De duvel.

Het is niet de ledigheid die mij een pootje probeert te lichten, maar wat het nu wel is hult zich in raadselen. Om over een verbond van stilzwijgen maar niet te praten, laat staan dat het iets is dat mij in het ootje probeert te nemen. En toch ontkom ik er geenszins aan, het oorkussen dat mij ter beschikking staat en een duivelse grijns in het vooruitzicht. En dan te bedenken dat een roemruchte voorganger mij reeds voor is gegaan, hetgeen voorgangers in het algemeen is toegestaan. Ik heb mij meester gemaakt van een klein maar fijn boekwerkje van de hand van de meester, Hieronymus Bosch ook wel bekend onder de noemer Jeroen Bosch. En het is dit keer Post NL dat zich over zijn werken heeft ontfermd met de bedoeling daar ook nog enige gelden aan over te houden. Dankzij een organisatie die schuil gaat achter de noemer PostNL Collect Club heb ik me laten verleiden om niet alleen dit werkje aan te schaffen, maar ook werken van Ed van der Elsken en niet in de laatste plaats ook werken van Jan van Haasteren. Waardoor mijn Nederlandse deel weer een uitbreiding heeft ondergaan, terwijl een ander deel wacht tot het moment waarop voorgangers dit pand zullen gaan verlaten. En waar ik ooit in het verleden mijn schoonvader zaliger heb wijs gemaakt om in postzegels te gaan beleggen, werd hij niet veel later wakker onder de koude douche die hem te wachten stond bij de verkoop. Over rendementen kan nu eenmaal geen garantie worden geboden, gelijk de banken over het algemeen hun klanten voor weten te houden. Maar het gaat meer voor de leuk, wanneer ik zo selectief in de weer ben. Een vorm van vermaak dat mogelijk, op de hele lange termijn, zich nog eens terug gaat betalen, hoewel ik daar eerlijk gezegd weinig fiducie in heb. Op deze manier laat de ledigheid zich toch enigszins de kop indrukken, kan de duivel besluiten om alsnog zijn moeder lastig te gaan vallen en voor je het weet… is ook deze dag alsnog aan het totaal der dagen toegevoegd! En dat van die duvel” De duvel is oud maar zijn moer immers nog ouder!