… de spieren (2).

Na een nacht slapen kan ik mij verheugen op de spieren die vannacht gestaald zijn. Hoewel ik eerlijkheidshalve dien te erkennen dat de spieren zijn verdwenen en dat een ouder wordend, rimpelig vel de massa uit het evenwicht heeft gebracht. Sporten blijft als mogelijkheid te overwegen, maar het feit dat ik me dan in moet gaan spannen belet mij om van de sportschool gebruik te gaan maken. Hoofdgymnastiek trekt mij meer, maar een eenvoudige puzzel gaat mij verre van gemakkelijk af, laat staan sudoku of, wat nog meer een raadsel voor mij is, een cryptogram. Hoewel ik mij veelvuldig betrap op het feit dat ik heel goed in staat ben om mijn eigen cryptogrammen te duiden, waardoor ik vaak vraagtekens in de ogen van de ander mag verwachten… Onbeduidend dus in zekere zin net zo onbeduidend als de foto’s die vandaag dit bericht gaan vergezellen. Ook een K westie van een K maar niet zozeer van K unst dan wel dit keer van K euze. Keuzes in de Kunst en de vraag die opdoemt is wat heeft de Kunstenaar met zijn werk ooit willen zeggen” Niet iedere K unstenaar heeft het voorrecht dat er omtrent zijn leven, werken en zijn een Biografie verschijnt, en als deze verschijnt is het maar de vraag of de biograaf dat werk zodanig over het voetlicht brengt dat de gemiddelde leek daar ook zijn eigen invulling aan kan gaan geven. Want dat zal altijd wel de vraag blijven, in hoeverre is de biograaf objectief in zijn of haar beschrijving. Boven elke twijfel verheven is een woord dat bij mij opkomt, maar een zekere kleur kun je de ander niet onthouden. Kunst staalt de spieren, een uitdrukking die op een tweetal benen hinkt. Vooruit maar, tenslotte is het zondag en ook ik wil weleens de ander voor een raadsel zetten. En doe dat dus… bij deze!


IMG_0750


IMG_0752


IMG_0760


IMG_0761


IMG_0764


IMG_0765