De ontmoeting deel… Tilly


IMG_4275
Het wreekt zich en het nekt zich. De ontgeestelijking van de Geestelijke Gezondheid Zorg in Nederland. Anders gezegd, de onttakeling en de aftakeling van juist deze sector. Daar valt natuurlijk wel iets voor dan wel over te zeggen al is het alleen maar omtrent de snelheid van beleid waar deze sector de laatste jaren mee wordt geconfronteerd. Waarbij zelfbeschikking en eigen verantwoordelijkheid aan de ene kant met voeten wordt getreden, aan de andere kant het accent verschuift naar juist die veronderstelde eigen verantwoordelijkheid. Waar mensen tussen die niet te volgen belevingen dan wel stemmingen dan wel symptomen van dat andere zijn bezitten, gedwongen worden om alleen naar de mogelijkheden te kijken en hun onmogelijkheden, die er wel degelijk waren en veelal nog zijn, een plek onder het tapijt dienen te gaan geven. Waar beleid niet altijd op de werkelijkheid wordt gestoeld, waarbij het fundament voor het gemak wordt vergeten, en waar de hulpverleners steeds meer in een situatie terecht komen die doet denken aan het beeld van mensen die geen kant meer op kunnen en daardoor tegen de muur komen te staan. Het wachten is op een van overheidswege beargumenteerd vuurpeloton en de huidige exercitie wordt afgerond door een executie van ooit ontwikkelde verworvenheden. Het staat er misschien wat grof, maar het is juist die grofheid die mij zo geweldig tegen de borst stuit. Aan mensen met psychiatrische problematiek dient juist nu minder aandacht te worden besteed. Want het heeft er veel weg van dat het niet meer is dan trekken aan een dood paard. Zeker de nogal discutabele rendementen die het tegenwoordig oplevert…
Ik zocht en vond een boek. Een heel bijzonder boek, dat ik kreeg van Tilly. Het Tibetaanse boek van leven en sterven. Op de achterflap valt de volgende tekst te lezen: ‘Welke verwachtingen heb ik omtrent dit boek” Dat het een stille revolutie teweegbrengt in de manier waarop we omgaan met de dood en de zorg voor stervenden, en ook in de manier waarop we omgaan met het leven en de zorg voor levenden.’ Stelt de schrijver Soygal Rinpoche.
Dood is een ding, leven heel iets anders. Stel ik dan maar voor mijn gemak, om een mogelijke discussie uit de weg te kunnen gaan. Eerlijk gezegd uit de weg ga. Maar meer in het bijzonder zijn de woorden die Tilly mij op 19 juni 1997 deed toekomen.

Tot zover loopt het pad dat

deze leerling met

deze leraar gaan kan.

Ik ga, gediplomeerd,

een nieuwe weg in

en wil nog veel van je leren.

Mijn dank is ongeveer zo groot als

Een diep gat in een trottoir.

Woorden waarvan ik dacht, dat een vervolg uitgesloten was, tot… vandaag. Ik kwam Tilly tegen terwijl haar woonstee tegenwoordig in Deventer is. Waar zij, tot op heden, nog steeds in die specifieke zorg werkzaam is. Zo’n twintig jaar. Weken met mensen die het stempel van autisme dragen, maar waar zij ook wordt geconfronteerd met de huidige omstandigheden die de Geestelijke Gezondheid Zorg treffen. Waar zij zich terecht zorgen over maakt. En waar haar energiebalans door uit evenwicht raakt. Hetgeen zich dan weer specifiek openbaart. Bij haar. Juist bij haar, hetgeen mij dan weer heeft weten te verleiden om deze woorden uit te kramen. De Psychiatrie was ooit zo gek nog niet, maar heeft er tegenwoordig alles van dat het nog slechts een kwestie van tijd zal zijn, voor al die positieve verworvenheden te vinden zijn in ‘Het Dolhuys’. Als zijnde stemmen uit een relatief recent verleden…


IMG_4280