De komende dagen…

‘Dus als ik het goed begrijp, is het een kwestie van smaak. Dan ben ik mooi aan de Heidenen overgeleverd!’ Een reactie die nergens op slaat, tenzij ik een nadere invulling aan deze zinnen weet te geven. En om die zinnen gaat het dit keer. Niet dat ik in de veronderstelling verkeer dat wat ik schrijf ook een bepaalde plek in het geheugen van de ander zal gaan krijgen, maar dan nog. Ik weet nu eenmaal niet veel meer, dan dingen te laten. Opruimen bijvoorbeeld of loslaten desnoods. En zo kijk ik ook naar de aankomende dagen. Met een vrije blik en een navenante geest. Wanneer ik weer eens elders vertoef. Er wel voor zorg draag dat mijn continuum doorgang vindt. Want dat het door dient te gaan is een gegeven. Stel je nu eens voor dat er een kink ontstaat, ik zou het hooguit mezelf kwalijk kunnen nemen. Ik dien me al een veelvoud kwalijk te nemen en doe daar liever geen schepje bovenop. Waardoor een zeker dilemma op voorhand wordt uitgesloten. Dus raadpleeg ik wederom mijn verleden, de periode waarin ik een veelvoud van omstandige schrijfsels onder de noemer van gedicht aan het papier heb weten toe te vertrouwen. Waar ik niet alleen mezelf een mate van vreugde heb toegekend, maar ook anderen van mijn woorden heb weten te overtuigen. Hoewel dat laatste zeer te betwijfelen valt. Allereerst schrijf je immers voor jezelf en in tweede instantie zou je kunnen besluiten daar de ander mee lastig te gaan vallen. Neem nu het volgende: GETUIGENIS.
HIJ KWAM BINNEN / DOOR DE DEUR / KROOP ZACHT EEN / TOR WEG / EEN VOETSTAP / LATER WAS // DE TOR / WEG. // ZIJ KWAM BINNEN / DOOR DE DEUR / KWAM ZACHT EEN / VLEK TERUG / EEN VOETSTAP / LATER WAS // ZIJ WEG.// HET PLATGETRAPTE / TORRELIJK, STILLE GETUIGE / VAN // HET DRAMA.
Ik bedoel maar, waar slaat dit op”! Maak dan de borst maar wat want de komende dagen zullen dit keer niet veel beter zijn…


img_4509


img_4510