Categorie: Poëzie

Een kleine opgave van mijn letterkunsten …

… uit te kunnen pakken!

Ben op mijn manier weer lekker bezig. Houd me bezig met voorbereidingen voor de expositie in de Trog. En dan te bedenken dat deze Trog op het landgoed Willibrord te vinden valt. Waar ooit varkens huisden, de Stichting voor een belangrijk deel zelfbedruipend was, waar hulpverleners de hulpvragers zoveel mogelijk ondersteunden en waar het usance was om mensen die door het dolle gingen in een aangepaste ruimte te behandelen. Van isoleer, naar separeer, naar time-out, naar een rustkamer die ook nog enigszins versterkt was. Waar de huidige GGZ nog voor een deel te vinden valt, waar tegelijkertijd ook een stilzwijgende sanering heeft plaatsgevonden, waar de koepelkerk een cultuurbastion is geworden en waar een lesgroep van Duin & Bosch niet alleen stages heeft gelopen, de lessen volgden op D & B, waar Glorieux en Aloysius bepaalde afdelingen vertegenwoordigden en waar waarschijnlijk de Directie van dat Gesticht nog zetelt, onder de noemer GGZ Noord-Holland- Noord. Met vestigingen elders in de Noordkop. Waar mijn vader zaliger nog weleens bloed kwam geven en na afloop getrakteerd werd op een geestrijke versnapering, waarbij jenever dan wel cognac de tekorten dienden aan te vullen. Andere tijden, andere omstandigheden, hetgeen niet wegneemt dat ik vandaag een ode breng aan mezelf: Rafels licht gedicht met werken van mijn geest en van mijn hand. Was het alleen maar om te zorgen dat de dag die ik vandaag met mezelf heb doorgebracht, voldoende werk heeft opgeleverd om straks wat voordelig uit te kunnen gaan pakken…

DRAAIBAAR Luisterend

naar de stilte van dit papier

Door steeds het leven vraag ik me af:

om te keren hoe zou jij die vullen”

blijft mijn herinnering

tot leven komen;

zo kan ik mijn toekomst CIRKEL

nu

reeds opgewekt Maakt het iets uit

de rug toe keren wat wij zijn”

Maakt het niets uit

dat wij zijn”

Iets en niets

ONDERDAK verschillen die

de cirkel sluiten.

Geen moment

waarop ik

eenzaamheid

van de daken GESLOTEN DEUREN

schreeuw:

Klop, klop

eenzaamheid triiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiing

wordt ding, dong

ieder moment tok, tok

onderdak geboden.

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrt

bons, bons

klepperdeklepper

klink, klonk….

Hallo,

is daar iemand”

BEZIG BAASJE IK KEEK EN ZAG

Waar ben ik, in Godsnaam de broosheid

mee bezig, waar ben ik van je lichaam

ontluikend

mezelf betrappend aan de vooravond

in een psychisch dwang van een nacht

jak pakkend mijn klanken

met de buitenwereld je kwetsbaar

verbrekend, alles in en de zachtheid

buiten mezelf zoekend van je

om zo, door wetten te breken pure kracht

me te dwingen uit mezelf

te klimmen, daar ben ik je bewegen

onzichtbare handen

mee bezig en nog steeds draden jouw

niet daar, waar lichaam leidend

ik wil zijn.

je gezicht

stralen

in het kale lamplicht

dat mijn wang betraande.



iGer.nl



iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl
en dat er dan het een en ander fout gaat… Ook dat mag de pret dit keer niet drukken!

