Cultuur & barbarisme

20090418-1240077087N1804mare1082

Lekker een beetje relaxen.
Want volgens de mensen die er verstand van hebben gaat Alkmaar het vandaag maken. AZ. Aan zet.
Ettelijke tientallen verplaatsbare toiletten.
Vier kanten pis bakken. Uitvergrote urinaals.
Met een oog bovenin. Om aan op te hijsen. Waar laten ze het spul de dag na vandaag”! Het kanaal in lopen”
Of verkopen ze dit weer aan de brouwerijen. Want echt veel bezinksel zal er aan het bier niet zijn toegevoegd.
Hooguit wat urinezuur. Wat derivaten. Water…

Dus een beetje lopen lanterfanten. Ook wel lekker. Een beetje naar de bibliotheek.
Voor zover je van een beetje kunt gaan spreken. Een beetje fotograferen.
Voor zover je van vastleggen kunt praten. Een beetje lopen in zoomen.
Voor zover zaken zich scherp laten stellen. En als deze zich niet scherp laten stellen me lopen verwonderen.
Omtrent de wijze waarop kleuren in elkaar over kunnen vloeien.
De scherpte ontbreekt waardoor een zachte irritatie kan ontstaan. Door een omgekeerde vaas die mijn oog wist te vangen. De wind die wat speels door de prunus woei. Of beter waaide, tere blaadjes die, voor even, het luchtruim kozen.
Zich terneder vleiden op de harde steen, die van geen wijken weet. En de zon die probeert de ware kleuren te verdoezelen.
Zodat alles door een lichte waas gevangen wordt. En ik die waas weer tegenkom. Bij tegenlicht. In zonlicht.
20090418-1240076978N1804vaasp212

Doorlopende kleuren. Een omgekeerde vaas die het raadsel van de onderkant ontsluierd.
Een overgave die zich in stilte voltrekt.
Een ongekende onderkant. Geen achterkant dit keer.

En tulpen die tot op de tafel reiken. Zwaar door hun zwaarbloemigheid.
Meermaals gevouwen tulpen. Verknopte tulpen. Zoals de tulpen die ik ergens tegenkwam.
Zo paars als het paars maar paars kan zijn.

Ik groette ze niet. Ik knikte wel een beetje.
Maar of dit door een hobbel in de weg dan wel door mijn nekspieren kwam…

Het doet er niet toe. Zoals deze woorden er ook niet altijd toe doen. Ik was wat bezig. En pakte een boek. Verslingerde aan de gedachten van een ander. Omdat ik ook die andere woorden las. Zoals Hesse ze ooit…

Zoals ik geniet. Van beide commentatoren. Want het zijn juist die gedachten die mij doen denken aan…

Wat is het fijn om zo af en toe gedachtenvol te zijn.
Om te beseffen dat er anderen zijn die op en vergelijkbare manier een toetsenbord beroeren…

Waardoor die dialoog zich blijft ontrollen. Waarbij de rollen zich verdiepen.
Er sprake kan zijn van een ongekende ontwikkeling, omdat de “”n… en de ander zich uitgenodigd voelt om…
en dan een derde die mede een duit doet in dit zakje!

Maar wie is de persoon die dit geheel vast weet te leggen. Opdat het deze keer niet verloren gaat.
Zoals die andere gedachten. Die andere momenten. Juweeltjes die het kaf en koren wisten te doorstaan…
Plaatjes die voor zich konden spreken.

En dat gesprek dat zich niet laat horen maar wel laat zien.
Vrij dwingend. Juist vanwege het feit dat het niet gesproken taal kan zijn. Het leesbaar zou kunnen zijn.
Het over van alles gaat en over niets.
De vraag omtrent een kip dan wel een ei geheel uit de weg wordt gegaan.

Het klinkt wat als een terzijde…

TERZIJDE

Aan gene zijde
blijven zij
verschoond
van alle zaken
zich
aan deze zijde
voordoend;

in
het moment
waarop
de overgang
plaatsvindt
wenden wij
ons hoofd

terzijde.

Voor vandaag een cultureel uitje op het program.
Als en indien AZ wordt gehuldigd, zullen wij in de Cantina Architectura verkeren.
De Dichterskring Alkmaar vaardigt vijf dichters af.

20090418-1240076819N1804vaasp219

De entree is gratis, maar een vrijwillige bijdrage in de pauze is welkom.
En zoals altijd staat het podium aan het eind van de middag open voor iedereen die ook een gedicht wil voordragen…

Maar in welke categorie”
Hebben mijn schrijfsels een kosmopolitische inslag of zijn zij verhalend”
Neem ik waar of kan ik met woorden schilderen”
Evocatief misschien of ben ik een po”et die mijn po”men in glas graveert”

Een boer die regelmatig van het pad afdwaalt. Met zijn klompen door de klei loopt te soppen.
En zodra hij thuis is met zijn klompsokken aan de haard opzoekt. Dat veilige van ‘t huis.
De haard die dan voor zich zal spreken…