Categorie: Overig

Nog niet de heldere geest gehad om deze berichten te categoriseren … Excuse Moi …

Nostalgia

Natuurlijk dien ik met dit blog geen enkel belang. Hooguit dat ik mijn geestelijke vermogen dwing om aandacht te schenken aan dingen die nergens toe doen. Een, als al een aantal keren eerder gesteld hooguit een vorm van bezigheidstherapie die weinig meer om het lijf heeft dan dat in het verleden kurkjes op plastic buisjese werden bevestigd onder de hoede van een bezicheidstherapeut. Hans Zeldenrust was zijn naam en hij had het inzicht om mensen met verregaande dementie dan wel met beperkte verstandelijk vermogen op die manier niet alleen nuttig bezig te houden, maar ook nog eens een vorm van belangrijk zijn voor de ander naar voren te brengen. Momenteel is er sprake van een opleving van mensen die op afstand van de arbeidsmarkt zich niet alleen met groen mogen bezig houden, maar ook nog een rol kunnen spelen in het leveren van ons dagelijks brood.

En dat alles is bij mij ontstaan toen ik de creatieve therapie van de Brederode Kliniek in Santpoort Zuid mocht gaan bezoeken. Hoewel van bezoeken was geen sprake want ik deed dit in mijn opleidingstijd. Broeder van Heck had de leiding en hij was ook de man die opgenomen mannen aan hun eigen bezigheden wist te houden. Handenarbeid in optima forma en ook daar heb ik nog de nodige aandenkens aan. Wat bijvoorbeeld te denken van het beeld dat in eikenhout is uit gebeiteld?! Van ene meneer Lodewijks en het hangt al jaren op zolder. Een geraamte. De dood verbeeldend en toen de man een poging tot zelfdoding deed en op de Intensive Care belandde, met grote uitval van zijn lichaam, was het eerste dat hij zei: ‘ik zal gaan revalideren en dan alsnog een tweede poging wagen’…

En zo geschiedde. Dat neemt niet weg dat ik ook nog een ander stuk uit die tijd heb: een raffia onderzetter ooit gemaakt bij Mejuffrouw Pielage. Die de broeder in opleiding onder haar hoede nam. Of wat te denken van die indiaan van mijn hand: Wikkie Pijper beloond met een 8. Ik bedoel maar hoe nostalgisch kunnen herinneringen zijn, op een moment als vandaag. En morgen…

1 juno op de tweede.

1 juno. Terwijl het vandaag alweer de tweede is. Er rellen plaatsvinden, er demonstratie zijn en dat fenomeen van mondkapjes usance is in het openbaar vervoer, de terrassen die zich kenmerken door alle opgelegde beperkingen en de horeca zich gelukkig weer kan richten op de bestellingen die zich in toenemende mate voordoen. De wereld achterste voren en waar menig politicus niet schroomt om het achterste van zijn tong te laten zien, waar op het scherp van de snede voordelen zijn te halen, en waar menigeen zich uitspreekt omtrent de blamage die een stadsbestuurder op haar hals heeft gehaald, ze heet nu eenmaal niet voor niets Femke Halsema, zal het een ander aan zijn of haar reet roesten wat de mogelijke gevolgen van deze daad zullen zijn.

Zolang de goudgele rakkers zich spoeden naar het dorstige keelgat, het laven bijkans niet kan stoppen en het drinkwater elders schaars begint te worden door opblaasbare baden en het gazon dat groen ziet door het sproeien, maakt Nederland zich op om zo langzamerhand de schijt te gaan krijgen voor de passen die nu genomen worden. Waardoor de kans op een tweede golf niet uit te sluiten valt.

