City Box

Ik blijf geregeld tasten in het duister. Op zich niets mis mee ware het niet dat het veel weg heeft van grabbelen in een grabbelton. Waarbij de inhoud zich laat raden en de vorm slechts een beperkte aanwijzing kan zijn. Op zich ook al niets mis mee. En dan komt’íe: ik deed mee aan een prijsvraag. Ook dat was voor een deel gebaseerd op dat tasten en het duister, want het duurt even voor het licht aanfloept. Dan heb ik het over een CityBox en het 15 jarig bestaan van deze onderneming. Gefeliciteerd! U heeft bij City Box een Winter Efteling VIP-arrangement voor vier personen gewonnen. Er staat u een fantastisch programma te wachten op zaterdag van 10.30 tot 18.30 uur. Een VIP-arrangement nota bene en dan komt de domper. Helaas kan ik/kunnen wij die dag niet. Uitgerekend die dag. Was ik de prijsvraag al vergeten maakt de agenda melding van het feit dat juist die dag reeds een invulling kent. Dus bellen. Teruggebeld worden. En geef ik de mogelijkheid die ik heb gekregen aan de tweede prijs winnaar. Een mogelijke prijswinnaar, want ik zou me kunnen voorstellen dat er slechts een prijs te vergeven was. En die prijs… was te danken aan de volgende slagzin.
Met City Box heb ik de ruimte om: mijn spullen te hou’en, ze even te laten rusten en ze dan weer te versjouwen! Hoe bedenk je het” Hoe bedenk ik het” Ik heb het bedacht, was het kwijt en ben nu toch ook wel een beetje trots, hoewel ik wat gevoeligheid in een kies voel opkomen…
Ietwat gechargeerd. Maar ook daar ben ik niet te beroerd voor. Ik hoop een ander dan wel anderen blij dan wel verheugd te kunnen maken. Want ook dat gun ik de ander van harte. Tenslotte had ik het genoegen naar Lammy te kunnen gaan vanwege mijn… van hartzeer kan in mijn geval geen sprake zijn. En dat grabbelen doe ik wel een andere keer. Want ik ben nog steeds dagelijks blij dat ik het leven heb. Hoewel ook dit steeds meer op een vanzelfsprekendheid dreigt uit te lopen. Ik loop gelijk een kievit in de wei, doe alsof ieder seizoen mij doet denken aan het voorjaar en kijk niet vreemd op wanneer ik eenden zie dobberen, meeuwen hoor krijsen en meerkoeten hun eigenzinnigheid uiten. Het is dat waar ik niet immer melding van maak. Het is dan ook zo gewoon. Een beetje zoals ik: gewoon wat door de dagen jagen…