Categorie: Poëzie

Een kleine opgave van mijn letterkunsten …

… uit te kunnen pakken!

Ben op mijn manier weer lekker bezig. Houd me bezig met voorbereidingen voor de expositie in de Trog. En dan te bedenken dat deze Trog op het landgoed Willibrord te vinden valt. Waar ooit varkens huisden, de Stichting voor een belangrijk deel zelfbedruipend was, waar hulpverleners de hulpvragers zoveel mogelijk ondersteunden en waar het usance was om mensen die door het dolle gingen in een aangepaste ruimte te behandelen. Van isoleer, naar separeer, naar time-out, naar een rustkamer die ook nog enigszins versterkt was. Waar de huidige GGZ nog voor een deel te vinden valt, waar tegelijkertijd ook een stilzwijgende sanering heeft plaatsgevonden, waar de koepelkerk een cultuurbastion is geworden en waar een lesgroep van Duin & Bosch niet alleen stages heeft gelopen, de lessen volgden op D & B, waar Glorieux en Aloysius bepaalde afdelingen vertegenwoordigden en waar waarschijnlijk de Directie van dat Gesticht nog zetelt, onder de noemer GGZ Noord-Holland- Noord. Met vestigingen elders in de Noordkop. Waar mijn vader zaliger nog weleens bloed kwam geven en na afloop getrakteerd werd op een geestrijke versnapering, waarbij jenever dan wel cognac de tekorten dienden aan te vullen. Andere tijden, andere omstandigheden, hetgeen niet wegneemt dat ik vandaag een ode breng aan mezelf: Rafels licht gedicht met werken van mijn geest en van mijn hand. Was het alleen maar om te zorgen dat de dag die ik vandaag met mezelf heb doorgebracht, voldoende werk heeft opgeleverd om straks wat voordelig uit te kunnen gaan pakken…

DRAAIBAAR Luisterend

naar de stilte van dit papier

Door steeds het leven vraag ik me af:

om te keren hoe zou jij die vullen”

blijft mijn herinnering

tot leven komen;

zo kan ik mijn toekomst CIRKEL

nu

reeds opgewekt Maakt het iets uit

de rug toe keren wat wij zijn”

Maakt het niets uit

dat wij zijn”

Iets en niets

ONDERDAK verschillen die

de cirkel sluiten.

Geen moment

waarop ik

eenzaamheid

van de daken GESLOTEN DEUREN

schreeuw:

Klop, klop

eenzaamheid triiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing

wordt ding, dong

ieder moment tok, tok

onderdak geboden.

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt

bons, bons

klepperdeklepper

klink, klonk….

Hallo,

is daar iemand”

BEZIG BAASJE IK KEEK EN ZAG

Waar ben ik, in Godsnaam de broosheid

mee bezig, waar ben ik van je lichaam

ontluikend

mezelf betrappend aan de vooravond

in een psychisch dwang van een nacht

jak pakkend mijn klanken

met de buitenwereld je kwetsbaar

verbrekend, alles in en de zachtheid

buiten mezelf zoekend van je

om zo, door wetten te breken pure kracht

me te dwingen uit mezelf

te klimmen, daar ben ik je bewegen

onzichtbare handen

mee bezig en nog steeds draden jouw

niet daar, waar lichaam leidend

ik wil zijn.

je gezicht

stralen

in het kale lamplicht

dat mijn wang betraande.



iGer.nl



iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl
en dat er dan het een en ander fout gaat… Ook dat mag de pret dit keer niet drukken!

