De eenzaamheid

Soms staat de titel haaks op de inhoud van wat volgt. Vaak is de titel ook bijna vanzelf haaks komen te staan. Het heeft ook veel weg van de wijze waarop woorden zich manifesteren. Of de manier waarop een zeker gevoel zich laat omschrijven dan wel de onzinnigheid van een bestaan zich laat duiden. Als variant op die ondraaglijke lichtheid. Want die titel blijf ik bovenal geniaal vinden. Omdat hierin terug te lezen valt hoe het aardse tranendal voor de meerderheid verloopt. Waar ik mij dan maar voor mijn gemak onder schaar. Het merendeel der mensheid.
Dat betekent zoals het hier zo staat dat het niet een en al treurnis is. Het betekent meer zoiets als de momenten van de pareltjes gelardeerd met glanzende kralen, dan wel stenen knikkers om de accenten aan te geven. De glans die zich geregeld wat mat manifesteert en waarin een mate van weemoed een rol zou kunnen spelen. De kommer en de kwel die het af laat weten dan wel de kwel die de kommer doet vergeten. Verdriet en de plaaggeest die dan opduikt. Het lastig vallen en het voor de ander minder draaglijk maken. Bijvoorbeeld van dat bestaan. Of van het leven. Met alle verstrekkende gevolgen van dien.


iGer.nl
Maar op een dag als vandaag is dat niet geheel zuiver. Juist op de dag van vandaag zou ik juist niet willen somberen. Daar is dan ook geen reden toe. Want zevenentwintig jaar is niet iets zomaars. Zevenentwintig jaar en de paden en wegen die zijn afgelegd, de heuvels die uitdagend wenkten en de dalen die zich voordeden. De klim omhoog en de terugtocht. Want ik noem dit liever een terugtocht dan een terugval. Omdat juist tijdens een terugtocht de beleving geheel anders is. Mogelijk wat moeizamer maar meer nog veel bewuster. Ook al is kommer dan je handlanger. En is de kwel de plaaggeest die iedere keer opnieuw stootjes weet te geven. Stoten weet te geven. En niet schroomt om je dan heel hatelijk uit te lachen. Een plaaggeest die je uitdaagt en waar je kwaad op wordt! En dat ook nog eens terecht! Je daardoor groeit. Al zou je dat in eerste instantie niet zeggen. Ook niet zien. Omdat de kleur die voor je ogen schittert, heel anders doet vermoeden. De waas waarachter het geheel verborgen gaat. Zich schuilhoudt en wacht op andere tijden. Die zich niet veel later voordoen. Maar waarvan de hoop dat het eerder zou zijn, in vergetelheid schuil gaat. Omdat de dingen gaan zoals ze gaan. Zoals de dingen bedoeld zijn. En dat dan ook weer goed is.
‘Het leven is een feest.’ Maar je moet wel zelf de slingers ophangen. Een thema waarmee de theatergroep ‘Golden Palace’ op tournee gaat. Weinig tekst en veel fysieke actie. Weinig tekst en veel samenspel. De ambiance van een feestwinkel en twee vrouwen die niet gelukkig zijn. En van daaruit ontstaat het feest. Alhoewel…


iGer.nl
‘La solitudine dei numeri primi’ ‘De eenzaamheid van de priemgetallen’, van Paolo Giordano.
Mattia dacht dat Alice en hij zo waren, twee tweelingpriemgetallen, alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken. De eenzaamheid van de priemgetallen is het aangrijpende verhaal van een bijzondere vriendschap, dat de lezer vanaf de eerste pagina al in zijn greep houdt. En nu verfilmd. Onder regie van Savero Constanzo.
Vooral in de achtergrondgeschiedenis van Alice voert de regisseur de spanning op als in een thriller. Wat haar dan uiteindelijk overkomt is best erg, maar toch minder dramatisch dan de spanningsopbouw je liet verwachten. Daar tegenover staat het prachtige portret van de volwassen Alice, die door de pijnlijk breekbaar acterende Alba Rohrwacher wordt neergezet als een anorectisch wrak. Wanneer de hunkering naar menselijk contact uiteindelijk resulteert in een simpele aanraking krijgt dat, na alles wat er aan is voorafgegaan, een onverwacht sterke emotionele lading.
Aan het eind van de film is de sfeer nog steeds vervreemdend en een tikkeltje desolaat. Maar door die ene aanraking is er ook de hoopvolle notie dat eenzaamheid beter te verdragen is met een eenzame lotgenoot aan je zijde. Stelt Fritz de Jong in zijn recensie die gepaard gaat met een viertal sterren.
Mattia was ver weg, Fabio was ver weg. Het stroompje ruiste zwak, slaperig. Ze dacht terug aan toen ze bedolven onder de sneeuw in de kloof lag. Ze dacht aan die volmaakte stilte. Ook nu wist niemand waar ze was, net als toen. Ook dit keer zou er niemand komen. Maar ze wachtte niet meer. Ze glimlachte naar de glasheldere hemel. Met een beetje moeite kon ze zelf overeind komen.


iGer.nl
Mijmeren met een overvloed aan weemoed. Het plekken van herinneringen. Het overdenken van wat is. En mogelijk had kunnen zijn. Of in andere posities had moeten zijn. Er nu pas is. Er nooit eens was. Of wat nooit geweest is. De teleurstelling. Het af laten weten. De veronderstellingen. De vooronderstellingen. En de daaraan gekoppelde keuzes. Want kiezen maakt deel uit van dit grotere geheel. Waar de consequenties niet altijd zichtbaar zijn. Zich ook niet altijd laten raden, laat staan zijn te voorspellen. Waarin de gokkans tot nul is gedecimeerd. En er eigenlijk niemand is die weet te klagen. Omdat er weinig te klagen valt. En de persoon die het klagen aan zou kunnen horen, niet aanwezig is. Of geen thuis geeft.
Een overdenking en een andersoortige pas op de plaats. Een moment voor mezelf en gekoppeld aan een ander. Een bepaald ander. Aan Ellen. Want Ellen is jarig vandaag. En zij viert dit met zichzelf. Elders. Met een ander. En ik vier dit met haar mee. Op mijn manier. En dat is via hier.
Van harte en meer dan dat: een dikke zoen van mij erbij!
VOORSPOED
Een gebied waarin te jagen
zo gewoon was dat het
jachtig jagen naar geluk
de karrenvrachten rampspoed
onheil en rampzaligheden
het wezen mens wel overkwam
het wezen mens niet lang
bij stilstond in het gebied
van jachtig jagen op geluk.


iGer.nl
En de voorspoed” Een kwestie van er doorheen gaan lezen!
En een Post Scriptum:
donderdagavond naar ‘De Goede Dood’ van Pluush geweest. Goed om al die bekenden van ‘Het Toneel’ (waarin ik ooit mocht spelen) te mogen ontmoeten! En zonder iemand tekort te doen dank ik nu reeds Ielske, Stefan, Jan S.,” Ruud B., Jos de K., Jan H., Jos S. en de ‘jongedame’ van dit gezelschap voor de ontroering die zij teweeg hebben gebracht. Een groot chapeau voor de ingetogenheid en de humor waarmee zij dit gewetensvolle stuk naar voren hebben gebracht!