Je steekt een vinger uit en voor je het weet heeft de ander je hand te pakken, hetgeen ook niet getolereerd kan worden. Want Nederland als een tolerant land, ook dat valt te bezien. 17 miljoen mensen terwijl het lied oorspronkelijk de tekst van een 15 miljoen mensen kende. Het keurslijf doet wat denken aan een korset dat nog meer wordt aangetrokken, waardoor de boezem toeneemt, de taille afneemt en het onderstel bijkans het onderspit gaat delven. Oreren blijft een vorm van communiceren en terwijl menigeen gelaten zijn Twitteraccount naar de kalebiezen ziet gaan, sinds die man met die kuif daar zijn veto over heeft uitgesproken, blijft het gelukkig wat stiller in de wereld, alhoewel de relschoppers en de plunderaars er alles aan zullen doen om het collectieve gevoel ten voordele van zichzelf in eigen hand te gaan nemen.

Dus de beelden van gisteren spreken nauwelijks voor vandaag en waar het morgen mogelijk nog weer anders wordt…

In het ver schiet…

Zou ‘het’ er toch nog van komen?! Goeie vraag en als we er niet uitkomen, zoeken we het op. Maar waar? Bij het RIVM? Bij de voorschriften die dagelijks kunnen gaan veranderen?! Bij de Burgemeester als voorzitter van de Veiligheidsraad? Bij de voorzitter van de Tweede kamer? En, bij gebrek aan beter misschien bij de buurman? Buurman en Buurman waren in de gelegenheid om hun bevindingen met elkaar te delen, hadden geen last van die anderhalve meter, hielden hun mutsen op en konden simpelweg wachten tot het moment waarop de bedenkers er weer eens met een ander verhaal, een andere invalshoek aan de haal gingen.

Nu moeten we maar afwachten wat de vakanties naar voren gaan brengen, is Nederland als vakantieland vooral bestemd voor die Nederlander en worden buitenlanders minder op prijs gesteld an dat het verleden hen de mogelijkheid gaf om kennis te nemen van klompen, molens en niet te vergeten tulpen, vooral die uit Amsterdam. En waar de tulpen zijn gekopt is het aan de bollen die op termijn weer op de Bloemenmarkt in datzelfde Amsterdam vergeefs wachten op die enkele toerist die zich permitteert om als souvenir van de Hoofdstad alsnog een pakketje via het vliegtuig naar elders te laten vervoeren.

1 juni dus, de terrassen open en kijk voor het weer naar het weer in jouw regio. Alkmaar bijvoorbeeld, gaat momenteel schuil onder een sluierbewolking en waar de zon vergeefs pogingen onderneemt om die sluier op te heffen, is het dit keer een simpel windje dat ervoor zorgt dat de aangekondigde temperatuur niet in overeenstemming is met wat ons werd voorgeschoteld. En voor het overige nieuws verwijs ik je graag naar de vele onzin omtrent de overbekende Nederlander die er alles aan gelegen is om constant met smoelwerk zonder kap het Shownieuws van zijn kant naar voren te brengen. Dat Bart van Leeuwen wederom opa is, dat Andre moet stoppen met zijn gezeik, dat Trump met Twitter is gevecht blijft en dat een knietje in de nek van een gekleurde Amerikaan wereldwijde protesten tot gevolg heeft. Dat een eerste dode te betreuren valt, dat Suriname er alles aan gelegen is om opnieuw de stemmen te tellen en dat mogelijk de dagen van Bouterse tegen hun maximale houdbaarheid aanlopen.

Wat een wereld en dan te bedenken dat het aan het begin van het jaar er zo voortreffelijk uitzag, tot Wuhan zich opdrong aan de wereld. Gedenkwaardig wanneer we een voorsprong nemen naar de tien jaren die vandaag de dag in het verschiet liggen.

Ontsnappen!