Ontstentenis

ONTSTELTENIS

Zelfs wanneer slechte tijden als goed worden ervaren, bestaat de kans dat het kwade het goede overwint. Althans, dat is de tekst van een lied dat ooit de hitlijsten heeft gehaald. Wanneer dit lied voor een deel de dag van vandaag bepaalt, loop ik de kans dat dit voortdurend rond blijft zingen. Terwijl ik meestal van het goede uitga, vertrouwen op voorhand de kans geef om wantrouwen in de weg te staan dan wel blijf proberen om de zonzijde aan mijn kant te houden. Om over de regen maar te zwijgen. Het levenslied zit nu eenmaal vol dramatiek, symboliek en optimisme. Van die glazen die er alles aan doen om gevuld te blijven en de morgenstond die de kiezen heeft doen vullen met goud. Dat meestal elders blinkt. Geen pleidooi dit keer dat ergens op slaat, hooguit dat de avond in het teken staat van de DichtersKringAlkmaar, dat een steeds minder benijdenswaardige positie in gaat nemen. Niet alleen door de voortschrijdende leeftijd van die groep, maar ook door wat ontstentenis van betrokken leden. Te weten dat de bijeenkomsten in de Cantina Architectura ten einde lopen, dat de gastvrouw zo langzamerhand ook de voorkeur geeft aan andere zaken en dat een bepaalde weemoed meestal gepaard gaat met een enkele traan, het heden over een geringe tijd tot het verleden gaat behoren, het woorden zijn die de dichters voor hun gemak en vermaak met anderen delen en het jeugdige elan node wordt gemist, dat alles zorgt ervoor dat de nostalgie vanavond in zekere zin zijn of haar beslag zal gaan krijgen. 35 jaar geleden, toen Agatha en Ton het initiatief namen om te komen tot deze club van woordbegaafden, en straks mogelijk misschien aan de vooravond staan van een afsluiting van een zeker tijdperk. Waarin mensen kwamen en gingen, blijven en bleven, genoten en beleefden. Lezen leeft, dichten dicht de dichter met woorden die aan betekenis door de tijd heen, veelal in een schaduwrijk hoekje terecht zijn gekomen. Woordnieuwvorming dan wel neologismen bepalen tegenwoordig berichtgeving in de courant, een enkeling voelt zich nog uitgedaagd door de bedenker van de teksten, de gedichten die worden voorgedragen en de toevallige voorbijganger die, schuilend voor de regen, de Bibliotheek opzoekt om kennis te nemen van het feest dat straks het einde van de eerste maand dient op te gaan fleuren. De gedichtenweek in het kader van VRIJheid. En dat zorgt ervoor dat het ook dit keer weer alle kanten op kan gaan, de onstuimigheid van de ouderdom, tot de oubolligheid van een puberende kleuter. Neem mij niet kwalijk wanneer ik mij de ruimte permitteer om mijn gedachtensprongen op deze manier met jelui te delen. Ik hoef niet te benadrukken dat ik, op mijn eigen unieke wijze, het een dan wel het ander naar mijn eigen hand zal weten te zetten. En wanneer deze woorden niet geheel en al toereikend zijn:

ZIEDEND

letters,

in een notendop

in een tomeloze

zee

van woorden,

zinnen

ziedend op

DE STILTE.



iGer.nl

Perikelen.

De herfst voorbij, de winter neemt een aanvang. Dat ik me momenteel in de herfst van mijn leven bevind, staat buiten kijf. Lente en zomer achter mij gelaten en met een wat weemoedige blik richt ik mij alreeds nu op mijn nakende winter. Perikelen die zich hebben voorgedaan, perikelen die zich nog in de toekomst zullen voordoen daargelaten, nood mij op een terugblik over de tijd die nu verleden is. Toen ik nog jong was, onvervaard, het leven mij blijmoedig aankeek maar er ook sprake was van perikelen op het liefdespad. Mijn liefdespad welteverstaan. Daar gaan deze woorden dit keer over, niet om nog meer littekens open te rijten, meer om een idee te geven omtrent de wegen die een mens dient af te leggen…

LIEFDESTRAUMA

In vele woorden vat ik zinnen

valt de lust in mij, beminnen

klanken van de letters, kort

aards leven, mij beschoren, wordt

het licht, de lust der lasten

zinnelijk leven dat ik verbraste

in een ziekelijke opstand van gemoed

het kwaad geschiedt, wat leven doet

is eisen stellen, keuzes maken

in een niet aflatende manier van zaken

doen in en met jezelf, de ander met

jouw zijn opgescheept, opdat het net

steeds nauwer rond je raakt

verstrikt in levensliefdesleven, braakt

je hart tot kotsend toe bewogen

niet alleen jij, juist de ander bedrogen.

Opstand, je eigen vreemd ervaren

leegte, hart niet meer te bedaren

vervuld van niet te uiten haat

liefde eens, een boot vergaat

in het zicht der haven, land

de golven sluiten zich, zand

onder voeten doet even hoop wederkeren:

liefde doet de mens zinloos veel leren.

Vervreemdend

GROOTS

We willen vieren het grootse

van de strijd, de legendarische moed

van helden. We willen het gejuich

ontvangen, met eerbied herdenken.

‘We Are The Champions,

No Time For Losers’

klinkt uit duizend dorstige kelen

-maar op het pad langs het Bolwerk

staat in lichte letters geschreven

‘ik ben hier, dat is genoeg.’

De helden lopen stil op straat

ongekend in hun worsteling

om de triomf van het dagelijks leven.

