Categorie: Verzameling

Ieder mens heeft zo zijn gebreken. Ik geef je graag een inkijkje in mijn Verzamelingen …

Een kwestie van…

Ik heb er een heet hoofd is, als variant op dat vulgaire harde hoofd van weleer, wanneer iedereen loopt te zieken omtrent de temperatuur, is een drankje een welkome afleiding, kan het zweet zich weer eens over je lichaam heen gutsen en de wijsheid wederom onderin de kan verdwijnen. Heethoofden met een harde kop, de rollen die dit keer zijn omgedraaid en wanneer je even verstek laat gaan, denk je misschien dat het beter is om in Zuid Europa te gaan vertoeven, dan in dit voorspelbare kikkerlandje.

Waar mensen niet veel meer doen dan kwaken, wat puffen, de stad verlaten en de winkels te weinig omzet draaien om de airco in stand te kunnen houden. En juist dan ga ik de stad in, weet mij een weg te banen door de lege straten op jacht naar een imaginaire schat die elders op mij ligt te wachten. Want wat te denken ven Wentink in Arnhem of die stripwinkel die ik ook nog met een bezoek vereer. Om geen flater te slaan een beeld van die Belg gekocht die daar als Gaston door het leven gaat en in Nederland het genoegen heeft gekregen om als Guust Flater de nodige absurde avonturen op zijn conto te hebben mogen schrijven.

Franquin als Geestelijk Vader en de Bravo Brothers in mijn ogen als het ultieme hoogtepunt in zijn altoos overweldigende werk. Was het alleen maar omdat in dat verhaal het circus een glansrol speelt… Ook vandaag gaat het natuurlijk weer nergens over, en toch ben ik daar dik tevreden mee. Simpelweg door het feit dat wij toch nog enige tijd op een camping hebben doorgebracht, waar de hitte om te snijden was, waar de verkoeling elders gevonden diende te worden en waar Liva uiteindelijk het totale dagritme voor haar rekening nam.

Waar de rust overweldigend was, waar het bier niet direct aan te slepen is geweest, waar ik mij te buiten ben gegaan aan Tyskie en Vincent het eenvoudigweg bij Leffe hield, een camping die garant stond voor Spic en Span, waar jong en oud door elkaar waren gemixt en waar de toiletten nog van de authentieke deuren waren voorzien die ooit bij het begin een leidraad zijn geweest voor het huidige zijn. Camping Warnsborn, opgericht in 1932 met als uitgangspunt kamperen bij de boswachter.

Een camping zonder toeters en bellen, een simpel kampvuur wat de avondstond van licht voorzag en waar een ‘schone bron’ reden genoeg was om die naam aan die camping te gaan geven. Want Warnsborn staat voor schone bron, waar het water uiteindelijk via de Rijn verder naar zee vloeit. Een week van diverse hoogtepunten, waar de temperatuur op een gegeven moment een kwalijke rol in is gaan spelen, en waar menigeen het liefst ergens onder een boom in de schaduw zijn schone luiheid zocht. Ik noem bepaaldelijke schone luiheid, want ook de douches mochten zich geregeld verheugen op een overvloedige straal aan vocht zoekende baders.

IJsjes die niet aan te slepen waren, kranen die bijkans niet dicht stonden, verdwaalde Duitsers in grote campers, Nederlanders die daar niet voor onder deden en een enkele Engelsman die met een Volkswagen busje van het type T1 in de schaduw van de m=bomen dik tevreden was. De hierbij getoonde foto’s spreken wat mij betreft boekdelen. En over dat delen gesproken: naast dat busje is het dit keer Guust dan wel Gaston die vandaag de show gaat stelen!

