daggieuit


iGer.nlHet hoe is mij wel duidelijk, het waarom gaat ook nog wel, maar als het dwang wordt is het, ook in mijn ogen, onbegrijpelijk. Want grenzen aan de tijd zijn altijd tijdelijk en tijdgrenzen niet veel meer dan een markering in een tijdpad. Tijdgrens wordt al wat lastiger alhoewel indien de markering zich tegen het einde van een jaar voordoet, een stuk duidelijker.


iGer.nl
Anders ligt dit indien er sprake is van een vorm van verandering onder de gepaste noemer van bijvoorbeeld een overtocht. Van de gedegen vaste wal naar een ongekend eiland. Niet zozeer in letterlijke zin, edoch meer in figuurlijke zin gesproken. Want wie wil er met mij mee naar de overkant varen” Nog wel met de Dokter Zwagemaker. Ooit een van de initiatiefnemers van Texels Eigen Stoomboot Onderneming. Een bedrijf dat zich met miljoenen bezighoudt. Ook nu weer in zowel de letterlijke als de figuurlijke betekenis. Een eilandganger voor een moment te zijn is iets wat de beleving nog een stuk bewuster maakt. Want naast het feite dat ooit de Rede van Tessel ertoe deed (in de tijd van de Verenigde Oostindische Compagnie) dreigt het eigen Tesselse bier het vaste land te overspoelen. En waar ooit het Juttertje op Texel zijn oorsprong vond, is het nu Bols die de prijzen van datzelfde Juttertje voor de Tesselaren heeft opgeschroefd. Kost het ergens in Brabant 9,95 aan Euro’s kost het de Tsslr 10,75. vanwege oude belangen. Niet alleen de vis wordt tegenwoordig duur betaald, ook de prijzen van een bittertje liegen er niet om!


iGer.nl
Wat brengt mij op Texel” Een daggie uit met m’n zus. Een daggie wat ik aangeboden heb gekregen omdat ik de mijlpaal van 64 ben gepasseerd. Door mijn ijs en weder dienende gesteldheden. En met dat weder viel het gisteren reuze mee. De mussen vlogen nog wat rond en hadden geen moeite de dakgoot te overleven. Met een gemiddelde temperatuur van rond de 25 graden, was het goed uit te houden. En liepen wij wat langs de kaden en de haven. De vloot lag verzameld in Oudeschild en het kon haast niet anders dan dat onze gezichten verscholen gingen achter de camera’s. Nu leent zich een haven met een vissersvloot zich ook uitzonderlijk goed om daar wat kunstzinnige impressies vast te leggen. Zo ook dat portret van een garnalenvisser, die zich boos maakt omtrent de van overheidswege gesubsidieerde instellingen die zich met het wel der zee dienen te bemoeien. Het vaststellen van de quota. De alarmerende signalen die zij regelmatig uitzenden. Over bruinvissen die zich vergalopperen in staande wanden. Maar geen uitspraken doen omtrent de afname van de gemiddelde doorsnee van die prachtige blauwe zeekwal. Waar voorheen deze drijvende forten een doorsnee van zo’n vijfendertig tot veertig centimeter kenden, zijn het nu kwalletjes waarbij de grootte iets meer dan 10 centimeter bedraagt. De kompaskwallen die zich ook niet meer zo duidelijke manifesteren. Voor zover er nog kompaskwallen te vinden zijn. Want ook die schijnen zich steeds minder te laten zien. De verontrusting die een garnalenvisser uitspreekt, omtrent de prijzen die hij voor een kilo garnalen vangt. Waarmee hij eigenlijk veroordeeld wordt tot het nog kariger beleggen van zijn brood. Waarbij een prijs van zo’n drie euro per kilo betaald zou moeten worden om zijn investering en zijn inkomen tot een schappelijke boterham te verheffen. Alleen de vis wordt duur betaald. En de prijs voor een ons gepelde garnalen in de winkel. 2,99 euro schijnt dan schappelijk te zijn. Kan wel kloppen. Want als je bedenkt hoeveel kilometer een enkele garnaal in zijn dode leven aflegt…


iGer.nl
Ook daar gaat het niet om. Wij deden een ‘fotoshoot’ op dat prachtige eiland. Reden door de Eierlander polder, namen hordes vogelaars op de pixels, zagen de Vuurtoren aan dat einde en de kust van Vlieland. De voor Texel zo typerende stallen, de wallen rond de weilanden in de buurt van Den Burgh, het strand van Den Hoorn en de Slufter die, gelijk de kerf bij Schoorl, voor een belangrijk deel droog stond. Het grasvliegveld halverwege, waar parachutisten zich waagden aan die vermetele sprongen, het monument ter gedachtenis van de Dakota die met brugwachters van de Provincie Noord-Holland in de Waddenzee is verongelukt. De bloemen die aan het verwelken zijn. De namen die in de Roest Vast Stalen voet zijn gegrift. Dronk een Goudkoppe bij de Lindeboom en waagden ons aan een broodje kroket en zalm in het restaurant ‘De Slufter.’ Zagen de hordes auto’s vanaf de boot over het eiland uitwaaieren. De witte nummerplaten opvallend in de meerderheid. De grijze golf die zich voor een belangrijk deel elektrisch voortbewoog. Hadden het goed met elkaar en genoten niet alleen van elkaar. Verbaasden ons. En keuvelden wat. Spraken vervolgens en keken wat rond. Reden een dag in het heden. Vandaag een terugblik: naar het verleden!


iGer.nl