Categorie: Historie

Alles waaraan ik denk als je het over mijn verleden hebt …

Houzo"

‘Ik was mei 2003 in Griekenland en moest ook daar aan je denken. Aan de dingen die je had gezegd of zou gaan zeggen! Evan wat uitspraken van je…

  • ‘Met z’n kop tegen die transparante deur’
  • ‘Óf was hij nog zo onder de indruk van zijn eigen dwaasheid door steeds die transparantie te bestendigen”
  • ‘dankzij zijn eigen heilig vuur’
  • ‘Wie een mens redt, redt de wereld’
  • Sic Transit Gloria Mundi’
  • ‘in weinig woorden, laat ik blijken, hoe je naar de ander kunt gaan kijken. Kijk je goed, daar is iets mis mee, kijk je beter, abnormaal, uit dit kort verhaal blijkt steeds opnieuw: wat is normaal”‘

Het leven is een groot vraagteken. (Zie het etiket op de fles). Ik zocht Goddelijk water ter inspiratie om “al hetgeen vaststaat, te gaan relativeren”, en ik vond een groot vraagteken. Speciaal voor jou.
Als dank (zeker ten aanzien van mij) om te mogen aanschouwen van lesdag 1 tot aan de laatste lesdag, dat kennis zichtbaar (letterlijk en figuurlijk) wordt gerelativeerd, niet als vraagteken.
HOUZO”
Ik heb veel geleerd van je, juist omdat ik ‘het niet hoefde’ en je me liet leren wat ik wou leren.
Als dank… voor bijgaand klein aperitiefje om aan je eigen kunnen en mijn woorden te denken voordat….. kennis vergaard in deze…… boze maar mooie wereld.
Geniet en drink met maten
Een tekst die ik vond op een kartonnen doos van een fles met spraakwater. Althans, wanneer ik op het etiket lees dat Houzo een variant kan zijn op Ouzo spreekt dit mij wel bijzonder aan. Hoezo klinkt als jeugd sentiment, waardoor de weerklank van een dagelijks gebeuren (bijvoorbeeld dat lijken uit de kast zich voordoen) een bijzonder variant kent. Dat ik dit bericht met name opdraag aan een bijzonder persoon, dat spreekt welhaast vanzelf. Dat hij na zoveel jaren alsnog met een verleden wordt geconfronteerd, dat dient een amen te krijgen en wanneer het zo zijt, dank ik hem ervoor dat dit lijk zo zuiver als wat naar voren is gekomen!


iGer.nl


iGer.nl

Geest gronden

Dat gestichten in de kustprovincies voornamelijk op geestgronden werden gesticht, dat kan geen toeval zijn. Of het nu Santpoort betreft, Endegeest, dan wel Duin & Bosch, Noordwijkerhout dan wel de Geestgronden van Vogelenzang, de weldaad die dit bracht voor lieden met een ‘vrije geest’, behoeft bij nader inzien weinig betoog. Dat geestrijk vocht voor een deel het delirium kon bepalen, dat hallucinaties niet van de lucht waren en dat achterdocht een andere belangrijke rol kon gaan spelen, veelal was de angst de belangrijkste speler in dit geheel. En waar de isoleer een mogelijkheid bood om met de omstandigheden zo goed mogelijk om te gaan, het separeren niet zonder slag of stoot plaatsvond, de injecties in het bovenste buitenste bil kwadrant mogelijk een klapvoet ten gevolge had, ook daar werd niet altijd over gerept. En wanneer de angst was verdwenen en daar een heel toegankelijk persoon voor in de plaats kwam, ik als bede meegaf aan die ander dat ik blij zou zijn wanneer ik zijn rug uit mijn zichtbeeld zag verdwijnen, een mogelijkheid om de ander een rustigere toekomst toe te wensen, wist ik niet altijd. De bokjes en de schaapjes gescheiden, de eenvoud van de een en het geniale van de ander, de dwanghandelingen die een leven bepaalden en de pillen die op een slinkse wijze weer uit het orale deel werden gesmokkeld, de macht van de sleutel en het feit dat het onderscheid tussen verpleegkundige en klant niet altijd even duidelijk was, de grenzen die moesten worden geslecht en de behandelaar die ergens op een kamer in gesprek ging met de man of vrouw aan wie niet alleen hulp werd geboden maar ook nog een portie gerichte aandacht, de analyses die werden gerapporteerd in een aan te leggen dossier, het opnamegesprek wat plaatsvond en het team dat ter beschikking stond voor hen die met een ter beschikking stelling dan wel een In Bewaring Stelling werden opgenomen, de Rechterlijke Machtiging die de rechter dwong om zich van de toestand van de betrokkene fysiek op de hoogte te stellen, de vrijheden die werden uitgebreid en de zelfmoorden die zich voordeden, en dat alles onder de noemer van Ger die zo het een en ander is gaan oprakelen. Waarom iedere keer weer die interesse in die ander, in zijn of haar ‘anders zijn'” Uit nieuwsgierigheid” Om duidelijkheid te krijgen omtrent mijn eigen grenzen, mijn eigen gebreken en daaraan mijn zijn te relateren” Te relativeren desnoods” Geen idee, maar dat de weerklank van een rijk verleden hier een rol in speelt, daar twijfel ik geen moment aan!

