daa, daa, ta, daa, daa, ta, daa, daa, ta


IMG_0043


IMG_0046
Zolang de wereld doordraait, hoef ik me nergens ongerust over te maken. Zo simpel wil ik het dit keer wel stellen. Anders wordt het wanneer iemand besluit om, bij een bepaalde gelegenheid, fotografie in het spotlicht te brengen. Zoals de directeur van het Frans Hals museum doet bij zijn naderende afscheid. De Hallen in Haarlem hangen vol met beelden waar ik bepaald niet gelukkig van kan worden. Drop outs, mensen met een lege blik en situaties die er niet om liegen. Niet eens zozeer doorgedraaide mensen, maar mensen aan de zelfkant van de maatschappij. Hetgeen een vorm van plaatsvervangende schaamte bij mij oproept. En dan staat, voor even, de wereld stil. Mijn wereld om precies te zijn. De noemer is Karel’s keuze en de reden dat hij juist deze keuzes maakt, wordt ook nog eens door een pen beschreven. Een verantwoording waarbij een vorm van onbehagen zich van mij meester tracht te maken. Unheimisch als het ware, ware het niet dat het toch wel bijzonder belangwekkende fotografen zijn die hun werk daar tentoonstellen. Een Koos Breukel bijvoorbeeld. En mensen waar ik al eerder werk van mocht aanschouwen: in het Pest- en Dolhuys. Neen, dan liever de blik gericht op de Hallen. Een vrije entree helpt mij direct over de drempel heen. Wanneer mensen proberen een huisje van kaarten op het hoofd te bouwen, roept dit de nodige hilariteit op. De kunst om dit vast te leggen is van een totaal andere orde. Zeker na die ontmoeting met dat andere deel van het geheel: adolescenten. In de Verwey zaal. Ik doe het daar vandaag wel mee. Met het nummer van Jimi Hendrix in mijn achterhoofd: ‘Manic Depression’. Vandaag ben ik echter bang dat prozac dit keer geen uitkomst biedt. Maar…


IMG_0044


IMG_0045
Morgen kan alles anders zijn. Ik was vandaag met Bruno in Haarlem. Op bezoek bij Frida en Hans. Wij mochten van de appeltaart met slagroom genieten, dronken Joppen in de Joppenkerk en genoten met volle smaak van ruim gevulde borden met erwtensoep. Spraken over het leven in het algemeen en ons leven in het bijzonder. Genoten! Maar dat is niet eens zo moeilijk gezien het feit dat wij beiden aan elkaar gewaagd zijn. En dat ik het niet kon laten om het geheel van wat plaatjes te voorzien: ook dat valt mij niet euvel te duiden. Want waar de ander stelt dat ik doe wat ik doe zullen de Haarlemse klanken van ooit Astrid Nijgh niet onbekend in de oren klinken. Haarlem. Stad van de Damiaatjes. En wanneer je Haarlem rond 21.00 uur de rug toekeert, achtervolgen de klanken van voorheen de stadspoort je tot aan het station. Daa, daa, ta, daa, daa, ta, daa, daa, ta tot je er welhaast kriegel van wordt…


IMG_0040


IMG_0047


IMG_0039