communicatie

Zingende zinnen. Nu vraag ik je… stel dat zinnen zouden kunnen zingen, dan zouden klanken ruim voldoende zijn. Tenminste, als de klanken zich lenen om dat zingen te onderbouwen door de zinnen die ik uitkraam. Het heeft iets van het Cirque du Soleil, wat mondiaal de wereld verblijdt met hun spectaculaire shows en niet gehinderd wordt door de teksten iedere keer in een andere landstaal te vertalen. Hetgeen weer bepaalde mensen het brood uit de mond stoot. Maar gelukkig zijn er nog voldoende andere vormen waaraan geregeld wel vertalingen worden gekoppeld. Zoals bijvoorbeeld de veelvoud van gebruiksaanwijzingen die zich voordoen. Waarbij ik knullig kijk naar het voor mij ongerijmde schrift waarmee karakters in staat zijn andere op de hoogte te brengen van datzelfde gebruik. Ik die karakters niet hoor zingen, laat staan dat ik er ene syllabe van begrijp. Mijn beperking in deze. Hetgeen mij de gelegenheid biedt stil te staan bij de wijze waarop anderen zich op de hoogte houden van alles wat hen wordt aangereikt. Door al die vormen die zich laten duiden als elementen waardoor communicatie zou kunnen ontstaan.
 


iGer.nl
Communiceren. Een woord wat het in zich heeft om vooral zakelijk zaken te kunnen koppelen. Maar dat zal wel niet zo zijn. Communiceren om elementen van een emotie naar voren te laten komen, laat zich, in mijn perceptie, niet zo makkelijk verwoorden. Dat ligt misschien aan mij, mogelijk aan de veranderde omstandigheden waardoor het communiceren een vlucht heeft genomen die ik, eerlijk gezegd, niet geheel kan volgen. Met het twitteren en het hyven heb ik nu eenmaal niets. Voor een sms bericht heb ik niet alleen beide handen vol, maar lukt het mij geregeld om een mogelijk bericht voortijdig het hiernamaals te laten bezoeken. Ja, ik weet dat het slechts een kwestie is van het regelmatig doen, maar eerlijk gezegd, ik heb er niets mee.


iGer.nl 
Dus dat geeft dan weer een beperking mijnerzijds weer. Ik kijk dan ook mijn ogen uit, wanneer ik mensen passeer die niet veel meer doen dan hun vingers over een tablet heen bewegen en gelijktijdig in staat zijn om met de andere kant van gedachten te wisselen. Althans, ik stel me voor dat er een andere kant zal zijn. Het heeft niet zoveel zin om iets anders te veronderstellen. Als die jongen die met een buitenmodel koptelefoon zijn ongekende wereld in zijn oren te laten horen. Want terwijl ik hem passeer, dringt geen geluid tot mijn oren door. Hij loopt het winkelcentrum uit en niet veel later kom ik hem weer tegen terwijl hij zijn t-shirt uittrekt. Op dat moment komt ook zijn koptelefoon tot leven, dat wil zeggen deze komt dwars op zijn hoofd te staan. Met zijn t-shirt in zijn hand en met ontbloot bovenlijf stapt hij niet veel later met zijn hoofdtelefoon over beiden oren met een lome pas verder. Communicatie als ik naar hem kijk, maar eenzijdig te duiden. Want hij loopt verder in zijn wereld. Zijn eigen wereld en heeft verder niet veel te maken met de buitenwereld. En ik” Ben niet meer dan een getuige van zijn verschijnen en verdwijnen.


iGer.nl 
Eigenlijk een verhaal wat iets zegt over de verschillende werelden waarin ik, hij, dan wel wij zijn komen te verkeren. De wereld die wij aan de ene kant met elkaar delen en waar de andere kant juist weer woorden voor zoekt. Woorden waarmee we beogen elkaar te verstaan. Woorden die iets weergeven van de emotie die diezelfde wereld oproept. Of kan gaan oproepen. De veilige haven die niet veel later wordt opgeschrikt door een ontploffing. Een bomaanslag of een donderslag aan die heldere hemel” Paniek. Niet veel later gevolgd door sirenes. Een kakofonie van geluiden. Gehuil, geschreeuw, gebrul en daar tussendoor gefluister wat in het totaal verloren gaat. Van iets specifieks of van wat anders” Geluiden die doen denken aan een orkest wat zijn dirigent verloren heeft. Ieder doet maar wat en als je goed luistert zijn het niet meer dan klanken die in alle toonaarden van de gelegenheid gebruik maken. Communicatie” Dat is wat ik hoop. Verstaanbaarheid is wat ik betwijfel. Luidruchtigheid” In overvloed. En daar tussendoor dat andere geluid. Dat onvervreemdbare geluid van de stilte. Even, voordat het weer verloren gaat. Want dat is wat de stilte typeert: hetgeen verloren gaat. Communicatie: ik ben er nog niet uit. Kan ook niet zeggen dat ik er altijd aan toe ben…