Categorie: Historie

Alles waaraan ik denk als je het over mijn verleden hebt …

Houzo"

‘Ik was mei 2003 in Griekenland en moest ook daar aan je denken. Aan de dingen die je had gezegd of zou gaan zeggen! Evan wat uitspraken van je…

  • ‘Met z’n kop tegen die transparante deur’
  • ‘Óf was hij nog zo onder de indruk van zijn eigen dwaasheid door steeds die transparantie te bestendigen”
  • ‘dankzij zijn eigen heilig vuur’
  • ‘Wie een mens redt, redt de wereld’
  • Sic Transit Gloria Mundi’
  • ‘in weinig woorden, laat ik blijken, hoe je naar de ander kunt gaan kijken. Kijk je goed, daar is iets mis mee, kijk je beter, abnormaal, uit dit kort verhaal blijkt steeds opnieuw: wat is normaal”‘

Het leven is een groot vraagteken. (Zie het etiket op de fles). Ik zocht Goddelijk water ter inspiratie om “al hetgeen vaststaat, te gaan relativeren”, en ik vond een groot vraagteken. Speciaal voor jou.
Als dank (zeker ten aanzien van mij) om te mogen aanschouwen van lesdag 1 tot aan de laatste lesdag, dat kennis zichtbaar (letterlijk en figuurlijk) wordt gerelativeerd, niet als vraagteken.
HOUZO”
Ik heb veel geleerd van je, juist omdat ik ‘het niet hoefde’ en je me liet leren wat ik wou leren.
Als dank… voor bijgaand klein aperitiefje om aan je eigen kunnen en mijn woorden te denken voordat….. kennis vergaard in deze…… boze maar mooie wereld.
Geniet en drink met maten
Een tekst die ik vond op een kartonnen doos van een fles met spraakwater. Althans, wanneer ik op het etiket lees dat Houzo een variant kan zijn op Ouzo spreekt dit mij wel bijzonder aan. Hoezo klinkt als jeugd sentiment, waardoor de weerklank van een dagelijks gebeuren (bijvoorbeeld dat lijken uit de kast zich voordoen) een bijzonder variant kent. Dat ik dit bericht met name opdraag aan een bijzonder persoon, dat spreekt welhaast vanzelf. Dat hij na zoveel jaren alsnog met een verleden wordt geconfronteerd, dat dient een amen te krijgen en wanneer het zo zijt, dank ik hem ervoor dat dit lijk zo zuiver als wat naar voren is gekomen!


iGer.nl


iGer.nl

Geest gronden

Dat gestichten in de kustprovincies voornamelijk op geestgronden werden gesticht, dat kan geen toeval zijn. Of het nu Santpoort betreft, Endegeest, dan wel Duin & Bosch, Noordwijkerhout dan wel de Geestgronden van Vogelenzang, de weldaad die dit bracht voor lieden met een ‘vrije geest’, behoeft bij nader inzien weinig betoog. Dat geestrijk vocht voor een deel het delirium kon bepalen, dat hallucinaties niet van de lucht waren en dat achterdocht een andere belangrijke rol kon gaan spelen, veelal was de angst de belangrijkste speler in dit geheel. En waar de isoleer een mogelijkheid bood om met de omstandigheden zo goed mogelijk om te gaan, het separeren niet zonder slag of stoot plaatsvond, de injecties in het bovenste buitenste bil kwadrant mogelijk een klapvoet ten gevolge had, ook daar werd niet altijd over gerept. En wanneer de angst was verdwenen en daar een heel toegankelijk persoon voor in de plaats kwam, ik als bede meegaf aan die ander dat ik blij zou zijn wanneer ik zijn rug uit mijn zichtbeeld zag verdwijnen, een mogelijkheid om de ander een rustigere toekomst toe te wensen, wist ik niet altijd. De bokjes en de schaapjes gescheiden, de eenvoud van de een en het geniale van de ander, de dwanghandelingen die een leven bepaalden en de pillen die op een slinkse wijze weer uit het orale deel werden gesmokkeld, de macht van de sleutel en het feit dat het onderscheid tussen verpleegkundige en klant niet altijd even duidelijk was, de grenzen die moesten worden geslecht en de behandelaar die ergens op een kamer in gesprek ging met de man of vrouw aan wie niet alleen hulp werd geboden maar ook nog een portie gerichte aandacht, de analyses die werden gerapporteerd in een aan te leggen dossier, het opnamegesprek wat plaatsvond en het team dat ter beschikking stond voor hen die met een ter beschikking stelling dan wel een In Bewaring Stelling werden opgenomen, de Rechterlijke Machtiging die de rechter dwong om zich van de toestand van de betrokkene fysiek op de hoogte te stellen, de vrijheden die werden uitgebreid en de zelfmoorden die zich voordeden, en dat alles onder de noemer van Ger die zo het een en ander is gaan oprakelen. Waarom iedere keer weer die interesse in die ander, in zijn of haar ‘anders zijn'” Uit nieuwsgierigheid” Om duidelijkheid te krijgen omtrent mijn eigen grenzen, mijn eigen gebreken en daaraan mijn zijn te relateren” Te relativeren desnoods” Geen idee, maar dat de weerklank van een rijk verleden hier een rol in speelt, daar twijfel ik geen moment aan!