Dicht Petra van Rijn en dat geeft iets van mijn gevoel van vandaag weer. Want mijn gevoel van vandaag kent een ongekende dubbelheid. Wat een feest had kunnen zijn, een dag dat je oudste dochter gaat trouwen en ook nog eens duidelijk maakt zo’n vijftien weken zwanger te zijn, had iets feestelijks moeten hebben, maar was dit absoluut niet. Het had veel weg van een toneelstuk waarin ik was verdwaald, een feest van ongekende mensen en een trouwerij die buiten mij omging. Als vader zal ik ongetwijfeld hebben gefaald, heb ik het nodige af laten weten, is mij dat met regelmaat ook duidelijk gemaakt en ik was er wel maar ben er niet. Nu weet ik wel dat dit niet alleen aan mij heeft gelegen, maar de verwarring van een week geleden, met Marlies, Liva en Vincent zorgt ervoor dat dit haaks komt te staan op de week aan deze dag voorafgaand. Het gevoel een dochter kwijt te zijn door stomweg een herhaling van voorgaande verwijten, de rijkdom van de een en de relatieve armoede die ik bij de ander ervaar, staan nu eenmaal haaks op elkaar. Dus ga ik daar op mijn manier vandaag melding van maken opdat deze dag, 8 oktober 2018, wel een litteken zal gaan krijgen. Wat dat betreft is de veronderstelde triomf van het dagelijks leven, ook de treffende zin van eerder genoemde Petra. Dat sprak mij aan, dat spreekt mij aan en waar ik bij de een naar voren kon brengen dat ‘(be)leef je leven op de golven van jouw gevoel’, zou ik dat ook Ellen mee willen geven. Dat de zee echter een eigen draai aan de golven weet te geven, is dat andere verhaal…

8 oktober 2018: gedenkwaardig merkwaardig!

En dan…

Zaterdag, 06-10-2018.

Wat opvalt deze week”! Wel praatjes en geen enkel plaatje! Dat hoop ik in de aankomende tijd weer goed te gaan maken, met de week die wij nu de rug toekeren. Want wij gingen heen en keren weer. Met nieuwe impressies, met een kleindochter die steeds groter groeit en met haar ouders waar wij een week mee mochten verkeren. Op Sicilie nota bene. Waar het klimaat heel anders is, waar het terrein er heel anders uitziet en waar wij met een enkel koffertje met een gewicht van maximaal 8 kilo per rolkoffertje heen zijn gegaan. Met een enkele schone onderbroek, een hempie en een pyjamaatje mee ons moesten zien te vermaken. En wanneer je daar in je hempie staat…

vlieg met mij mee

omhoog

omlaag

om op aarde teruggekeerd

te ontdekken dat het

een simulator was.

Vrijdag alweer en nog ff

Vrijdag, 5-10-2018.

Wanneer het leven een grote jackpot is, is het de vraag wie aan de arm van die eenarmige bandiet blijft hangen. Ben ik het, ben jij het of zijn zij het” Nu weet ik wel dat mijn werken zich kenmerken door een randje schaduwzijde, dat het niet eenieder gegeven is om de zon op te zoeken en dat de vraagbaak waar het leven om draait niet altijd te geven is, neemt niet weg dat ik er toch maar een stille kracht tegenaan smijt, vandaar:

STILLE KRACHT.

GRAUWHANGENDE SLUIERVELDEN

HUILEN AAN GINDSE EINDER

SNIKKEN BOMEN, LATEN WINDEN

TAKKEN WAPPEREN, TEER BEMINDEN

SCHUILEN IN HET DORRE, GELE GRAS

WINDEN ZEULEN MET WAT BLA’REN

EELT DOORGROEFDE TUINDERSHANDEN

TRACHTEN ZWARTE AARDE TE ONTGINNEN

WINNEN SLECHTS

VERDORDE GEWASSEN, VLASSEN

OP ANDERE TIJDEN, VERMIJDEN

STIL TE STAAN, OP TE GAAN

IN DES MENSEN EIGEN

VERNIETIGINGSWAAN.

Donderdag en onderweg

Donderdag, 4-10-2018.

Goed! En dan voor de verandering toch maar weer wat aan de Psychiatrie geweid/gewijd/gezegd/gezeid! Een tweetal dan wel een drietal, dat zie ik straks nog wel. Tenslotte is het donderdag, heeft Leiden het ontzet gevierd en maakt Alkmaar zich op om haar ontzet te vieren. Vandaar deez’ keuze dit keer!

  1. DE PSYCHIATRIE’

    EEN CONGLOMERAAT

    VAN

    DOLERS, LOONERS,

    LOOSERS EN

    LUNA TICS.

  2. KORSA

    HET SPOOKT AL NACHTEN IN MIJN

    HOOFD

    HET JAAGT MAAR DOOR, HET DENKEN

    HOUD MIJ WAKKER, SCHUD DE DROOM

    WEER VAN MIJ AF EN WAKKER HOUD

    IK MIJN DROOM VAST IK DROOM

    STEEDS VERDER WAKKER SPOOKT

    HET IN MIJN HOOFD, JIJ BLIJFT IN

    MIJ WAKKER, MAKKER GAAT DE

    DROOM STEEKT OGEN UIT, STEELT

    KLEINE DINGEN WEG, DE FLES

    MIJN MAKKER HOUDT MIJ WAKKER

    IN DE DROOM IK DROOM EEN

    PAARD BERIJDT EEN VLO, EEN

    MUG EEN OLIFANT HEEL ROZE

    IS MIJN DROOM VAN KANT

    HET SPOOKT IN SCHIEDAM EN

    HOOG HOUD IK, JAN EVER

    OF PIET OUD, COGNAC

    EEN EIKENHOUTEN DROOM.