Dit & Dat

Als je dit doet of dat je dat doet, het maakt geen flikker uit. Als je maar wat doet, dan komt het vaak wel voor elkaar. Wachten tot het later wordt, je voornemens in daden weet om te zetten, die boodschap doet of besluit om er geen boodschap van te nemen, die Jehova te wijzen op het belang van zijn in het kader van jezelf, dan wel die oude dame naar de overkant van de straat te helpen, de grijze bak buiten te zetten en je met het scheiden van afval bezig te houden, ik noem maar een aantal dwarsstraten die het levenspeil en daardoor het zijn de goede kant op te wijzen. En waar wijzen het geheel weten te onderbouwen dor met wetenschappelijk bewijs de vloer aan te vegen, zij vangen aan met de wereld te verbeteren. Tis natuurlijk niet niks, dat Museo Articulado van de hand van Joost. En dan doel ik op Swarte, waar ik vandaag een aantal meesterwerkjes van heb binnengekregen.
Via marktplaats en het feit dat deze aanschaf binnen mijn begroting viel, daar valt weinig over te zeggen. Uit 1989 en daaromtrent, waarbij het hout ervoor zorgt dat er toch een lijntje valt te ontdekken naar het hiernamaals. Een kist met een houten omslag, karton dat is hergebruikt, de zeefdrukken die het geheel op een ander plan weet te zetten en nog een extraatje vanwege mijn verjaardag van Rob. Een onbekende Rob die al jarenlang op marktplaats terug te vinden is. Een verjaarscadeau uit eigen zak en het feit dat de boterham nog steeds kan worden belegd… dus maakt het wel een flikker uit dat ik dit doe en daardoor dat nalaat. Waar ik de dag mee begon en waar mijn vreugde omtrent het uitpakken mij voor een verrassing heeft gezet. Zo eenvoudig kan het leven zijn van een simpele verzamelaar en de wetenschap dat er nog veel meer verborgen schatten op zolder te vinden zijn, noem het en mogelijk weet ik een antwoord te formuleren.
Dus vandaag maar wat beelden van vorm en iets omtrent de inhoud, een naslagwerk van het werk van eerder genoemde Joost, ook al 1989 opdat de tijd van toen nu voor en over het voetlicht treedt. 30 jaar geleden en niet eens in kennelijke staat van ontbinding betekent simpelweg dat de vorige bezitter(s) er niet alleen zuinig op zijn geweest, maar ook nog eens zorgvuldig mee wisten om te gaan. Waar nabestaanden mogelijk geen weet van hebben gehad en ten einde raad met marktplaats in contact zijn gekomen, ben ik voor vandaag een gelukkig man. De wetenschap echter dat daardoor de fysieke hoeveelheid in dit huis wederom is toegenomen…


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Je maintiendrai

Radicaal het roer om! Nu weet ik wel dat aardse bezittingen niet zaligmakend zijn, om daar totaal van af te zien is toch een behoorlijk dilemma. En met die dilemma’s kan een mens langdurig gaan worstelen. Ik zou niet weten hoe dan met de tijd om te gaan, hoe mijn dagindeling er dan uit komt te zien, of wat de mens moet nalaten om toch nog aan zijn of haar trekken te komen. Neem nu bijvoorbeeld die vrij markt. Een mogelijkheid om van je overbodige spullen af te komen, wanneer Marktplaats geen soelaas biedt. Op een kleedje en dan de nodige euro’s verzamelen, opdat op een ander moment dit weer kan worden omgezet in… dingen die er even toe doen om niet veel later alsnog in de vergetelheid terecht te komen. De nacht voorafgaand aan de dag, waarbij de avondsterren vroegtijdig op jacht gaan naar een mogelijke buit.
Morgensterren die voor de afwisseling er een nachtelijke rooftocht van maken, de wetenschap dat het slechts om een enkel ding hoeft te gaan om daar wekenlang mee rond te blijven zeulen. Hoe geweldig dit was, een vondst die je een enkele keer in je leven zult mogen meemaken tot… het volgend jaar weer een herhaling van zetten plaatsvindt. Een prikkie voor een hockeystickie, waar ooit ene Ties furore mee heeft gemaakt. Of die eerste druk uit de serie van Tom Poes, waar ene Markies zijn opwachting nog niet heeft gemaakt… Of een schilderijtje van een onbekende kunstenaar die wat later blijkt geeft van Han van Meegeren te zijn. Zo eenvoudig kan het lopen en de wetenschap dat in de nacht veel kleurrijke figuren hun opwachting komen maken, maakt het geheel nog aantrekkelijker. Stel ik me voor, terwijl ik een overzicht probeer te krijgen van al die spullen die ik tot mijn beschikking heb, neen, niet direct aan mij besteed, hooguit de mogelijkheid om iets aan mijn verzameling circusspullen toe te kunnen gaan voegen. Maar ook dat is mij de afgelopen jaren niet gelukt. Ik ben nu eenmaal aangewezen op fabrikanten die het in hun hoofd hebben gehaald om iets in die geest alsnog als model te doen uitbrengen. En waar ooit Renz een wezenlijke naam is geweest, zal het nu hooguit de nostalgie omtrent dit recente verleden een rol kunnen gaan spelen. Laat staan dat Tony Boltini ergens nog een lampje zal laten opflikkeren.
Alkmaar beschikte toen nog over een Canadaplein, het circus kende wilde dieren en Maya Gulmans liet nog niet van zich horen. Voorvechtster van een verbod op wilde dieren en zij heeft zowaar haar pleit gewonnen. Een Partij voor de Dieren, activisten die de roedels in de Oostvaardersplassen hebben gedecimeerd en het vlees dat gretig aftrek vond in die grote stad, de Hoofdstad van dit Koninkrijk. En Willem die morgen in Amersfoort zijn opwachting maakt met een hele schare aan vrouwelijkheden, een MAAA desnoods.
En waar Beatrix in haar verblijf nog maar een sigaretje opsteekt, terwijl zij op haar flatscreen het totaal aan zich voorbij laat gaan, het kan niet anders dan dat de oranjekleuring van dit geheel ervoor zorgt dat Nederland in het buitenland weer een rolletje meespeelt. Ach, hoe anders zou het kunnen lopen wanneer er elders op de wereld niet zo’n uitbundig feest wordt gevierd. De rouw bij de een is niet altijd de trouw van de ander. Maar dat beveiligers zullen handhaven… ook daar komt een rechter aan te pas. Een verbod op staken, de drank die wordt gebruikt en de joint die wordt aangestoken… Je maintiendrai staat ergens geschreven, maar waar”!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Het wakend oog

