte niet te overzien, de lengte ongenaakbaar.
Niets is maakbaar, iets is laakbaar. En daartussenin ik.
Want er is een andere bodem. Zeker van ons gevoelsleven! Waar dit uit bestaat?! Hier volgt een recept:
– saamhorigheid, – liefde, – geborgenheid, – harmonie en – veiligheid.
Van ergens onderweg tot mij gekomen. Passend in deze dagen en mogelijk in de dagen hieropvolgend.
Hoewel dat altijd wel een vraag zal zijn. Zo kijk ik ook naar mezelf.
Ik zie een doorgeefluik, een ruimte waarin letters voorbijglijden al dan niet voorzien van een grimas.
Een bedenking. Een onvoorwaardelijke lach. Een grimlach. Een wenkbrauw die wat vragend naar boven
wordt gericht. Het oogluikend gedogen van het woord. De woorden. En de stilte die dit geheel weet op
te vrolijken. Maar ook dat op vrolijken kent een zekere prijs. Want geregeld is er sprake van een fa?ade.
Om de schijn hoog te houden. Om mogelijk, op termijn, de oude stijl naar voren te kunnen brengen.
En scherven die een onbetamelijke rol gaan spelen.

Alsof geluk daar ergens schuil gaat. En ik daar met mijn maat schoenen geen maat weet te houden.
Wat ik verkreukel en vertrap. Door oud vast te leggen. Omdat oud straks niet van nieuw valt te
onderscheiden. Door de kleur. Door de vergane geur. Door de omstandigheid. Of, zoals ergens in
een reactie staat: ‘blijkt dat wij, qua tijd, in hetzelfde moment verkeren…’

Daarnaast zullen mensen altijd spelen, maar of dit altijd spel zal zijn…?!
Want aan een half woord koppel je je leven vast!

Koppel ik mijn leven vast. Want ik kan me permitteren om toch de opmerking te plaatsen een
‘mens van alledag’ te zijn. Een opmerking die niet door eenieder als zodanig wordt verstaan.
Veelal doordat dit aan een zekere leeftijd gekoppeld wordt dan wel aan hoge leeftijd schijnt te zijn
voorbehouden. Maar ook die vlieger gaat niet altijd op: zomaar kan opeens ergens een besluit
worden genomen en dan is er geen sprake meer van enige vorm van onderhandelen.
Kan er geen deal meer afgesproken worden. En is gesjoemel compleet van de baan.
Dan worden er radicaal knopen doorgehakt. En ook dat wordt dan, weer wat later, als memorabel
naar voren gebracht. Zoals de dingen niet alleen hun beslag krijgen maar ook als zodanig werken.
Ook dan krijgt dat ‘Amen’ het recht op ‘Het zij zo.’ Ook dan is het goed. Goed te weten dat het is
zoals het is. En had het anders gekund dan was dit zeker ook gebeurd. Een kwestie van maar zien
hoe de dingen lopen. Niet de beetjes van dit laat staan van dat. Recht zo die gaat. Ook dat hoort
wel bij deze dagen. Tweede Kerstdag: de winkels open want morgen is het gewoon zondag.
En dan…
AFSCHEID

Afscheid nemen
duurt niet lang;
afscheid nemen
soms
voor eeuwig
laat
het afscheid
op zich wachten.

Afscheid nemen
is
de drempel
overgaan;

afscheid is
genomen
als je later,

als je jong
al oud bent
kunt zeggen
dat je van
iedere
dag
afscheid

hebt genomen.

20091225-1261740574N2112schag316

Zo simpel is dit. Zo simpel wordt dat. Zo!

Dit bericht was geplaatst op zaterdag, 26 december 2009 om 00:06 en opgeslagen in Algemeen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.