iGer.nl

iGer.nl

Verplaagkundigen

Het zijn juist parallelle zaken die aan de aandacht van de ander ontsnappen. Om dit vervolgens af te doen et die bekende samenloop of, nog eenvoudiger, het heeft zo moeten zijn. Waar mensen zijn doen zich verschijnselen voor en hebben wij de overtuiging dat dit geheel een driedimensionaal beeld betreft. Gaan we werken met virtuele brillen om de illusie om te bouwen naar een waarheidsgetrouwe bevinding, alvorens die kunstmatige wereld weer te verlaten om met beide benen op aarde terecht te komen. Staan we niet vaak stil bij de factor tijd die in dit geheel een onbeduidende rol is gaan spelen, laat staan dat we ons druk maken omtrent de vraag waar dit alles toe leidt, dan wel waar dit dan weer voor nodig is. Aan de ene kant geeft het vulling aan het bestaan, aan de andere kant kan een grote hoeveelheid impulsen er zorg voor dragen dat de verwachte rek er een beetje uit raakt. Filosofen hebben zich het hoofd daarover gebogen en mensen die van een psychiatrisch stigma zijn voorzien, worden onder de neuroleptica gehouden. Haldol, een angstonderdrukker, serenase dat daaraan voorafging en dat via druppels in een medicijnbekertje werd opgeslokt. Waar minder kans was op het smokkelen met deze medicijnen als dat pillen de gelegenheid gaven om zich onder de tong voor even schuil te houden. En waar de betrokkenen veel creativiteit aan de weg legden, waren het de verplaagkundigen die zich over deze materie bogen en er alles aandeden om een mogelijk wantrouwen op voorhand weg te nemen. Ja, verplaagkundigen! Want zo werden zij niet zelden door die andere groep gezien. Want het was natuurlijk met de meest goede bedoelingen dat het medicijn, voorgeschreven door een arts dan wel psychiater, de stemming niet alleen wist te beinvloeden maar dat ook op termijn er sprake zou zijn van een verbetering van het beeld. Waar men echter niet altijd bij stilstond waren de bijwerkingen die deze medicijnen teweeg brachten. Trillende handen, uitval van het een en ander en niet te vergeten Parkinsongerelateerde verschijnselen. Waar dan weer andere pillen voor in stelling werden gebracht. Middelen en kwalen, gekoppeld aan elkaar en daardoor als parallellen naar voren komend. Doelen en het heiligen der middelen, proefpersonen die bereid waren om de effecten van een nieuw middel door middel van lijsten aan de kritische arts te gaan geven, opdat er mogelijk sprake zou zijn van een kortdurend verblijf in de inrichting naar aanleiding van een In Bewaring Stelling. Met de mogelijkheid van een verlenging van drie weken en waarbij een verblijf in de isoleer absoluut niet uitgesloten was. Dat denk ik nu, zo’n vijftig jaar na dato. En voor wat betreft die parallelle zaken” Dat doet me denken aan een titel uit de serie van Rechter Tie. Van de hand van Robert van Gulik. Die naast het sinoloog zijn, ambassadeur was in Japan, een meesterhand van tekenen had en er ook die hand niet voor omdraaide om daar een vertelling uit de tijd van Confucius in te verwerken…