Natuurlijk wordt er oprecht getwijfeld aan mijn verstandelijke vermogens. Daar bied ik nu eenmaal voldoende aanleiding toe. Wanneer ik weer eens met onnavolgbare verhalen aan de loop ga, wanneer ik zaken beweer die kant noch wal raken, of wanneer ik weer eens een stortbui over me heen laat gaan staande onder de douche. Want met minder zonnig weer raak ik eerder de schaduw aan, dan wanneer ik me ophoud in die zon. Laat die maar regenen, en wanneer de stralen zich van mijn lichaam meester maken loop ik de kans dat een vorm van brain wash zich van mij meester maakt.

De laatste dag van mei en wanneer het 12 uur slaat maakt eenieder zich op om zich van de volgende dag meester te gaan maken. Want dan gaat het om het ‘echie’, hoewel dat in dit geval bepaald geen ‘echie’ zal zijn. Afstand houden en afstand bewaren, de bediening die als kop tot een totaal van dertig kan gaan groeien en het gepalaver wat zich zal gaan voordoen. Misschien weer eens geen goed woord dan wel dat de context zich ergens achter de gesloten deur verscholen houdt, geenszins van plan om iets aan de strenge voorwaarden te gaan veranderen. Het nieuwe normaal zorgt ervoor dat van een uitbundig bacchanaal geen sprake meer kan zijn.

Toiletten gesloten en ergens onderweg het glas een andere wending gaan geven, kan spontaan oplopen tot mogelijk een strafblad dat gaat vermelden dat de verdachte zich aan wildplassen schuldig heeft gemaakt. Of dat er sprake is geweest van een vorm van ongewild exhibitionisme. Voor je het weet loopt dit gegeven uit de hand en komt de eerste BOA met een wapenstok op de melding af, in zijn rechterkontzak het schrijfblokje om een verbaal op te gaan maken. Neen, Nederland is bepaald geen politiestaat, maar het heeft er wel alle kansen toe om dit te worden.

En wanneer een noodverordening regelrecht leidt tot een wet, zullen vele spinnenwebben ervoor gaan zorgen dat er toch nog plaats is om aan de mazen van datzelfde web te gaan ontsnappen…

1 meter: MAATSTAF.

Wat is normAAL?! Voorheen werd er wat afgelebberd, waren drie zoenen in de ruimte normAAL, was een schouderklopje gewoon en wanneer er sprake was van een wat intiemere omhelzing, nam niemand daar aanstoot aan.

Straks gaan we over tot die nieuwe normaal en proberen dit vast te leggen door meer rekening te houden met de van overheidswege opgedrongen regels ten aanzien van het verkeer waarin we nu zijn komen te verkeren. 100 als nieuwe standaard, iets wat gebaseerd is op die meter die 1/10.000.000e deel van de helft van een meridiaan, een staaf van 90% platina en 10% iridium onder een bepaalde temperatuur, maar door voortschrijdend inzicht nog steeds aan verandering onderhevig is. En waar ik weinig tot niets van snap. Afstand nemen, afstand bewaren en voor je het weet afstand doen.


Van dingen die wij gewoon waren, dat iets wat op voorhand voorspelbaar was (is geweest), dan wel dat de overheid onder de noemer van een noodmaatregel successievelijk steeds meer invloed kan gaan uitoefenen op de zelfbeschikkende burger. Hoewel het recht op zelfbeschikking dankzij vele juridische gevechten en haarkloverij in een steeds dikker wordend Burgerlijk Wetboek terug te vinden zijn onder de noemer jurisprudentie. En juist door die jurisprudentie bestaat de kans dat de voorspellingen van George Orwell steeds meer gemeengoed aan het worden zijn. Camera’s die je ongevraagd volgen, GPS dat aangeeft waar, wanneer en met wie je ergens verkeert, het feit dat alles wat zich aan communicatie tussen mensen voordoet in principe overal maar vooral ergens ver weg beluisterd kan gaan worden, waarbij macht dan wel geld een overwegende rol kan gaan spelen en complotten van de een op de andere dag opgeld kunnen gaan maken.


