Categorie: Pardon?

Vraagtekens, Ontsteltenis, Verbazing en al wat men zoal tegenkomt …

Van de schrik… een voorbeschouwing!

Schep voor de komende tijd niet te hoge verwachtingen, dan valt het achteraf mogelijk mee. Tenslotte ben ik ook geen 18 meer, zijn de schoenen waarop ik loop grotendeels versleten en laat ik het lopen aan hen die zich uitgedaagd voelen door die vier dagen, met een gerust hart over de Via Gladiola lopen. Want een gladiool is nooit ver weg, een zonnebloem steekt in Alkmaar nooit in een knoopsgat en wanneer de eerste kruisjes van de avondvierdaagse worden uitgereikt, heeft het kind nog geen idee welke andere uitdagingen hem of haar nog te wachten staan.

Zo simpel kan het zijn en zo simpel zal ook deze voorbeschouwing in zijn werk gaan. Want ik raad je ten sterkste af om van de aankomende week kennis te gaan nemen, het slaat werkelijk waar nergens op en dat wat ik in petto heb, daar lusten in de regel de honden geen brood van. En dan een klap! Het werk van Lex valt met een doodklap naar beneden. Uiteindelijk begeeft het nylon lijntje het op een moment dat wij gelukkig nog thuis zijn. Anders was de ramp niet te overzien. Ria vangt op, weet het werk van bijna vijf kilo in goede banen te leiden en bekomt pas achteraf van de schrik.

Sinds 1992 hangt dit werk aan de muur en het is onvoorstelbaar dat ook nylon aan een houdbaarheidsdatum onderhevig is. En waar ik van plan was om ook op deze dag met de nodige flauwekul te gaan beginnen, dien ik mij ernstig te beraden omtrent de beelden van vandaag. Een drietal had ik reeds in petto, een vierde wordt toegevoegd was het alleen maar om die schrik in andere banen te kunnen gaan leiden. Zo weet je immers nooit wat je de komende dagen te wachten staat!

BUURMAN & boze BUURMAN

Een boze buurman die niet eens een buurman is. ‘Als ik weet wie dat gedaan heeft, geef ik hem een ram voor zijn kop!’ Dreigende taal van die buurman die geen buurman is, de ex van de buurvrouw die zich ook al niet geliefd heeft gemaakt, door haar dreigende taal, haar hondjes die te pas en veelal te onpas van zich laten horen, met veel geluid haar tuin weten te vinden en in het verleden de buurt meerdere malen op stelten hebben weten te zetten.

Die de dood van een bij ons logerend konijn op hun geweten hebben, waar wij de aangeboden pakjes aan haar adres niet in ontvangst zullen gaan nemen, wanneer zij uitbundig lacht de stem van een heks naar voren brengt en die ik, wanneer zich die gelegenheid voordoet, zorgvuldig mijd…

Zo een buurvrouw die haar vroegere man met een bepaalde regelmaat de mantel uitveegt, waar wij dan weer ongewild getuige van zijn. Soms moet je het treffen en vaak tref je het niet. Verhuizen is geen optie, daar wij de eerste bewoners van dit toenmalige nieuwe huis zijn en voorlopig ook nog wel zullen blijven. En dat alleen maar vanwege het feit dat er waarschijnlijk andere buurmannen zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat de steeg weer wat meer toegankelijk is geworden door de jungle die zich ontwikkelde te snoeien, de bladeren voor haar poort hebben gelegd en niet de moeite hebben genomen hen hiervan in kennis te stellen, dan wel hebben nagelaten om hen van dit snoeien op de hoogte te stellen.

Gelukkig is hier geen rijdende rechter aan te pas gekomen, laat staan dat er een uitspraak kan worden gedaan omtrent het ongemak dat menig steegloper heeft ondervonden. Dat is wat anders dan de beelden die vandaag dit ongenoegen zullen gaan illustreren: Graffiti. Ook iets waar menigeen zich aan stoort, maar wanneer je je ogen goed de kost geeft, kan een bepaalde kunstzinnige uitingsvorm niet worden ontkend.