Bijna vijftig (50!) jaar geleden…

KRANKZINNIG / DAT / WAANZINNIG // ZO’N / KRANKZINNIG / WAANZINNIG / WOORD/ VOOR / ZINNIG / IS. Ik geef het je te doen: straks is het vijftig (50!) jaar geleden dat ik op 1 april 1969 (Godbetert ook op een maandag!) mijn opwachting maakte in het Provinciaal Ziekenhuis Santpoort (nabij Bloemendaal). PZ voor de intimi en het gesticht voorheen Meerenberg en zijne krankzinnigen dat in de vaart der volkeren werd meegesleurd en zich voornamelijk richtte op Amsterdam. Waar Paviljoen III ook nog een bestaansrecht had verworven en de Valeriuskliniek zich ook boog over de psychiatrisch gestoorde medemens. 1200 mensen die met dit etiket op het terrein van Santpoort rond mochten dolen, en een vergelijkbaar aantal aan hulpverleners, van kok tot psychiater, van arbeidstherapeut tot verpleegkundigen, van medewerker in de huishoudelijke dient tot administrateur op de afdeling boekhouding. Een gesloten inrichting, waar een vrijwandelen kaart de mogelijkheid bood om de gesloten afdeling voor enige tijd te verlaten. En waar de Directie zich opstelde als moeder en hoeder van het leerlingenbestand. Waar parkwachters de bevoegdheid hadden om op enig willekeurig tijdstip de broeder- dan wel zusterkamers binnen te treden en waar het verboden was om met het andere geslacht op die enkele kamer te verkeren. Waarbij toestemming aan diezelfde directie werd gevraagd om het ziekenhuis te mogen verlaten opdat elders op kamers een onderdak werd geboden dan wel gevonden. En waar sprake was van een is0leer, een separeer en men er niet gek van op diende te kijken wanneer een slaapkuur de aangewezen weg van behandelen zou kunnen zijn. Elektro convulsie therapie naast de insuline coma therapie werden niet meer toegepast en het was Foudraine (waar ik al eerder een bericht aan heb gewijd) die het niet nodige vond om een lezing te houden voor het verplegend personeel naar aanleiding van zijn boek ‘WIE IS VAN HOUT”‘ want wat hij beweerde werd reeds uitgevoerd in dat Gesticht. Geen lustoord wel een rustoord waarbij de mensen met de huidige beperkingen nog gewoon debiel, imbeciel dan wel idioot waren. En waar op Wieringenland C mensen werden opgenomen (mannen uitsluitend!) en werden geconfronteerd met een idioot op de ziekenzaal, die niet veel meer deed dan bewegen (heen en weer) en oerkreten uitslaand. De gamellen die uit de keuken kwamen en de borden die werden opgeschept door het verplegend personeel, waarbij tegelijkertijd de voorgeschreven pillen werden rondgedeeld. Nozinan, largactil, melleril om ervoor te zorgen dat er rust heerste op de afdeling. Dat mensen zich als ware zombies manifesteerden… Aparte afdelingen voor mannen en vrouwen, genderneutraal was niet aan de orde en dat Het Nieuwe Gedeelte zich ergens achteraf op het immense terrein bevond, viel ook op te maken aan de grauwsluier die menig afdeling daar typeerde. Vijftig jaar geleden en waar nu uitbundige landhuizen het terrein zijn gaan overwoekeren, daar zwerven waarschijnlijk nog altijd geesten rond… Die krijg je er gratis voor de vele tonnen bij!