De paranoia die welig tiert en het fenomeen angst een belangrijke drijfveer blijkt te zijn. Zo af en toe bekruipt mij een gevoel dat we in een soort van Russische Roulette terecht zijn gekomen, dat niemand weet wanneer en of de Roller Coaster wel een begin maar de vraag opdoemt of dit wel een einde kent dan wel dat het stomweg overgeven aan de masjien de muziek van Pink Floyd om de hoek laat kijken.


Maandag de eerste juni gaan om twaalf uur niet de sirenes loeien, maar de terrassen open. Kortgerokte dames met opwaaiende zomerjurkjes die hun bleke benen hebben laten bruinen in de tuin dan wel het park waar zij zich strikt aan de regels hebben gehouden, mannen die hun ingekrompen borstkas en navenante spieren zo langzaam aan proberen te laten zwellen, Amstel en Heineken, Warsteiner dan wel Texels bier zich klaarmaken om met verhoogde prijzen alsnog iets van de geleden omzetderving op de spaarzame burger uit proberen (vouchers als alternatief om de kisten met geld niet nog leger te maken door de kisten aan de grond te houden), ik bedoel maar, waar gaan wij naar toe (uiteindelijk wel naar onze dood!) in de zeer nabije toekomst en als er nog sprake is van een toekomst hoe ziet die toekomst er dan uit?


BOA’s met pepperspray, een wapenstok en een nog grotere glimlach rond de mond?! Of zullen zij nog meer door de mond te gebruiken de burger zo vriendelijk mogelijk gaan begeleiden naar daar waar… de overheid ons langzaam naar toe leidt?! Zou het een wolf in schaapskleren kunnen zijn die toestaat dat de echte wolven zich meester maken van dat eerste schaap dat de dam trotseert…?!

Mogelijk MISSCHIEN

Ieder MENS heeft twee rechten: op leven en dood. Maar sommige mens(jes) leveren al vroegtijdig het leven in; gaan uterine dood dan wel geven het leven na even op. Maar voor hen die na deze worsteling te maken krijgen met de uitdaging die leven heet, komt zo het nodige op het pad dat allengs aan mogelijkheden dan wel on mogelijkheden naar voren komt. Leven is, in zekere zin, een constante uitdaging. En wanneer je deze uitdaging aan je voorbij laat gaan loop je de kans dat het leven je als het ware overkomt en je niet altijd stilstaat bij de keuzes die zich ongetwijfeld met grote regelmaat aan je voordoen. Want keuzes zullen altijd afhankelijk zijn van de omstandigheden waarin je kan komen te verkeren.

En wanneer een samenloop zich voordoet heb je altijd de mogelijkheid om af te zien van een beslissing dan wel dat je die beslissing voor je uit weet te schuiven. Om achteraf tot de conclusie te komen dat… maar dat DAT is veelal te laat. Hoe ik daar op kom? Gewoonweg om met een vriendin in het zonnetje met voldoende afstand het leven te gaan beschouwen. Want ik heb naast de onzin die ik met grote regelmaat tentoon spreidt, wel degelijk een andere kant. Maar die serieuze kant laat ik zoveel mogelijk in de schaduw van mijn zijn bestaan. Niet dat ik altijd even bewust ben van de rollen die ik speel, wanneer ik echter de mogelijkheid heb om er tussenuit te knijpen, zal ik deze kans niet nalaten.

