CUT

Door 28 augustus 2012

Het leven is… voor sommigen een lolletje, voor anderen een geintje, voor derden een opgave, vierden een onmogelijkheid, terwijl vijfden dansend, zingend en herhaaldelijk juichend tussen alle klippen door slalommen. Voor nog anderen zijn het de woorden van Vondel die, niet alleen bedoeld in zijn tijd,maar tot in de eeuwigheid iets van een schouwtoneel naar voren laat komen. Neem nu bijvoorbeeld Volendam. Een Katholiek bolwerk aan ooit de Zuiderzee. Een plek die garant staat voor traditie maar waar de vroegere traditie slechts terug te vinden valt in de diverse studio’s. Klederdracht studio’s, waar alle bekende Nederlanders zich in de etalage laten aanschouwen. Misschien dat ik nu een fout maak. Bekende Nederlanders dien ik te zeggen: BN’ers in de huidige vaktaal. En het is dan ook bijzonder frappant wanneer Yolanthe en Jan zich ophouden in eenzelfde vitrine. Alsof de tijd niet heeft stilgestaan…

Die tijd stond vanmiddag dan ook niet stil. Want na een zoveelste ‘cut’ werd voor een zoveelste keer weer een beroep gedaan op de figuranten. Ging de man van het geluid, voor een zoveelste keer uit hengelen. En deed een hengelaar, met een verveelde blik,voor de zoveelste keer zijn hengel omhoog,terwijl daar een zoetwater vis voor zijn leefde vreesde. En niet veel later spartelend weer zijn tocht in het water kon vervolgen,op zoek naar een volgende pier…

Bollywood in Volendam. Tamils volgens het plaatselijk gezag, in de vorm van twee blauwe, mobiele bikers. Naast al die anderen die van mobielen waren voorzien. Want zo werk dit tegenwoordig. We communiceren nu eenmaal tegen de klippen op. En dan kan het handig zijn om daar een haven voor te gaan gebruiken. Een haven en een dijk zoals bijvoorbeeld in Volendam…

Wat beelden niet alleen om aan de loop te gaan met de verbeelding die ons allen, met een zekere regelmaat, parten kan gaan spelen, maar meer beelden die de impressie kunnen onderbouwen. Impressies die geenszins aan depressies doen denken gezien het weerbeeld van de afgelopen dag. Hoewel het eerste beeld geenszins exemplarisch is voor het overige Volendam, het tweede beeld doet denken aan een achterhaald tijdperk (de fuiken zijn gelicht, de aal gerookt en het prijskaartje ((16,00 euro voor een pondje paling; – ( )) niets aan de verbeelding overlaat), zouden de andere beelden voor zichzelf dienen te spreken. Dat doen ze dan ook in mijn ogen. Er wordt een film opgenomen. Er zijn figuranten die wat heen, en dan weer weer lopen. Er wordt diverse keren om stilte gevraagd, terwijl op de achtergrond nog steeds fuiken worden gewaterstraald. Er wordt geregeld weer ‘cut’ geroepen,door en bazige regisseuse, een dame die duidelijk gewend is het heft in haar hand te houden. En scenes gaan weer overnieuw. En de man van het geluid? Die zwaait dit keer deze bijdrage UIT!

Tags: , , ,

Dit bericht was geplaatst op dinsdag, 28 augustus 2012 om 20:54 en opgeslagen in Overigen. Je kunt reacties op deze vermelding volgen via RSS 2.0 feed. Je kunt een reactie achterlaten, of trackback vanaf je eigen site.

Laat een reactie achter

Je moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.