Zwart/wit.

Eerst gestoomd, toen gedieseld en van alles onder de draad. Op stroom, groen wel te verstaan. Of het nu treinen betreft, bussen of lichten, alles gaat tegenwoordig in het groen. Ik zie het steeds wanneer ik een lamp binnen aanzet, wanneer de lichten op rood springen en wanneer de bussen hun beperkte radius proberen voor elkaar te krijgen. Over actie maar niet gesproken. Kocht een boek. Nu koop ik in de regel wel meerdere boeken, maar dit boek gaat over ‘Met de trein door Nederland, 1947 – 1968’. Een belangrijke periode, vooral omdat in dit boek de kleur ontbrak. Doe het dit keer met zwart/wit om enig besef van ouderdom naar voren te kunnen brengen. 1947. Een bepaald niet onbelangrijk jaar. Zo ook 1968. Toen ik afzwaaide na het vervullen van mijn Militaire Dienstplicht. Toen wij nog geacht werden in uniform naar en van huis te reizen. MP’ers er hun beroep van maakten om je ter verantwoording te roepen wanneer je je baret niet op had. De rijtuigen veelal reeds afgedankt materiaal van de Nederlandse Spoorwegen betroffen. Er nog geen sprake was van enige stroomlijn, laat staan dat de wagons ooit in een windtunnel waren beproefd. De Blokkendozen nog geklonken waren en Allan en Beijnes nog aansprekende namen voor wat betreft het wagonpark. Werkspoor en Heemaf dan wel Stork garant stonden voor degelijkheid, er nog geen sprake was van een Europese aanbesteding en niemand kon vermoeden dat de Fyra ooit een aanfluiting zou gaan worden. De conducteur nog op een fluit blies en dit signaal niet digitaal werd herhaald. Dat er gecontroleerd werd of alle deuren wel gesloten waren en niet van een automatisme sprake kon zijn. Ik stond in twijfel, doe ik het… wel ik heb het dus gedaan. En bij deze kan ik reeds verklappen dat er morgen wat andere beeldjes zullen verschijnen: in kleur!


iGer.nl


iGer.nl

'In orde!'

‘In orde!” dat klinkt als een bevel en dat was het dan ook. Alles wat voorhanden was moest opzij worden gelegd, wanneer een officier d slaapkamer van de manschappen binnentrad. Stokstijf staan en die officier de gelegenheid geven om een volgend bevel aan te kondigen: ‘op de plaats, rust’, waarbij de voeten uit elkaar en de armen langs het lichaam werden gedrapeerd. Discipline van de zuiverste categorie, oefenmateriaal voor de vaandrig die verbolgen reageerde wanneer hij werd uitgemaakt voor adjudant en de stip die zijn status naar voren bracht. Noem het de Militaire dienstplicht en ik zou in staat zijn om daar de nodige verhalen bij te bedenken. Oefeningen in Duitsland, de Koude Oorlog en de Leopard tank die zijn opwachting maakt. Oefenen met Verenigde Strijdkrachten, zowel Britten als Amerikanen, een enkele Belg niet uitgesloten om over de Duitsers maar te zwijgen. Oefenen voor Volk en Vaderland, het graven van een schuttersputje, het opwarmen van een blikken maaltijd en de eieren die op rijdag werden vertrekt, opdat het weekend de nodige ontspanning bracht bij et thuisfront. Waar dan de klok vergezeld ging van een klepel, in tenue naar huis werd gegaan en de Marechaussee niet te beroerd was om je op appel te vragen wanneer je je in het weekend wat balorig had gedragen. In het bezit van een Militair Paspoort was het vrije reizen bepaald geen genoegen. Aftandse wagons stonden te wachten op het Centraal Station in Amsterdam, de reis naar Deventer dan wel Schalkhaar was altijd weer een uitdaging want je diende je voor 24.00 uur in de kazerne te melden … Een gevecht rond de klok en het feit dat ik een zandhaas was gaf mij een zekere voorsprong. Snelmarsen waren immers een onderdeel van de toenmalige training in het kader van het landsbelang. Vraag mij niet waarom ik dit vandaag naar voren breng, maar het heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat ik vannacht elders mocht verkeren. Het slaat weer eens nergens op, maar… niet geschoten met scherp zorgt ervoor dat dit bericht vandaag in een ander daglicht is komen te staan!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

