Circulaire verwondering.

Feitelijk leven we in een wat wonderlijke wereld. En het meest verwonderlijke is nog steeds, dat ik daar deelgenoot van ben. Niet dat ik mij andere dingen had voorgesteld, zeker niet in de relatie tot gisteren, maar je drukt op een knop en de wereld ontvouwt zich aan je ogen. Je drukt op een andere knop en een scherm sluit, er komt muziek uit een aantal kastjes en even later trekt het beeld van de wereld in een opeenhoping van pixels kamervullend jouw toegangspoort binnen. Ik besluit om me hiervoor af te sluiten, fluit een vogel mij wakker, laat een kat een oerkreet horen, ruisen bladeren in de wind en doet het daglicht kleuren verbleken. Een onweersbui geeft aan dat met die krachten niet te spotten valt, schuil onder een boom en verbaas mij erover dat juist die boom niet getroffen wordt. Ik noem dat een geluk en sta verder niet stil bij het lot dat juist die andere boom treft.
Gebeurtenissen. Momenten die zich kenmerken door tijd en omstandigheid. Gelijk een kind dat zelf besluit wanneer het tijd is om deze wereld te komen bevolken. Hoewel wij er alles aan doen om diezelfde wereld naar onze hand te zetten. De dingen zodanig te rangschikken, dat orde een mate van zekerheid biedt. De chaos ons iedere keer weer parten weet te spelen. Chaos die wij nodig hebben om een mate van controle te kunnen uitoefenen. Ons niet direct zullen overgeven aan de illusies die een belangrijk deel van ons wezen uitmaken. Want illusies zorgen er juist voor dat de fantasie met ons aan de loop kan gaan, de creativiteit een uitweg weet te geven, en mensen laat verbazen. Juist in die verbazing vind dan weer een verwondering plaats. En het is juist die verwondering die op zijn dan wel haar beurt die wonderlijke wereld schept. De wereld waar ik nog steeds deelgenoot in ben. Of beter misschien van ben. Ik praat wat in cirkels. Geen vicieuze dit keer maar zuiver ronde. Zoals ik mijn rondes maak, in wijk en stad. Mijn beweging weet om te zetten in niet veel meer dan een vorm van energie ontlading. Gelijk deze bijdrage niet veel meer is dan wat woorden in een bepaalde volgorde naar voren brengen. Ik ergens tussen het een en ook het ander verkeer. Gelijk velen met mij. Niet zozeer omtrent de vragen die het leven stelt, maar meer om bij de diverse antwoorden stil te staan. In een zelfde mate van verwondering als ik al eerder aangaf…