De laatste der… tulpen.

Daar staat’ie dan. Als een der laatste Mohikanen. Een boek dat zich ergens in de boekenkast bevindt, een boek nog van mijn opa. Izaak Valkhoff staat voorin geschreven, een boek dat uit elkaar valt van de keren dat dit boek gelezen is. Een man met een wapen in de hand, een romantisch beeld dat ik jullie bespaar. Simpelweg omdat het achter de ruggen van andere boeken verscholen is. En toch staat die tulp daar fier. Vorig jaar nog met een achttal anderen, veel geel en een verdwaalde rode, maar dit jaar in z’n uppie. Mag het na ruim drieendertig jaar voor een gevoel van voorjaar te hebben gezorgd” Ja dat mag en in een andere bak staat een nakomeling, die er alles aan doet om zich ook zichtbaar te maken, maar helaas aan leven heeft ingeboet. Zij vertolken vandaag de dag die zich kenmerkt door een aangename temperatuur, de wind die het af laat weten en mij heeft genood om het gras, gras”! Wat meer te gaan cultiveren. Maar ook dat is niet noemenswaardig, gezien het feit dat paardenbloem en klaver aan het oprukken zijn. En waar de ene dag nog een knop valt te bespeuren is het na een nacht het geel dat ik de nek omdraai, opdat de pluizen mij bespaard zullen blijven. Omringt door een aantal zoemende bijen die er alles aan doen om mijn hielen te likken, koester ik mijn lijf in de zon. Dat van een kleur sprake zal zijn durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen, dat vitamine D ervoor zorgt dat ik mijn tekort aanvul, ook dat is de vraag. Maar dat het voorjaar zich aan alle kanten opdringt, dat gegeven daar kan ik niet omheen. En dat morgen een volgende dag in de tuin mij wacht…


IMG_0781


IMG_0782