Het oog wil ook wat. Al was het maar lust, om over begeerte maar te zwijgen… Wanneer echter iets een lust voor het oog is, het kleurenspectrum allerlei varianten kent en de staafjes hun best doen om het geheel op het netvlies omgekeerd te projecteren, zijn het de hersenen die dit geheel van een wezenlijk zicht te voorzien. Dat de kegeltjes er overdag toe doen, dat de dimensie wordt veroorzaakt door de beide ogen en dat een hulpmiddel dit totaal verder tot leven kan gaan brengen, in tegenstelling tot het toestel dat ooit de beelden vast heeft weten te leggen, dat de bewerking een volgende stap kan zijn in het proces van toenemende schoonheid, dat rimpels worden gladgestreken en dat alles buiten een donkere kamer waar Damocles geen inspraak op heeft, een volgende opdracht van Jan voor de liefhebbers van het fotocafe. Waardoor de toon van vandaag is gezet, nadat ik me gisteren ietwat banaal heb weten uit te drukken. Waarbij de woorden anaal en drukken alsnog een diepgang naar voeren hebben gebracht. Zo plat als ik ben, zo onzijdig ben ik aan het worden. En dat op een dag als vandaag geen woord valt omtrent genderneutraliteit doet vermoeden dat er iets anders aan de hand is: Internationale vrouwendag. Vrouw, man, maatschappij gelijk de NS het afdoet met beste reizigers. Daar kun je immers geen buil aan vallen wanneer de trein vertraagt, het haringen in een ton gevoel en het vervoer niet meer is dan het verplaatsen van personen van A naar B en een zitplaats misschien tot de mogelijkheden kan gaan behoren. Maar ook daar valt geen recht op te doen, hooguit wanneer de ander het idee heeft de trein bij een volgende halte te gaan verlaten. Dan is het een kwestie van goed om je heen kijken, de signalen van een mogelijk opstaan af e wegen en dien je je ogen duidelijk de kost te geven. Waardoor het verhaal van vandaag weer rond is, de blikken zonder blozen aan het totaal kunnen worden toegevoegd en het slechts een kwestie van smaak is om de aandacht te richten op dat wakend oog dan wel de voorkeur te geven aan die andere lens…