voor het zover is…

En dan te bedenken dat het nog een aantal dagen duurt, voordat dat veronderstelde ‘heerlijke avondje’ zich voordoet. Ik kijk nu al halsreikend uit naar het moment waarop ons kleinkind, mogelijk onze kleinkinderen zich met volle overgave uit volle borst die Sinterklaas liedjes ten gehore zullen gaan brengen. Waarbij de zak niet geschuwd wordt, waarbij mogelijk verantwoord speelgoed een belangrijke rol gaat spelen, het strooigoed navenant is aangepast en de Zware Piet nog steeds zo zwart is als roet. Dat schoorstenen nog steeds in deze tijd worden geveegd, dat de wortel ervoor zorgt dat er hutspot op het menu komt te staan en dat de stro op een of andere duistere wijze ergens in het restafval verdwijnt. Dat de wind door de kale bomen waait, dat het guur is buiten ondanks de klimaatverandering en dat de maan volop blijft schijnen, ondanks het feit dat laaghangende bewolking ervoor zorgt dat de maan alle schijn tegen heeft. Het uitpakken van de cadeautjes, de ouderen die rond hun monden glimlachen vertonen, en de verrassingen die zich geregeld voordoen. Geen letter van banket, misschien wel chocolademelk zonder plastic rietjes, soepstengels die als roerijzers dienen en de hapjes en drankjes die het geheel op een ander plan weten te brengen. En voor de ouderen misschien… een enkel gedicht, van surprises zal geen sprake zijn gezien de matige creativiteit hier ten huize. Of dat Sinterklaasspel dat, wanneer de kleintjes in dromenland verkeren, alle ogen op de ouderen richt. En waarbij het elkaar proberen af te troeven gelijk staat met een wedstrijd uit de eredivisie. Waar ik eerlijk gezegd weinig mee heb, laat staan dat ik mij daar op voor laat staan. Heerlijk wanneer mijn fantasie aan de loop gaat en ik de zoete herinneringen van mijn Sinterklaasavondjes bij opa en oma Valkhoff weer zie passeren. Of de Sinterklaasavonden in Schagerbrug, met een hele horde aan kinderen en kleinkinderen. Wanneer Sinterklaas met twee Zwarte Pieten zijn opwachting kwam maken, en de ouderen van onder uit de zak een spiegel werd voorgehouden… Edoch, na deze uitbrander toch nog beloond werden met een handvol pepernoten en het rond Pasen was dat het laatste strooigoed alsnog een weg naar een verbaasde mond vond. Het duurt nog even, maar te weten dat het volgende week zover is…


iGer.nl


iGer.nl

Goulash.

