de avonden


IMG_8491
Het zijn dit keer niet de meest vrolijk stemmende schrijfsels, die ik vanavond zal gaan voordragen. Dat hoeft ook niet! Althans, in mijn beleving. Want het leven is nu eenmaal niet altijd een feest. Stel je voor dat het leven alleen maar feest zou zijn. Ook daar moet ik dit keer niet aan denken. Neen, ik huldig het principe dat zwaarmoedigheid (wat aan prachtig woord!) er in de regel voor zorgt dat er een evenwicht in het geheel ontstaat. Het heeft veel weg dat het vallen en navenante opstaan na de val, de realiteit geenszins geweld aandoet. Pessimisme en realisme en af en toe een ietwat absurde situatie die kan leiden tot een grote mate van hilariteit, geeft kleur aan het leven. Waarbij grijstinten zich in vele variabelen voordoen, een mate van lankmoedigheid (ook weer zo’n prachtwoord) zorgen voor de sjeu om niet veel later weer te worden ingeruild voor humor en tragedie, veelal in alle toonaarden die te bedenken zijn. Waarmee ik niet veel meer wil zeggen dan dat het woord, gevormd door de gedachten die daaraan voorafgaan, ervoor zorgen dat de zinnen zich vormen en het element dat leven heet, van een inhoud en daardoor van een invulling worden voorzien. Ik bedoel maar, eigenlijk zeg ik niets en tegelijkertijd is het een veelvoud van woorden dat met mij aan de loop gaat. Wat dat betreft zal ik wederom niet geheel en al uniek zijn, terwijl ik gelijktijdig een zekere uniciteit aan mezelf wens te koppelen. Neen, het lopen naast mijn schoenen ben ik bepaaldelijk nog niet verleerd, aan de andere kant ben ik in staat om me bewust te zijn (en te blijven!) dat het over het geheel genomen heel prettig is dat ik mijn eigen maat schoenen nog steeds weet te dragen… Zij passen mij, die schoenmaat 45 met soms een uitstapje naar 46! Waarmee ik wil aangeven dat ik me ook dit keer bewust ben van de ongein waarmee ik vandaag dit blog mee gan opzadelen. Het heeft veel weg van een paard, gereed om een tocht te aanvaarden onder de leiding van de ruiter die zich een weg probeert te banen in de jungle van het leven. Nu kan een paard bogen op instinct, hetgeen de mens over het geheel genomen onderweg in zijn evolutie is verloren. Een gegeven dat niet iedereen meer gegeven is, een onbewust zijn dat zich van die eerder genoemde ruiter heeft meester gemaakt. Je merkt het al, ben weer lekker op dreef en huldig me voor de rest in en stil zwijgen. Een stilzwijgen desnoods. En al blijf ik op mijn manier met de dingen bezig, soms laat ik ook nog dingen na. Neem nu het geschenk dat k van Kees Oosterbaan mocht ontvangen. Ligt op mijn stapeltje, de noemer voornemen bleef ook liggen en heb dus wat nagelaten wat ik zeker van plan was te gaan doen. Zeg niet dat ik met mijn geest aan het dwalen was, geenszins, maar het uitstel dat ik huldigde blijkt achteraf een onder de noemer afstel te scharen. Excuses ho maar, het paard in mij is in galop, terwijl ik de overtuiging had dat het hooguit wat kon draven. Slim bezig, ware het niet dat ook C1000 deze overtuiging op potentiele klanten ooit heeft weten over te brengen. De associaties vliegen links en rechts door mijn hoofd, en niemand die in staat is de sleuetel tot dit geheel aan te bieden. Geen smid die dit maken kan, terwijl Engeland al ruim drie weken achter de rug ligt. Ik weet dan ook niet goed hoe dit verhaal te eindigen, maar weet wel dat wanneer de oplettende lezer hier kennis van neemt, hooguit de wenkbrauwen zal gaan fronsen, daar zijn of haar eigen gedachten over zal laten gaan om niet veel later te ontdekken… vrijdag, Kunst tot de Nacht en morgen misschien… in het Nieuwe delaMar wacht mij mogelijk een voorstelling. Opdat de woensdag, de donderdag, de vrijdagavond gevuld raken en de, naar analogie van G.K. van ‘t Reve de avonden als zodanig de revue zullen passeren…


IMG_8490