Gelijk ook ieder ander mens zich niet altijd bewust is van de rollen die het leven van hem of haar vergt. Neen, bepaald geen openbaring maar meer een overdenking. En wanneer ik in staat ben om de dingen die ik doe te overdenken, loop ik geregeld de kans dat ik achteraf mogelijk misschien…

ORGAniseren

Wat geeft het wanneer een ander je vergeet. Of vergeeft desnoods, wanneer je toegeeft dat je een fout hebt gemaakt. Dat zal in het Europese Parlement waarschijnlijk niet zo snel gebeuren, zeker niet wanneer er miljarden over de (toon)banken gaan, leningen in giften worden omgezet en landen waarbij het BBP geen rol meer speelt, alsnog op de centen kunnen gaan rekenen. Rekenwonders zijn het die economen, maar het echte rekenwerk vindt plaats in de portemonnee van de gemiddelde burger. Gemiddeld en niet bemiddeld. Het omdraaien van een cent kan al het verschil gaan maken en het feit dat de centen uit de Nederlandse portemonnee verdwenen zijn, neen met twee naar benee en bij drie omhoog. Afrondingen die je gewoon worden voorgeschoteld en het feit dat toiletbezoek een euro kost, zorgt ervoor dat menigeen de neiging heeft om dan maar eens lekker wild te gaan plassen.

Een kick en tegelijkertijd een besparing en wanneer adrenaline ervoor zorgt dat je bloeddruk ietwat wordt verhoogd, loop je de kans om alsnog bij een hulpverlener terecht te gaan komen. Maar ook de huisarts van tegenwoordig kent slechts telefonische afspraken en wanneer er meer dan zoveel klanten in de wachtkamer wachten, loop je het risico dat je alsnog nog wordt besmet. Wordt er nog wel voor de zorg geapplaudiseerd of wordt het beroep weer als roeping aan zijn lot overgelaten?! Kan er nu nog wel sprake zijn van die 5 %, of is dat gezien de huidige economische omstandigheden ‘not done?’

Komt de veronderstelde recessie met nog lagere cijfers naar voren, dan dat rekenkundigen gaan voorspellen. Is solidariteit een eigenaardigheid?! Of stomweg een individuele eigenheid?! Neen, niet op vakantie, investeren in bedrijven die dreigen om te vallen. Een pot die de ketel verwijt en het zwart als roet voor komende roetveegpieten in een potje terechtkomt?! Een rare tijd en de omstandigheden laten dalende cijfers zien, terwijl de mensen op een IC er alles aan gelegen is om het dodencijfer niet hoger op te laten lopen. Onderwijl blijft de zon maar schijnen, lopen we de kans op een droogterecord, blijft KLM de gemoederen nog steeds bezig houden, doet TaTa er alles aan om werkgelegenheid in Nederland te behouden, proberen Amerika en China elkaar de tent uit te vechten en maakt India zich op om er als een hond met het been vandoor te gaan.

Dat is mijn enigszins gekleurde beeld dat ik heb omtrent mijn beperkte kijk op de toestand in de wereld. Geen idee waar Meester GBJ ligt te rusten, zijn kijk op mijn kleuring kan nog wel zeker bijgeschaafd worden. Maar ook dat heeft veel weg van een persoon die op zijn manier met deze toestand moet zien te ‘dealen’, en de wetenschap dat ook dealers van producten niet veel meer zijn dan handlangers van een veel grotere organisatie…

UITZONDERing en de regel!

Het is allemaal zo eenvoudig: het nieuwe normaal! Het oude normaal is door middel van een veranderde moraal naar het ronde archief verwezen en het nieuwe wacht simpelweg de eenvoud van wat de regering voor ons in petto heeft. Het blijft nu eenmaal een feit dat zij die ons door deze hele toestand heen weten te loodsen, zich bewust zijn van het kuddegevoel dat zij door omstandigheden naar voren hebben weten te brengen.

Dat ik een individueel kudde dier ben met de nodige haken dan wel ogen die ik blind vestig op de nieuwe toekomst, staat buiten kijf en wanneer 17 miljoen mensen net zo volgzaam zijn als hen wordt voorgeschoteld, zal het niet lang meer duren of wij gaan over tot een andere orde van de dag.
Waar ooit werd verondersteld dat de Goden waarschijnlijk kosmonauten zijn geweest, staat nu alweer een raket klaar om naar de maan te reizen. ‘Fly me to the Moon’ een song uit een ander tijdperk waar de wereld toen zich kenmerkte door een bepaalde overzichtelijkheid.


