De reunie…

De reunie. Maar kan daar wel sprake van zijn wanneer een gedeeld verleden voor even tot leven komt”! Wanneer de volgende dag de voorspelbare dag weer van zich laat horen. Wanneer de herinnering tot leven is gekomen om niet veel later een roemloze dood te sterven” Wanneer het moment van nu, veel ouder en grijzer en de vraag hoeveel wijzer wij in de loop van de verschillende levens zijn geworden, onbeantwoord blijft”! Wanneer door de loop der tijd de kleur van toen aan diezelfde tijd wat aan kleur heeft verloren” Wanneer de belangrijke zaken van toen aan erosie onderhavig zijn geweest. En toch was het in bepaalde mate feest. Niet alleen dat de zon er alles aan deed om deze dag volop van licht te voorzien, niet alleen om de wandeling op het huidige landgoed Willibrord het gemeenschappelijke voor ons in petto had (de psychiatrie), niet alleen het gegeven dat Gerda en Martin tot het einde van hun werkzaamheden die zorg bestendigden, niet alleen omdat het voorjaar van zich liet horen, de vogeltjes kwinkeleerden en de lunch een navenant succes was, maar ook door het feit dat de verschillende levenslopen de revue passeerden. Herinneringen, ontmoetingen en zaken die de moeite waard waren om nog een keer opgehaald te worden en het feit dat ik door deze ontmoeting in staat word gesteld om deze woorden aan dat gegeven te kunnen wijden. Hoewel weiden in deze een andere inhoud zouden kunnen geven gezien het feit dat wij enige tijd vertoefden op de begraafplaats van de dodenakker op Willibrord. Waar niet alleen broeders hun laatste rustplaats hebben gevonden maar ook de patienten die ooit van deze gemeenschap deel hebben uitgemaakt. Een dodenakker en het gegeven dat wij leven maakt dat enigszins goed. Het gaat vaak om die wetenschap die je je bewust maakt van het feit dat je leeft en dat de kwaaltjes die zich op oudere leeftijd kunnen voordoen voor lief worden genomen. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik daar bepaaldelijk op wacht… Leven, er even bij stilstaan dat de dood ons allen wacht, gelukkig geen idee hebt wanneer jij aan de beurt bent en het Carpe Diem een standaard is geworden waar je niet ieder moment bij stil hoeft te staan. Het plukken van ieder moment dat zich voordoet gelukkig geen heilig moment is geworden en wanneer de teleurstelling een bepaalde tol eist, je bereid bent om die tol ook te gaan betalen. Vraagt immers niet veel meer dan even een moment stil te staan bij dat gegeven en, als eerder gesteld, over te gaan tot jouw orde van de dag. En wanneer inzicht leidt tot uitzicht loop je de kans dat je het overzicht van jouw leven tot nu toe, kan het haast niet anders dan dat een volgende ontmoeting… je weer tot andere inzichten brengt!


IMG_6861