de ontmoeting

Door 5 mei 2016

Als wereldverbeteraar ben ik nu eenmaal niet in de wieg gelegd. Laat staan dat ik aspiraties had om ontwikkelingswerk te gaan verrichten. Neen, mijn ideaal was ooit om als psychiatrisch verpleegkundig docent anderen de wereld van de psychiatrie te tonen. Nu weet ik niet of mij dit enigszins gelukt is, maar feit blijft dat ik vandaag een ontmoeting had met twee mensen die ooit aan de opleiding voor psychiatrisch verpleegkundige in het toenmalige Duin & Bosch zijn begonnen. Jacco T. en Marja B. en wanneer die ontmoeting plaatsvindt aan de Kennemerstraatweg in Heiloo voor het voormalige Sint Willibrord, het huidige Landgoed Willibrord kan het haast niet anders dan dat dit zo moet zijn. En danIMG_2025 te horen dat beiden nog steeds met die ‘oude wortels’ bij de Brijderstichting zich inzetten voor mensen die een specifieke vorm van zorg nodig hebben, vervuld mij dat toch met trots. Want waar in de huidige tijd veel expertise aan het verdwijnen is, zorgen zij er onder andere voor dat de expertise die zij in de loop der jaren hebben opgebouwd, nog aan een jongere generatie kan worden doorgegeven, voor ook zij uit het beeld verdwijnen. Want ook zij komen op een zodanige leeftijd dat de ‘jaren des onderscheids’ niet onopgemerkt aan hen voorbijgaan. Ouder worden gaat nu eenmaal gepaard met het zichtbaar dragen van rimpels, een grijzende toef haren en mogelijk een wat kaal wordende kop. Maar wat gebeurt er in zo’n klein moment van elkaar ontmoeten. Terugblikken en vooruitkijken vindt plaats in een oogwenk. En wanneer Jacco nog een bekende tegenkomt, is dit gebeuren als het ware compleet. Dit kun je niet van tevoren bedenken maar ergens heeft dit zo moeten zijn. Lopend dan wel op de fiets, een zonovergoten moment waardoor ook deze dag zich mag verheugen op het gouden randje waar deze dag geschiedenis is geworden. Aan de vooravond van mijn 69e verjaardag, de dag waarop de bevrijding wordt gevierd en de Hemelvaart wat naar de achtergrond wordt gedrongen, dat moest eigenlijk zijn beslag krijgen met een borrel, een toost op zowel een gedeeld verleden dan wel een toost op een toekomst die voor een belangrijk deel nog ongewis is. Ik laat het verbeteren van de wereld aan mij voorbijgaan, en in het ontwikkelen van hulp… daar heb ik in mijn verleden mijn brood mee kunnen verdienen. En wanneer ik de omschrijving van ‘psychiatrisch verpleegkundig docent in ruste’ huldig, kan ik me daar geheel en al in vinden. Ik bedoel maar…

IMG_2021IMG_2022

Tags: , ,

Dit bericht was geplaatst op donderdag, 5 mei 2016 om 18:22 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.