iGer.nl


iGer.nl

Pasjes…

Neen, ik ben geen lid van het genootschap van de swingende Apostel. Zo ook geen lid van de Koninklijke vereniging Helders mannenkoor. Hoewel ik betwijfel of deze vereniging nog wel bestaat. Wel van de bibliotheek, in het bezit van een Museumjaarkaart, een OV kaart, rijbewijs en een identiteitskaart, een Visa kaart en nog wat meer van die simpele kaarten die in mijn portemonnee te vinden zijn. Een ICD kaart, een medicijnkaart, een zorgpas van de Friese Boeren- en Tuinders Onderlinge, van de Dela natuurlijk om straks met voldoende stuifcake en koffie het onderspit te gaan delven. Wanneer ik al die pasjes in mijn knip de revue laat passeren, blijft er nog weinig ruimte over voor de biljetten waar ik het liefst nog mee afreken, hoewel een pas van de ING ook nog deel uitmaakt van dit geheel. Wij worden verwend in Nederland, met klantenkaarten, kortingsbonnen, cadeaukaarten, bioscoopbonnen en nog veel meer kaarten die uiteindelijk in een kaartenhouder deel gaan uitmaken van ons dagelijks zijn. Toch heb ik de idee dat ik nog wat mis: de Namac. Ook daar heb ik een pasje van hoewel ik de laatste jaren niet meer in Houten te vinden ben geweest. Het is eigenlijk veel spannender wanneer ik ergens in een wildvreemde stad, Utrecht bijvoorbeeld, de daar nog aanwezige treinenzaak kan gaan bezoeken en ook nog eens wat modellen weet te scoren. Circusmodellen, hoewel ik me ook sta te verlustigen aan al dat andere bijzondere werk dat zij hebben: treinen, automodellen, bussen, vrachtwagens en niet in de laatste plaats autootjes. Maar een Tesla valt niet te ontdekken, het zijn vooral Europese automobielen die daar te vinden zijn, een enkele Amerikaan daar gelaten. En kijk niet vreemd op wanneer deze modellen een wereldreis achter de rug hebben: Made in China. Containers vol varen over de wereldzee, het klimaat aantastend en wanneer het kleine ternauwernood wordt geeerd, is het grote in de regel niets weerd. Zo eenvoudig kan het leven zijn, zo simpel is het gesteld met een Bonuskaart, kan Karwei het dak op en laat Praxis weten dat het huist in de buurt van de Gamma, gelijk KFC zich duidelijk probeert te onderscheiden van die Mac, de Burgerking zich meet aan de snacks van de Febo en een enkele Vlaamse frietboer zich waagt aan die goudgerande knakkers die ik met minder smaak tot mij neem dan een enkel Frans Frietje. Maar vanavond staat Lassie weer op het programma: toverrijst met… jawel, daar komt’ie: hete duiveltjes. En dat dit voor Vincent een kwelling zal zijn, ach ook daar komt hij wel weer overheen nadat hij zich gisteren over mijn kippenwings mocht ontfermen.


iGer.nl


iGer.nl

Voor de bijl & vreemd gaan…

Voor de bijl en vreemd gaan… en dat op een vrijdagmiddag, de laatste dag van deze maand. Waar het vlees in het verleden een rol kon spelen, de geest immer zwak bleek te zijn, kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik heb me overgegeven, ik heb me laten verleiden en dat alles in een zeker perspectief. Ik ben mijn trouwe aanhanger gaan verkwanselen, ruil haar in voor een groter ding en waar ik een heel verhaal over zou kunnen schrijven, sta ik op dit moment met mijn mond vol tanden. Weet ik niet goed wat te zeggen, laat staan dat ik me kan verschuilen achter die eerder genoemde geest. En waar dit toe moet leiden, voor dit moment heb ik nog geen enkel idee. Hooguit dat zij heel lenig is, gracieus als een ballerina, dat zij met een uiterste van precisie haar kwaliteiten vertoont en dat de stand waar zij de voorkeur aan geeft, niet overeen komt met de andere mogelijkheden die zij te bieden heeft. Waar ik op dit moment nog geen flauw benul van heb, dat zij zich eerder aan andere handen heeft overgegeven, dat ik haar niet kan verwijten een stoffig, duister verleden met zich mee te dragen en dat, hooguit dat ik haar in een zeker perspectief dien te zien. En juist dat perspectief heeft mij over die drempel heen geholpen. Waardoor ik op dit moment kan stellen, dat ik weer enigszins bij de tijd ben, mee ga in de vaart die mij omringt, de volkeren daar laat waar zij naar mijn idee behoren. Op de beeldplaat, maar ook daar kan tegenwoordig geen sprake meer van zijn, digitaal als de wereld om mij heen en de kaarten in het bijzonder. Het heeft te maken met gevoeligheid, in het licht van de maneschijn geeft dat andere silhouetten, laat staan dat een zeker duister ervoor kan zorgen dat er toch beeldmateriaal verschijnt. En wanneer het mij allemaal teveel wordt, kan ik ook nog iets anders met haar uitproberen… Razend nieuwsgierig ben ik op dit moment. Niet alleen naar haar mogelijkheden, maar ook de wijze waarop zij zich naar mijn hand zal gaan zetten. Er is echter ook nog een prettige bijkomstigheid. Zij laat zich qua kaart van een genderneutrale zijde kennen. Waardoor zij ook nog eens uitwisselbaar wordt, zich naar mijn hand laat zetten en waarbij ik voorbij ga aan haar mogelijke gevoeligheid. Maar waar ik eigenlijk de meeste moeite mee heb is het volgende: daar waar mijn kameraad mij tot nu toe heeft gebracht is het dit keer met enig jaloezie dat ik haar overgeef aan haar waar ik in mijn perspectief die derde prijs mee gewonnen heb. En dat voelt als vreemd gaan, dat is het zwaard dat naar beneden suisde, dat is waar het Canon het dit keer heeft moeten afleggen: zij heet NIKON, is heel cool en kan tot 30 x wide. Ik geef het haar te doen!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