Ontstentenis

ONTSTELTENIS

Zelfs wanneer slechte tijden als goed worden ervaren, bestaat de kans dat het kwade het goede overwint. Althans, dat is de tekst van een lied dat ooit de hitlijsten heeft gehaald. Wanneer dit lied voor een deel de dag van vandaag bepaalt, loop ik de kans dat dit voortdurend rond blijft zingen. Terwijl ik meestal van het goede uitga, vertrouwen op voorhand de kans geef om wantrouwen in de weg te staan dan wel blijf proberen om de zonzijde aan mijn kant te houden. Om over de regen maar te zwijgen. Het levenslied zit nu eenmaal vol dramatiek, symboliek en optimisme. Van die glazen die er alles aan doen om gevuld te blijven en de morgenstond die de kiezen heeft doen vullen met goud. Dat meestal elders blinkt. Geen pleidooi dit keer dat ergens op slaat, hooguit dat de avond in het teken staat van de DichtersKringAlkmaar, dat een steeds minder benijdenswaardige positie in gaat nemen. Niet alleen door de voortschrijdende leeftijd van die groep, maar ook door wat ontstentenis van betrokken leden. Te weten dat de bijeenkomsten in de Cantina Architectura ten einde lopen, dat de gastvrouw zo langzamerhand ook de voorkeur geeft aan andere zaken en dat een bepaalde weemoed meestal gepaard gaat met een enkele traan, het heden over een geringe tijd tot het verleden gaat behoren, het woorden zijn die de dichters voor hun gemak en vermaak met anderen delen en het jeugdige elan node wordt gemist, dat alles zorgt ervoor dat de nostalgie vanavond in zekere zin zijn of haar beslag zal gaan krijgen. 35 jaar geleden, toen Agatha en Ton het initiatief namen om te komen tot deze club van woordbegaafden, en straks mogelijk misschien aan de vooravond staan van een afsluiting van een zeker tijdperk. Waarin mensen kwamen en gingen, blijven en bleven, genoten en beleefden. Lezen leeft, dichten dicht de dichter met woorden die aan betekenis door de tijd heen, veelal in een schaduwrijk hoekje terecht zijn gekomen. Woordnieuwvorming dan wel neologismen bepalen tegenwoordig berichtgeving in de courant, een enkeling voelt zich nog uitgedaagd door de bedenker van de teksten, de gedichten die worden voorgedragen en de toevallige voorbijganger die, schuilend voor de regen, de Bibliotheek opzoekt om kennis te nemen van het feest dat straks het einde van de eerste maand dient op te gaan fleuren. De gedichtenweek in het kader van VRIJheid. En dat zorgt ervoor dat het ook dit keer weer alle kanten op kan gaan, de onstuimigheid van de ouderdom, tot de oubolligheid van een puberende kleuter. Neem mij niet kwalijk wanneer ik mij de ruimte permitteer om mijn gedachtensprongen op deze manier met jelui te delen. Ik hoef niet te benadrukken dat ik, op mijn eigen unieke wijze, het een dan wel het ander naar mijn eigen hand zal weten te zetten. En wanneer deze woorden niet geheel en al toereikend zijn:

ZIEDEND

letters,

in een notendop

in een tomeloze

zee

van woorden,

zinnen

ziedend op

DE STILTE.



iGer.nl

Perikelen.

De herfst voorbij, de winter neemt een aanvang. Dat ik me momenteel in de herfst van mijn leven bevind, staat buiten kijf. Lente en zomer achter mij gelaten en met een wat weemoedige blik richt ik mij alreeds nu op mijn nakende winter. Perikelen die zich hebben voorgedaan, perikelen die zich nog in de toekomst zullen voordoen daargelaten, nood mij op een terugblik over de tijd die nu verleden is. Toen ik nog jong was, onvervaard, het leven mij blijmoedig aankeek maar er ook sprake was van perikelen op het liefdespad. Mijn liefdespad welteverstaan. Daar gaan deze woorden dit keer over, niet om nog meer littekens open te rijten, meer om een idee te geven omtrent de wegen die een mens dient af te leggen…

LIEFDESTRAUMA

In vele woorden vat ik zinnen

valt de lust in mij, beminnen

klanken van de letters, kort

aards leven, mij beschoren, wordt

het licht, de lust der lasten

zinnelijk leven dat ik verbraste

in een ziekelijke opstand van gemoed

het kwaad geschiedt, wat leven doet

is eisen stellen, keuzes maken

in een niet aflatende manier van zaken

doen in en met jezelf, de ander met

jouw zijn opgescheept, opdat het net

steeds nauwer rond je raakt

verstrikt in levensliefdesleven, braakt

je hart tot kotsend toe bewogen

niet alleen jij, juist de ander bedrogen.

Opstand, je eigen vreemd ervaren

leegte, hart niet meer te bedaren

vervuld van niet te uiten haat

liefde eens, een boot vergaat

in het zicht der haven, land

de golven sluiten zich, zand

onder voeten doet even hoop wederkeren:

liefde doet de mens zinloos veel leren.