Eerlijk gezegd zit ik te wachten op een mogelijke onverlaat die haar grauwe betonnen muur ook van iets kleurrijks gaat voorzien. Dan kan het groen dat welig tiert, vervangen worden door de kunst uit een spuitbus…

in competent

Of je mag ‘m, of je mag ‘m niet! Andere varianten waren moeilijk te bedenken. En daar hield ik het in de regel bij. Omslachtig. En waar leidt het toe, wanneer de wereld in een notendop ook nog eens de revue passeerden. Maar velen waren verbaasd, wanneer uiteindelijk bleek dat er wel degelijk een kop en een staart in het ‘verhaal’ te ontdekken was. De heuvelen en dalen, de verschillende wegen die uiteindelijk wel duidelijk tot een resultaat hebben geleid, was de weg waarlangs is geregeld wandelde. Neen, niet altijd lessen volgens de boeken, niet altijd een duidelijk begin maar uiteindelijk toch een duidelijk einde en dat volgens mij er ook voor heeft gezorgd dat ‘men’ ging nadenken over de eigen inbreng in het plegen van zorg. Specifieke zorg, de zorg voor de psychiatrisch gestoorde medemens met zoveel herkenbare menselijke trekken. En waar het accent kwam te liggen op de behandeling was het meer de bejegening die in mijn ‘verhalen’ een rol speelde. En waar ik goed in was, of het nu de anatomie betrof dan wel de psychiatrische verpleegkunde, de Maatschappelijke Gezondheid Zorg dan wel Recht- en Wetskennis, de In bewaring Stelling dan wel de rechterlijke Machtiging, het begeleiden van een scriptie dan wel het uitvoeren van verpleegkundige handelingen, het maakt mij over het geheel genomen allemaal weinig uit. Pretenties”! Misschien wel, maar het competent zijn van de leerlingen, was iets wat ik aan alle kanten probeerde voor ogen te houden. Tegenwoordig is dat een vereiste: competent zijn. Naast het fenomeen van bevoegd wil nog niet zeggen bekwaam. Het omgekeerde is veelal geenszins het geval. Het doet mij verdriet dat de huidige zorg niet meer te vergelijken is met de zorg van het verleden. Waar nog werd geprobeerd om de leerling het vak met alle in outs bij te brengen. Een pad dat niet over rozen ging en waarbij de mogelijke schade en schande nog in het blazoen terug te vinden viel. Kom daar vandaag de dag nog eens om, verbaas je niet alleen maar sta niet vreemd te kijken wanneer er ook sprake is van enige verbijstering. Bijt geregeld op je tong, voor je daar een reactie op een situatie van enig commentaar gaat voorzien. Natuurlijk wordt er ook tegenwoordig met goede intenties zorg verleend, alleen de vraag waar de inhoud te vinden valt…

Frustratie.

‘Van God los’, speelt door mijn hoofd. Niet dat ik veel met God opheb, dat hij mij deze dag daarmee lastig valt is geen reden om van het rechte pad af te gaan wijken. Hoewel de schaatsen niet altijd scheef hoeven te zijn, het pootje lichten van de belasting niet tot mijn competenties behoort en ik mij soms in mijn gedachten met zaken bezig houdt waarbij leven en dood zich op een slap koord voordoen, waarbij de balans tussen goed , gewoon normaal en kwaad zich in de duisternis en de krochten in mijn brein zich buiten schot weten te houden, het niet zo moeilijk zal zijn om een vleesmes in de rug van een crimineel figuur te gaan steken en de literaire thrillers zich in grote getale voordoen in een bibliotheek, de film niet altijd overeenkomt met het boek en het niet iedereen gegeven is om een roman Noir de titel van ‘Diep in december’ mee te geven, waarbij de hoofdpersoon een necrofiele verhouding aangaat met een lijk in verregaande staat van ontbinding, het geeft iets weer van de duistere krochten die zich in een andermans brein kunnen voordoen… Het moet niet zo moeilijk zijn om van God los te raken, een Paus die bereidt is om zijn schuldige geloofsgenoten te vergeven en een afkoop te doen aan hen die door loszittende handen dan wel andere elementen van de mens niet alleen zijn bezoedeld, maar ook nog eens zijn misbruikt. Of waar simpelweg gebruik wordt gemaakt van macht, de mogelijkheid van chantage om de hoek staat te wachten, er geld mee kan zijn gemoeid dan wel dat corruptie zich in alle lagen van de bevolking voordoet. Dat zelfs zij die genoeg hebben om uit te geven genegen zijn om zich nog meer genoegens te gaan veroorloven. Het pielen en dealen tot een kunst hebben verheven, de ander het genoegen ontnemen om de waarde van de persoon te verminderen dan wel te proberen om dat eerder genoemde pootje te blijven (op)lichten. Grote kans dat ik vandaag wat met mijn frustraties van gisteren te koop loop, dat de situatie zoals deze is bepalend is voor een dag als vandaag en dat morgen de wereld er veel schoner uitziet dan op te moment te verwachten valt, hoewel de KNMI anders gaat voorspellen!