Het is maar net waar je belangstelling naar uitgaat. Sommigen doen er alles aan om achter zichzelf aan te hobbelen, terwijl anderen de stappen vergeefs proberen bij te houden om zich vervolgens over te geven aan een app die alle stappen in kaart brengt. Tenzij de batterij niet meer voldoende stroom kent en het veld op zwart dreigt te gaan. Stroom, we kunnen er niet meer buiten en terwijl binnen de verwarming uit staat, het gas op termijn wordt afgesloten, energiebedrijven je gek maken met de meest voordelige aanbieding, gaan de aardgasbaten achteruit terwijl de energiebelasting toeneemt. Zonnepanelen, windenergie en wanneer er een tekort ontstaat schakelen we over naar een Europees netwerk waardoor de groene stroom wordt vervangen door kernenergie. En geen mens die daarover taalt, noch een teken geeft dat hij van deze weldaad verlost wenst te worden. Afgesneden worden gaat veelal gepaard met op een ander moment weer aangesloten worden en de kosten die daarmee gepaard gaan zijn veelal overweldigend. Echter niet eerder dan dat je diverse aanmaningen via de email hebt ontvangen. De huidige tijd kent nu eenmaal naast vooruitgang, ook de nodige beperkingen. En daar gaat in de regel niet direct mijn belangstelling naar uit. Liever verwijl ik in een blad getiteld HO-berichten. Een schaalgrootte dewelke mij al zeer geruime tijd aanspreekt. Want wat ooit begon met een brandweerladderwagen van het merk Wiking, werd alras gevolgd door vele andere modellen, waar ik een kapitaal voor heb uitgegeven. Noem het verzamelen en op ee goed moment raak ik zelfs daar het overzicht in kwijt. Tot het moment waarop de dozen weer geopend worden, de kwestie van houden of wegdoen zich voordoet om op een ander moment tot de conclusie te komen dat het onmogelijk is om… Dan maar een deelcollectie gaan starten. De focus komt te liggen op circusmodellen en het zijn de fabrikanten die mijn honger proberen te stillen. Maar ook nu weet ik eigenlijk niet van een ophouden. Het heeft veel weg van een onverzadigbare honger, met name wanneer dit modellen betreft die de naam Krone en Roncalli voeren. Duitse circussen, waarbij Roncalli zich met name richt op het aloude circus, waarbij acrobatiek en vormen van variete de boventoon voeren. En toch… en toch is het juist die romantiek vanuit het verleden dat mijn voorkeur nog steeds naar Krone uitgaat. Een circus dat met de trein in Alkmaar arriveerde, de indrukwekkende stoet aan Olifanten die ooit over de weg van de Zeswielen naar die laadplaats werden geleid, de geur van zaagsel en die van roofdieren, het orkest dat schitterde en schetterde, de spanning die door de drummer werd opgevoerd en het applaus dat naderhand losbarst. Belangstelling… zo af en toe verzuip ik daarin!

IMG_0777

IMG_0778

IMG_0779

IMG_0780

Scroll Up