De processor van een professor.


IMG_7037
Dat zo’n processor in staat is om al die processen waar ik geen kaas van heb gegeten aan te kunnen sturen, doet mij denken aan een professor die voorbij gaat aan zijn eigen genialiteit en dit inruilt voor de gekte. Waarbij waan en werkelijkheid, het abnormale dat zich van de doorsnee weet te onderscheiden en de voldongen feiten die zich voordoen de verantwoording in zich dragen waardoor de mensheid zichzelf mee opzadelt, in het ootje weet te nemen en de uitvinder van dit geheel de neiging vertoont zich nog eens in zijn graf om te draaien, kan het haast niet anders dan dat dit wederom weer eens een onnavolgbaar bericht dreigt te worden. Sommigen beweren dat ik iets heb met taal, dat ik een soort van taloloog zou kunnen zijn en dat het mij gegeven is met juist die taal het een en ander in elkaar te kunnen knutselen, daar voel ik mij in de regel wel door gevleid. Dat het veelal onzinnigheid is waarbij absoluut geen sprake kan zijn van enige diepgang laat staan dat er onvoldoende ruimte is voor meervoudige interpretaties, laat ik voor mijn gemak maar even in het midden. Wanneer ik verder ontdek dat ook bidden dit keer geen uitkomst biedt, de pijp die Maarten wordt voorgehouden reeds gedoofd is en de restanten er de brui aangeven dan wel er tabak van krijgen, geeft het iets weer hoezeer de raderen van mijn inpandige processor met elkaar in verbinding staan. En dan heb ik nog het voordeel dat de myelineschedes die de wirwar van draden nog van elkaar weten te scheiden, zich geenszins in kleur van elkaar laten onderscheiden. Een grote grijze massa waarbij vele miljoenen cellen met iedere seconde die ik eerder bij mijn afscheid kom naar de knoppen weet te helpen. En wanneer ik constateer dat het wat langer duurt voor ik op een bepaald woord, een bepaalde zin dan wel op een bepaald persoon gericht ben, het mij moeite kost om een zodanige context te scheppen waarbij de zoekopdracht die ik in mijn gedachten heb, geeft het iets weer van de opdracht waar ik mezelve mee heb opgezadeld. En toch valt daar bijzonder genoeglijk mee te leven, althans ik doe het daar al geruime tijd mee.


IMG_7018
Het is dan ook een wat vervelende constatering dat ook mijn Delletje over een vergelijkbare eigenschap lijkt te beschikken. En waar dit uiteindelijk dan weer toe kan gaan leiden…”!
Ik kijk er niet vreemd van op wanneer anderen mij weer eens gaan attenderen op het verwarrende wat ik naar voren weet te brengen. Het is namelijk die verwarring die mij in de regel wel aan spreekt. Het heeft wel iets weg van een kaart die zich, terwijl het spel zich ontwikkeltregelmatig van kleur dan wel van karakter verandert. Zo kan de vrouw eensklaps veranderen in een boer, wordt de zeven uitgedaagd om zich met de negen te verstaan terwijl de acht het pad van de Lemniscaat stoicijns weet te vervolgen. Verwacht vandaag geen diepgang, verwacht vandaag eens niet en zie waar dat dan weer toe kan gaan leiden. Want wanneer in Den Haag een graaf woonachtig is, de kaasmarkt ook in Edam en Gouda te vinden zijn, Peter de Baat er alle baat bij heeft gehad om de eer aan zichzelf en de functie die hij heeft bekleed om te ruilen voor een boetekleed, zolang in nog steeds in staat ben geen kennis te nemen van mijn eigen gewauwel, zolang blijft het mij een genoegen doen om juist deze rimram met onbekenden te delen. Want stel je nu eens voor dat die huidige onbekenden zich kenbaar gaan maken. Dan zou ik niet voor mezelf maar mogelijk wel voor andermans genoegen… en dat laat ik liever aan mensen over die daarvoor hebben geleerd. Zoals de processor van die professor!


IMG_7041