Geen garantie!

Ze zijn weer hard nodig: de Zedenmeesters, om de losbandigheid van de huidige tijd te gaan beteugelen. Daar zou een nieuw Ministerie mogelijk het gevolg van kunnen zijn: Het Ministerie van vernieuwende normen en waarden. En dan van der Staay benoemen tot de excellentie van dit nieuw op te richten Ministerie. Kan de man volstrekt aan zijn trekken komen, de zedeloosheid in gaan perken en zich richten op de uitgangspunten van Nashville. Wordt het voor het zingen de kerk uit gaan weer gemeengoed, kan de voormalige Rutgersstichting weer ondergronds verder gaan met het verstrekken van voorbehoedsmiddelen, verdwijnen alle Durex automaten uit het toilet en duikt de drogist onder de toonbank om de middelen in een neutrale verpakking aan de klant te overhandigen. Wordt porno wederom strafbaar, verdwijnen hoeren achter het raam en kan er illegaal om een escort gevraagd worden, loop je de kans dat wanneer de zedenpolitie je aanhoudt je direct met een boete wordt opgezadeld of een nacht in een koude cel mag gaan doorbrengen. Het is ook niet niks wanneer mensen in hun niksie een bezoek brengen aan een expositie onder de titel Bloot in Bergen, waarbij de affiches duidelijk laten zien dat een tampon de dame in kwestie probeert te beschermen voor haar, op dat moment, lekkende onderstel. Grover kan ik het niet omschrijven, de huidige preutsheid die wordt aangehangen zorgt voor steeds meer aanhangers. Als daar dan ook nog rode hesjes worden gedragen, voor de mannen liefst wit neutrale bodywarmers en dan in een uitvoering die aangeeft dat men genderneutraal door de rest van het leven wenst te gaan, als beste reiziger, best medemens, best wezen wordt aangesproken, is sprake van een onzijdigheid die onpartijdigheid op voorhand uitsluit. En dat een Feesboek zich buigt over de algemene maatregel omtrent de huidige normen en een Verklaring Omtrent Gedrag van iedere medelander eist, wordt het toch nog de vraag of DigiD in deze nog wel voldoende privacy kan blijven garanderen…

1.400.000.000.000.000 in euro's

1.400.000.000.000.000 is een willekeurig getal. Dat wil zeggen is vergelijkbaar met een hoeveelheid stenen, aandelen, obligaties, landbouwbedrijven, bosbedrijven, fabrieken, bezorgers, telecombedrijven, high-tech ontwikkelaars, en in de laatste plaats mensen met een uitgesteld loon. Mensen die werden uitgenodigd (gedwongen als het ware) om tijdens hun werkzame leven een deel van het inkomen in een pot te stoppen. De pensioenpot. Waarbij de vulling steeds meer, de indexering steeds minder is geworden. Omdat de overheid zich met die potten ging bemoeien en wanneer er sprake was van een gat in de schatkist er niet tegenop werd gezien om een graai in die pot te doen. 25.000.000.000 in guldens verdween, ging het kwartje van KoK achterna en er was geen hond die daar een stok tegen stak. Laat staan dat de man die dacht van een welvaartsvast pensioen op termijn te kunnen genieten, hooguit later tot de ontdekking kwam dat hij een achterstand had opgelopen door niet met de prijzen mee te gaan en dus een indexering voor zijn kiezen kreeg. Geen wonder dat het merendeel van die mensen niet alleen in het bezit is van een kunstgebit, maar hooguit de restanten van wat zorg voor later heette te zijn, nu als een doekje tegen het bloeden krijgt toegediend. Ja, ook ik deel mee in de algehele feestvreugde, weet niet veel beter dan dat een zingende Koolmees meester is in het zingen dat veelal voor de kerk uitging, dat ook deze man niet in staat is om een lente te verkondigen. Waardoor het ingeslagen pad zich leent voor hypotheken, beleggen in banken ofwel verzekeringsmaatschappijen die er alles aan doen om de goed geluimde investeerder nog met wat meer vermogen op te gaan schepen. Schijnt goed te zijn voor de veronderstelde economie, waarbij de schuld niet direct gelegd wordt bij het kapitaal. Oligarchen en olie maatschappijen die overgaan tot groene stroom, prijzen aan de pomp die eerder en sneller stijgen dan dat zij dalen en het aardgas dat elders gewonnen wordt, wordt omgezet in een verhoging van de energiebelasting. Ook is ga er deze maand op vooruit, maar na aftrek van de verhoging van de BTW, de verzekeringspremies, het ontbreken van die dertiende maand zijn het slechts getallen waar ik me mee bezig dien te houden. Abstracties. Gelijk ook al die nullen zich in enen laten omzetten en het digitale tijdperk een volgende vlucht kan blijven nemen. Onderwijl stromen de gadgets door het hemelruim, sta ik niet vreemd meer te kijken wanneer de vaste contracten weer gaan toenemen, is er schaarste op de arbeidsmarkt en voel ik me niet geroepen om als vrijwilliger ergens aan het werk te gaan. Voor je het weet word je ingeroosterd, blijkt vrijwillig werk redelijk verplichtend van karakter, sta je voor een complimentje dan wel een bedankje ergens op een lijst en wanneer de belastingdienst erachter komt dat de fooienpot die gedeeld wordt voor wat extra inkomen kan zorgen, krijg je een boete aan je broek en kun je weer helemaal opnieuw beginnen. Toch hoor je mij niet klagen, het dak boven mijn hoofd, de piepers die op een spaarzaam pitje gas tot koken worden veroordeeld, de pasta die van een gele kleur wordt voorzien (gesmolten kaas doet wonderen), de sambal voor de broodnodige hitte in de mond (mondiaal als het ware) en daarbij een felsje bier desnoods. Beter kan ik het niet weergeven, anders doet het vervelend samken.