Geen getwitter dat de ether vervuilt, geen smartphone die ervoor zorgt dat alles wat je niet weet direct opgezocht kan gaan worden, de Winkler Prins als een standaardwerk menig boekenkast wist te vullen en De Dikke van Dale uitkomst bood wanneer een woord van betekenis nog opgezocht kon gaan worden. Waarbij tegeltjes wijsheid een bepaald doel naar voren bracht en waar ooit werd verondersteld dat Geluk heel gewoon was.

Nu gaat het om een andersoortig geluk en is het vaak de wijsheid die het onderspit dreigt te delven. Waarbij menig doodgraver de gelegenheid krijgt om dat wat ooit zo gangbaar was, alsnog ten grave weet te dragen. Natuurlijk heb ook ik wat last van somberheid, van een mineur dat waarschijnlijk nog een aantal dagen zal gaan voortduren en waarbij de veronderstelde wijsheid verdrinkt in een kan. Niet dat die versnapering in de regel uitkomst biedt, het feit dat gemeentepils strikt is voorbehouden aan het wassen der handen, het poetsen der tanden, dan wel het begieten van een simpele bloem, de gewassen die gedijen door het water uit de sloot en er sprake kan zijn van enige verzilting, nog even en de Nieuwe Haring doet weer opgeld hoewel er geen vlag valt te ontdekken.


En dan is die vrekkige Hollander wederom bereid om diep in zijn buidel te tasten, komen de kwaliteiten van die Nieuwe Haring weer uitgebreid naar voren en kan er haast geen sprake meer zijn van het veronderstelde nieuwe normaal, hoewel… uitzonderingen zijn in de regel niet uitgesloten!

(n)Iets te mekkeren

Ook op zoek naar alternatieven? Ik ken er nog wel enkele: een volkstuin, het bij elkaar zoeken van zwerfafval, stomweg naar vogels kijken, een meerkoetenfamilie bewonderen, een vis even onder de oppervlakte door het water zien zwemmen, wachten tot het gemaaide riet weer vruchtbaar groen aan het worden is, je stappen tellen in je hoofd, je overgeven aan de vele gadgets die tegenwoordig tot ieders beschikking staan, afwachten tot het rode licht verdoofd, het groene licht begint te flikkeren, en jawel je leest het goed het rode licht verdoofd.

Want dat veel lichten tegenwoordig op rood staan is een gegeven en wachten tot het rood oranje wordt voor je wederom het pad mag oversteken, je dat duurt nog wel even. Nog een week of wat en mogelijk gaan dan een beperkt aantal stoelen op het terras weer open, mag je in een kringetje van huisgenoten met elkaar verpozen, gaan de deuren van het culturele deel van het leven beperkt open, wordt de museumjaarkaart weer actief en kan de gegoede Nederlander de balans opmaken van het verlies dat hij of zij de afgelopen maanden heeft geleden.

Neen, dan liever de volkstuin die straks te maken krijgt met droogte, met slakken die de planten hebben gevonden, het onkruid dat welig tiert en de schoffel en de hark die naast de schep pogingen doen om het geheel weer van verantwoorde rijen plantjes te voorzien. Daar gaat vandaag dit epistel over, volkstuintjes die in de buurt van Assendelft achter de bonte belevenis in sommige gevallen een een armzalig bestaan leiden. Huisjes die staan te verkommeren, een tuin die het aanzien niet waard is en een enkeling die de moed heeft om ondanks het feit dat de buren het af laten weten, er toch nog iets van proberen te maken. Te vroeg nog voor de rabarber, radijsjes die slechts een kleur kennen (rood), de witte die het af laten weten en waar ooit het lied: ‘ík heb rooie en witte radijs, als je seniel bent dan raak je van de wijs…’, maar dat laatste klopt niet maar rijmt dit keer wel. En dan te weten dat er mensen zijn die met een onbepaalde regelmaat kennis nemen van mijn zin van zijn en de onzin laten voor wat deze is…