  3. PAUZENUMMER.

    Ik weet waar ik voor kom!

    AL DIE DIAGNOSES, STIGMA’S EN

    AL DIE AANVERWANTE TROEP

    WAAR JULLIE, HULPVERLENERS,

    DE BALLEN VERSTAND VAN HEBT

    WEL DE PRETENTIE BEZIT

    TE WETEN, WAT ER IN MIJ

    OMGAAT, JULLIE KUNNEN MIJ

    NOG MEER VERTELLEN, NOG MEER

    DIAGNOSES EN STIGMA’SS

    OP GAAN PLAKKEN, MAAR

IK WEET WAAR IK VOOR KOM!

Woensdag, opa's dag…

Woensdag, 3-10-2018.

kwam nog een gedicht tegen dat ik voor vandaag dan maar naar voren breng, nu weet ik wel dat ik eerder een bericht aan Liva heb geschreven, maar wil dit vandaag nog even memoreren: Lieve Liva, Ik ben je opa / heb geen idee / hoe lang ik nog mee ga / want // aan alle begin / komt eens een eind / ook al ben ik jouw opa / voorlopig wil ik je / NU / nog lang niet kwijt. Maar dat staat bijkans haaks op het volgende schrijfsel:

OPA

OMDAT IK HET NIET HOUD,

NOEMT MEN MIJ OUDERWETS

EEN OPAATJE

BEJAARDE MAN DIE IN VREEMDE OGEN

NIET VEEL MEER KAN.

IK BEN WEL OUD IN JAREN, MAAR

MIJN GEEST DOORZIET MEER EN HEEFT

AL ZOVEEL VEULENS ZIEN DART’LEN

KIJKEN NEER OP EEN OUD MAN HIER.

IK WEET, DE TIJD DIE MIJ NOG REST

TEN VOLLE TE BENUTTEN, ZIE OUD ZIJN

ALS EEN NIEUWE JAS

ZAL ZELF STRAKS ZACHTJES IN

GAAN DUTTEN.

Dinsdag, in het teken van Marlies

Dinsdag, 2-10-2018.

Hieperdepiep en zo verder en zo meer. Het was ook bijzonder toen jij werd geboren, je was veel groter dan wij hadden verwacht en je bleef met je armpje achter het bekken hangen… Maar uiteindelijk is alles wel weer goed gekomen en deed je een plas toen we in het ziekenhuis waren. Een plas waar geen einde aan leek te komen… Maar voor vandaag heb ik een bijzonder gedicht voor je uitgekozen:

KETTINGREACTIE.

AVOND AAN AVOND AAN AVOND

RIJGT EEN AVOND AAN AVOND

AAN AVOND EEN KRAAL AAN

DE AVOND GAAT OVER IN DE

NACHT AAN NACHT AAN NACHT

AL DROMEND DE AVOND DE

NACHT DOORGEBRACHT DE

OCHTEND AAN OCHTEND AAN

OCHTEND GEREGEN DE DAG AAN

DAG AAN DAG DE REGEN DROOP

EN DROOP EN DROOP MAAR DOOR

DE AVOND AAN AVOND AAN AVOND

AAN AVOND GEKNOOPT.

Maandag, onderweg IV

Maandag, 1-10-2018.
nog een nachtje slapen en dan… is Marlies jarig. En dat zullen we waarschijnlijk gaan vieren met z’n vijven. Maar hoe en met taart, dat is de vraag. Want zij zijn gehouden aan strikte voedingsregels en of ze daar ook tompoucen hebben, dat is een geheel andere vraag. Maar dat wij zullen gaan proosten, dat is wel zeker. En toch doe ik vandaag een bericht op mijn blog dat iets zegt omtrent het ik dan wel het ego dat wij allen hebben.

E(g)CHO.

EEN TIJDPERK WAARIN

DE GROTE BEK VAN DE

ANDER LUIDKEELS

SPREEKT OVER HET

ONRECHT WAT GEEN

ANDER AANDOET DAN

HET TIJDPERK WAARIN

HET IK VERVAARLIJK

OM ZICH HEEN GREEP

DE BLAREN OP DE

EIGEN KONT PIJNLOOS

ZIJN VERSTOMD.

IN TWINTIG JAAR

GEEN GROTER REVOLUTIE

DAN DE ik

EVOLUTIE, DE ANDER

ik BELANGRIJK VOND.

Scroll Up