CBR: even (langdurig!) bij stil staan…

Een mail van de overheid: er is een bericht in mijn berichtenbox. Van de RDW, de Rijks Dienst Wegverkeer. Ik word geattendeerd op het feit dat mijn rijbewijs in september verloopt. Maar gezien het feit dat ik een ICD-drager ben, dien ik een gezondheidsverklaring in te dienen. Deze kan ik via een link automatisch thuis invullen en dit gaat goed tot het moment waarop een QR code in beeld verschijnt. Onverrichter zake kom ik niet aan betalen toe en besluit nog enige tijd te laten verstrijken. Het is dan 23 april 2018 en ik wacht een volgend bericht af. Dat verschijnt op 21 mei en wederom probeer ik die geneeskundige verklaring niet alleen in te vullen, maar ook nog eens te kunnen betalen, wanneer wederom die QR code in beeld verschijnt. De gemeente Alkmaar verstrekt helaas geen Geneeskundige verklaringen meer… Goede raad is in deze duur en wanneer het loket in de bibliotheek geen klanten heeft, ga ik voor mijn probleem te rade bij de dienstdoende gemeente ambtenaar. Zij verwijst mij naar de mogelijkheid om bij de Gemeente Bergen een fysiek exemplaar te kopen. Te weten dat het CBR in Alkmaar een kantoor heeft waar rij examens worden afgenomen, sterkt mij even in de overtuiging dat ik de Gemeente Bergen met dit verzoek niet hoef lastig te vallen. Een nummer trekken, wederom wordt alles elektronisch geregeld en weldra heb ik, na betaling van ruim 30 euro, zo’n exemplaar in mijn bezit. Formulier ingevuld, naar de afdeling waaronder ik val in het ziekenhuis en mijn verzoek om de vraag aan de achterkant van dit formulier in te gaan vullen. Twee dagen later kan ik het formulier ophalen en na voldoende gefrankeerd te hebben (ook dit valt zelf te betalen) het formulier op de post gedaan richting cbr. In de courant verschijnen berichten omtrent de tijdsduur dan wel de achterstand die dit deel van het geheel schijnt te hebben… Op 27 juli 2018 krijg ik een ontvangstbevestiging Gezondheidsverklaring (Eigen verklaring). Hierbij wordt ik bedankt voor het indienen van dat eerder genoemde formulier, maar daarin staat dat wegens drukte het helaas langer dan vier weken kan duren voordat ik een reactie van hen ontvang. Heeft u na acht weken nog geen brief van ons ontvangen” Neem dan even contact met ons op. Het heeft er alle schijn van dat ook de inkt van de laserprinter op zijn laatste benen loopt, want het telefoonnummer in de brief vermeld is ternauwernood leesbaar. Op 17/09 telefonisch contact met het cbr. Doorkiesnummer en in de wacht alvorens een bandje verschijnt waarin de mogelijkheid wordt geboden om teruggebeld te worden op mijn eigen nummer met als mededeling dat er geen nummer verschijnt wanneer ik gebeld wordt. Om 18.00 uur gaat de telefoon. De maaltijd staat koud te worden, maar ook dat levert dit keer geen enkel probleem op want ook opwarmen kan een tweede keer gaan plaatsvinden. Burgerservicenumme, voorletters en achternaam, postcode passeren eerst de revue om vervolgens mijn vraag te kunnen stellen: hoe lang zal het nog duren alvorens ik bericht krijg omtrent mijn… en ik word in de wacht gezet. Geen intrigerend deuntje, hooguit het herhaaldelijk luisteren naar een telefoon die indringend vele malen overgaat. De verlossing denk ik, maar de kermis dan wel de mallemolen komt koud op mijn dak. Binnen vier maar mogelijk vijf werkdagen ontvang ik bericht omtrent mijn gezondheidsverklaring maar zal dan wederom contact dienen te worden opgenomen met een specialist. En dien ik verder de stappen te volgen die mij in de toe te zenden brief duidelijk zullen maken wat van mij en mogelijk van een ander verwacht mag worden. Onderwijl nadert de datum dat mijn rijbewijs niet langer geldig zal zijn en bestaat er geen mogelijkheid om in een tussentijdse voorziening te voorzien. Dat betekent heel simpelweg dat ik straks in overtreding ben en dat de gevolgen hiervan geheel en al op mijn bordje terecht zullen komen… hoezo, ambtelijke molens die traag werken. Nog mazzel dat ze, gelijk al die windmolens die het landschap vervuilen, niet stil blijven staan…