‘t Is waar: ik heb iedere dag wel wat te mekkeren,,,

Schuld & boete

Het zijn vaak flarden die door mijn kop heen malen. Waardoor ik het verband niet altijd even duidelijk voor ogen heb en mij overgeef aan wat mijn brein naar voren brengt. En wat mijn vingers dan weer om weten te zetten in de woorden die over het algemeen weinig toereikend zijn. Of dit nu een gedicht betreft, een stuk proza waar geen touw aan vast te knopen valt, de belemmeringen die ik onderweg tegenkom dan wel de tegenspraak waar ik mezelf ook geregeld op betrap, de discussies die ik van een afstand beluister en de nieuwsgaring die ik, nadat ik dit tot mij genomen heb, met dezelfde gang weer vergeet. Dilemma’s waar ik me niet bewust mee bezig houd, terwijl de mogelijke obstakels die zich zouden kunnen voordoen, direct om zeep weet te helpen.


En toch geniet ik daar op mijn manier wel degelijk van. Geen schuld treft mij en aldus neem ik ook het besluit om daaromtrent geen boete te doen. Schuld en boete, de titel van een boek dat door de Russische schrijver Fjodor Dostojevski, zo nadrukkelijk is beschreven. De zwaarmoedigheid van een Rus, gelaafd door de Vodka en het onbeduidende van de mens in al zijn eenvoudige rijkdom naar voren gebracht, zijn niet direct de verhalen die mij aanspreken.
Neen, ik ben meer van die oppervlakkige Amerikaanse literatuur die zich kenmerkt door schrijvers die met een bepaald gegeven een verhaal in elkaar weten te draaien dat enerzijds mogelijk op feiten is gebaseerd anderzijds de mogelijkheid biedt om daar een bepaalde mate van fictie doorheen te larderen. Fraction, gelijk Thomas Ross de vaderlandse geschiedenis en dan met name die van het Koningshuis naar zijn eigen hand en interpretatie boeiend weet te maken. En of dit nu Mata Hari betreft, Blonde Dolly of een Mabel, de ogen die zich richten op het fenomeen Bernhard. de rol van een Koningin in oorlogstijd dan wel de politionele acties onder de noemer van datzelfde Koninkrijk, overal waar sprake is van een vorm van mens zijn zal er per definitie ook sprake zijn van intriges.


Een complottheorie ontvouwt zich en voor je het goed en wel beseft is er sprake van van fictie en feiten. Een potpourie waarbij de uitkomst zodanig gekleurd kan zijn dat van de oorspronkelijke kleuren geen sprake meer is, het een donkere substantie is geworden waarbij de verschillende onderdelen zich doorgaans op een heel eigen wijze zijn gaan ontwikkelen. En ik laat me net zo vrolijk leiden door mee te gaan in de beweringen van de schrijver.


Waar dit verhaal op is gebaseerd? Ik kocht weer eens een boek hetgeen mij niet in dank werd afgenomen. Ik dien me te beheersen maar kan wel verklaren dat de schrijver Heere Heeresma mij niet alleen met zijn verhalen heeft weten te overmeesteren, maar ook door zijn naam een plekje in mijn brein heeft verworven, gelijk ook andere schrijvers mij steeds hebben weten te verleiden om van hun omgezette flarden complete verhalen te gaan breien. En hoewel breien in dit verband mogelijk als een onbeduidende metafoor naar voren komt, haak ik vaak aan bij dat wat zij zo meesterlijk op papier hebben weten te zetten, raak ik hun spoor bijster en kan ik niet veel meer doen dan het pad te volgen dat zij mij voorhouden, hun pad waar ik dan stevig op ga wandelen!

Scroll Up