iGer.nl

iGer.nl

Verplaagkundigen

Het zijn juist parallelle zaken die aan de aandacht van de ander ontsnappen. Om dit vervolgens af te doen et die bekende samenloop of, nog eenvoudiger, het heeft zo moeten zijn. Waar mensen zijn doen zich verschijnselen voor en hebben wij de overtuiging dat dit geheel een driedimensionaal beeld betreft. Gaan we werken met virtuele brillen om de illusie om te bouwen naar een waarheidsgetrouwe bevinding, alvorens die kunstmatige wereld weer te verlaten om met beide benen op aarde terecht te komen. Staan we niet vaak stil bij de factor tijd die in dit geheel een onbeduidende rol is gaan spelen, laat staan dat we ons druk maken omtrent de vraag waar dit alles toe leidt, dan wel waar dit dan weer voor nodig is. Aan de ene kant geeft het vulling aan het bestaan, aan de andere kant kan een grote hoeveelheid impulsen er zorg voor dragen dat de verwachte rek er een beetje uit raakt. Filosofen hebben zich het hoofd daarover gebogen en mensen die van een psychiatrisch stigma zijn voorzien, worden onder de neuroleptica gehouden. Haldol, een angstonderdrukker, serenase dat daaraan voorafging en dat via druppels in een medicijnbekertje werd opgeslokt. Waar minder kans was op het smokkelen met deze medicijnen als dat pillen de gelegenheid gaven om zich onder de tong voor even schuil te houden. En waar de betrokkenen veel creativiteit aan de weg legden, waren het de verplaagkundigen die zich over deze materie bogen en er alles aandeden om een mogelijk wantrouwen op voorhand weg te nemen. Ja, verplaagkundigen! Want zo werden zij niet zelden door die andere groep gezien. Want het was natuurlijk met de meest goede bedoelingen dat het medicijn, voorgeschreven door een arts dan wel psychiater, de stemming niet alleen wist te beinvloeden maar dat ook op termijn er sprake zou zijn van een verbetering van het beeld. Waar men echter niet altijd bij stilstond waren de bijwerkingen die deze medicijnen teweeg brachten. Trillende handen, uitval van het een en ander en niet te vergeten Parkinsongerelateerde verschijnselen. Waar dan weer andere pillen voor in stelling werden gebracht. Middelen en kwalen, gekoppeld aan elkaar en daardoor als parallellen naar voren komend. Doelen en het heiligen der middelen, proefpersonen die bereid waren om de effecten van een nieuw middel door middel van lijsten aan de kritische arts te gaan geven, opdat er mogelijk sprake zou zijn van een kortdurend verblijf in de inrichting naar aanleiding van een In Bewaring Stelling. Met de mogelijkheid van een verlenging van drie weken en waarbij een verblijf in de isoleer absoluut niet uitgesloten was. Dat denk ik nu, zo’n vijftig jaar na dato. En voor wat betreft die parallelle zaken” Dat doet me denken aan een titel uit de serie van Rechter Tie. Van de hand van Robert van Gulik. Die naast het sinoloog zijn, ambassadeur was in Japan, een meesterhand van tekenen had en er ook die hand niet voor omdraaide om daar een vertelling uit de tijd van Confucius in te verwerken…

Scroll Up