Categorie: Pardon?

Vraagtekens, Ontsteltenis, Verbazing en al wat men zoal tegenkomt …

Van de schrik… een voorbeschouwing!

Schep voor de komende tijd niet te hoge verwachtingen, dan valt het achteraf mogelijk mee. Tenslotte ben ik ook geen 18 meer, zijn de schoenen waarop ik loop grotendeels versleten en laat ik het lopen aan hen die zich uitgedaagd voelen door die vier dagen, met een gerust hart over de Via Gladiola lopen. Want een gladiool is nooit ver weg, een zonnebloem steekt in Alkmaar nooit in een knoopsgat en wanneer de eerste kruisjes van de avondvierdaagse worden uitgereikt, heeft het kind nog geen idee welke andere uitdagingen hem of haar nog te wachten staan.

Zo simpel kan het zijn en zo simpel zal ook deze voorbeschouwing in zijn werk gaan. Want ik raad je ten sterkste af om van de aankomende week kennis te gaan nemen, het slaat werkelijk waar nergens op en dat wat ik in petto heb, daar lusten in de regel de honden geen brood van. En dan een klap! Het werk van Lex valt met een doodklap naar beneden. Uiteindelijk begeeft het nylon lijntje het op een moment dat wij gelukkig nog thuis zijn. Anders was de ramp niet te overzien. Ria vangt op, weet het werk van bijna vijf kilo in goede banen te leiden en bekomt pas achteraf van de schrik.

Sinds 1992 hangt dit werk aan de muur en het is onvoorstelbaar dat ook nylon aan een houdbaarheidsdatum onderhevig is. En waar ik van plan was om ook op deze dag met de nodige flauwekul te gaan beginnen, dien ik mij ernstig te beraden omtrent de beelden van vandaag. Een drietal had ik reeds in petto, een vierde wordt toegevoegd was het alleen maar om die schrik in andere banen te kunnen gaan leiden. Zo weet je immers nooit wat je de komende dagen te wachten staat!

BUURMAN & boze BUURMAN

Een boze buurman die niet eens een buurman is. ‘Als ik weet wie dat gedaan heeft, geef ik hem een ram voor zijn kop!’ Dreigende taal van die buurman die geen buurman is, de ex van de buurvrouw die zich ook al niet geliefd heeft gemaakt, door haar dreigende taal, haar hondjes die te pas en veelal te onpas van zich laten horen, met veel geluid haar tuin weten te vinden en in het verleden de buurt meerdere malen op stelten hebben weten te zetten.

Die de dood van een bij ons logerend konijn op hun geweten hebben, waar wij de aangeboden pakjes aan haar adres niet in ontvangst zullen gaan nemen, wanneer zij uitbundig lacht de stem van een heks naar voren brengt en die ik, wanneer zich die gelegenheid voordoet, zorgvuldig mijd…

Zo een buurvrouw die haar vroegere man met een bepaalde regelmaat de mantel uitveegt, waar wij dan weer ongewild getuige van zijn. Soms moet je het treffen en vaak tref je het niet. Verhuizen is geen optie, daar wij de eerste bewoners van dit toenmalige nieuwe huis zijn en voorlopig ook nog wel zullen blijven. En dat alleen maar vanwege het feit dat er waarschijnlijk andere buurmannen zijn geweest die ervoor hebben gezorgd dat de steeg weer wat meer toegankelijk is geworden door de jungle die zich ontwikkelde te snoeien, de bladeren voor haar poort hebben gelegd en niet de moeite hebben genomen hen hiervan in kennis te stellen, dan wel hebben nagelaten om hen van dit snoeien op de hoogte te stellen.

Gelukkig is hier geen rijdende rechter aan te pas gekomen, laat staan dat er een uitspraak kan worden gedaan omtrent het ongemak dat menig steegloper heeft ondervonden. Dat is wat anders dan de beelden die vandaag dit ongenoegen zullen gaan illustreren: Graffiti. Ook iets waar menigeen zich aan stoort, maar wanneer je je ogen goed de kost geeft, kan een bepaalde kunstzinnige uitingsvorm niet worden ontkend.

Eerlijk gezegd zit ik te wachten op een mogelijke onverlaat die haar grauwe betonnen muur ook van iets kleurrijks gaat voorzien. Dan kan het groen dat welig tiert, vervangen worden door de kunst uit een spuitbus…

in competent

Of je mag ‘m, of je mag ‘m niet! Andere varianten waren moeilijk te bedenken. En daar hield ik het in de regel bij. Omslachtig. En waar leidt het toe, wanneer de wereld in een notendop ook nog eens de revue passeerden. Maar velen waren verbaasd, wanneer uiteindelijk bleek dat er wel degelijk een kop en een staart in het ‘verhaal’ te ontdekken was. De heuvelen en dalen, de verschillende wegen die uiteindelijk wel duidelijk tot een resultaat hebben geleid, was de weg waarlangs is geregeld wandelde. Neen, niet altijd lessen volgens de boeken, niet altijd een duidelijk begin maar uiteindelijk toch een duidelijk einde en dat volgens mij er ook voor heeft gezorgd dat ‘men’ ging nadenken over de eigen inbreng in het plegen van zorg. Specifieke zorg, de zorg voor de psychiatrisch gestoorde medemens met zoveel herkenbare menselijke trekken. En waar het accent kwam te liggen op de behandeling was het meer de bejegening die in mijn ‘verhalen’ een rol speelde. En waar ik goed in was, of het nu de anatomie betrof dan wel de psychiatrische verpleegkunde, de Maatschappelijke Gezondheid Zorg dan wel Recht- en Wetskennis, de In bewaring Stelling dan wel de rechterlijke Machtiging, het begeleiden van een scriptie dan wel het uitvoeren van verpleegkundige handelingen, het maakt mij over het geheel genomen allemaal weinig uit. Pretenties”! Misschien wel, maar het competent zijn van de leerlingen, was iets wat ik aan alle kanten probeerde voor ogen te houden. Tegenwoordig is dat een vereiste: competent zijn. Naast het fenomeen van bevoegd wil nog niet zeggen bekwaam. Het omgekeerde is veelal geenszins het geval. Het doet mij verdriet dat de huidige zorg niet meer te vergelijken is met de zorg van het verleden. Waar nog werd geprobeerd om de leerling het vak met alle in outs bij te brengen. Een pad dat niet over rozen ging en waarbij de mogelijke schade en schande nog in het blazoen terug te vinden viel. Kom daar vandaag de dag nog eens om, verbaas je niet alleen maar sta niet vreemd te kijken wanneer er ook sprake is van enige verbijstering. Bijt geregeld op je tong, voor je daar een reactie op een situatie van enig commentaar gaat voorzien. Natuurlijk wordt er ook tegenwoordig met goede intenties zorg verleend, alleen de vraag waar de inhoud te vinden valt…