Naheffingskosten

Cocensus staat op de enveloppe. Daarnaast in grote letters gemeentelijke belastingen. En even dacht ik dat er sprake was van een consensus. Een bepaalde mate van overeenstemming, in die zin dat ik de betalende partij in deze zou zijn en de andere partij de ontvangende. Neen, cocensus is partner voor het integraal waarderen, heffen en invorderen van decentrale belastingen en heffingen. En wanneer dit een duplicaat gegevens naheffingsaanslag parkeerbelastingen betreft, heb ik de tweede bon binnen, de buit komt waarschijnlijk de Gemeente ten goede. Een manier om op een minder glansrijke wijze gelden kwijt te raken, een manier voor de gemeente om mogelijk duidelijker aan te gaan geven dat hier een sprake is van een straat die voorziet in een parkeerautomaat. En wanneer ‘Het Gehmeen U roept, het als uw eighe te besorghen’ hetgeen boven de entree deur van het stadhuis te vinden valt, is het een schrale troost dat ik op deze wijze mogelijk een evenement dat door Victor Kaas wordt uitgeroepen, substantieel zal gaan ondersteunen. Of dat het BurgemeesterPiet wederom in de gelegenheid zal stellen om een volgend pochet aan te gaan schaffen… Tenslotte in een zeker ijdelheid hem niet te ontzeggen. Maar wat het zo bijzonder maakt is de volgende tekst, dewelke ik integraal naar voren zal gaan brengen: 1.DUPLICAAT NAHEFFINGSAANSLAG PARKEERBELASTING. De gemeentelijke parkeercontroleur heeft geconstateerd dat u de bestuurder of de kentekenhouder was van het motorvoertuig waarmee is geparkeerd bij een parkeermeter of parkeerautomaat, terwijl de verschuldigde parkeerbelasting niet op de voorgeschreven wijze is voldaan. In verband hiermee is ter plaatse een naheffingsaanslag parkeerbelastingen aan u uitgereikt of op het voertuig aangebracht. Omdat u nog niet heeft betaald ontvangt u dit duplicaat aanslagbiljet met bijgevoegde acceptgiro. Met deze acceptgiro stel ik u alsnog in de gelegenheid het aanslagbedrag te betalen. De gegevens van de naheffingsaanslag zijn op de voorzijde vermeld. Dus ben ik nu zover! Ik stop dit bericht en ga over tot het overmaken van een bedrag van 1,85 aan belastingbedrag en 61,00 aan naheffingskosten…

IMG_7664

Scroll Up