De zon schijnt, heel even, om niet veel later weer de wolken de gelegenheid te geven de hemelsluizen te openen. En dan te bedenken dat ik me vandaag mag buigen over een gerecht dat pas zondag op tafel zal gaan verschijnen: goulash. Waarom goulash” Wel, daarvoor moet ik terug in de tijd, ergens aan het begin van de jaren zeventig uit de vorige eeuw. Wanneer de afkorting PZ verschijnt, zal bij menigeen een belletje gaan rinkelen. En wanneer ik verder verhaal omtrent de maaltijden die in het toenmalige Personeels Ontmoetings Centrum in de loop van de avond werden opgehaald door de nachtdiensten, stonden de diepvriesmaaltijden reeds klaar om uitgereikt te worden. De drievaksmaaltijden waar mogelijk de hand van Iglo een rol in speelde, of de eenvaksmaaltijden die meestal voorzien waren van nasi- dan wel bami goreng. Opgewarmd dienden deze te worden op het gas waardoor een binnenplaat met gaten verhit werd en een aluminiumdeksel dit geheel op de gewenste temperatuur bracht. Het hoeft geen betoog dat ik in eerste instantie verrukt was omtrent de nasi goreng, tot het moment waarop ik me waagde aan die drievaks goulash. Een vak bevatte de rijst, een ander vak de doperwtjes en het derde vak kenmerkt zich door die verdomd lekkere goulash. En smullen maar, terwijl de nachtdienst op dat moment werd vervangen door de omloop. De keuken van de afdeling zich leende voor de geuren die zich van diezelfde afdeling meester maakte en ervoor konden zorgen dat menig patient op diezelfde geuren afkwam, niet alleen om mij een smakelijk eten te wensen maar mogelijk ook een blik te werpen in de koelkast en daar nog een overgebleven toetje soldaat wist te maken. Nachtdienst op de Brederodekliniek, momenteel ten gronde gegaan door het Park Brederode. Tot het moment waarop Santpoort zijn poorten sloot en de hele bevolking naar Amsterdam verhuisde. De Provincie zat met het terrein en gebouwen in de maag en besloot de commercie in te gaan schakelen om dit voormalige gesticht als het ware te gaan ‘ontginnen.’ Buiten clienten en medewerkers kende vrijwel niemand het gebied: er stond een groot, hoog hek omheen en op het terrein stond, naast vervallen oude gebouwen, ook een reeks aan foeilelijke gebouwen uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Nu staan de restanten van het Hoofdgebouw te verkommeren, terwijl de landhuizen die zijn verrezen er alles aan doen om ieder herinnering aan dat voormalige gesticht uit te bannen. En wanneer het beeld ter herdenking aan Johannes van Duuren en Maria van Vulpen met de tekst ‘veel meer leidde hen menschlievendheid en gevoel voor menschenwaarde’ op termijn naar het Dolhuys in Haarlem wordt afgevoerd… is het mijn goulash die als een ode aan Santpoort alsnog de herinnering levend zal gaan houden!


IMG_9165


IMG_9166

Terug in de tijd door slechts een woord: SANTPOORT.

Het is slechts een enkel woord: SANTPOORT. En het slingert mij terug in de tijd, vandaar ook dat ik besluit om dat eerste hoofdstuk te laten volgen door dat begrip: Provinciaal Ziekenhuis Santpoort, nabij Bloemendaal. En het station waar ik met mijn valies de trein verliet: Station Santpoort Zuid, alwaar de toenmalige isoleer nog steeds van het perrongebouw deel uitmaakt. Daar gaat het nu niet over, waar het wel om gaat: 00. KIJKEN
Stil ligt hij daar. Mijn vader! Levend een wrak, levenloos de man die ik ken. Mijn vader, gekleed in kostuum met zijn, door mij gestrikte, stropdas. Mijn vader, getekend door de weg die hij moest afleggen, heeft zelfs zijn normale kleur herkregen. Weg dat wasbleke gezicht, de reutelende ademhaling, zijn verwarde haardos. Goed gekleed, geschoren en voorzien van zijn gebit, is het alsof hij ieder moment kan zeggen: ‘Tijd voor tabak!’ Maar deze door hem vaak gebezigde woorden blijven dit keer achterwege. Zijn handen verstrengeld, de ogen gesloten, zo ligt hij daar. Een bekende onbekende. De man die mij zei door te gaan, zolang door te gaan dat zijn overgaan mij het hardst confronteert met wat ik zo moeilijk vind…
Afscheid nemen. Het besef dat de enige weg terug slechts de herinnering is. Afscheid nemen achtervolgt mij. Afscheid nemen dwingt mij te bedenken dat het enige verschil tussen mens en eendagsvlieg een andersoortige tijdsbeleving is waar wij mensen ons leven aan ophangen. Ons leven, waar praat ik over” Leven dat achter mij ligt, leven dat ik nog te goed meen te hebben, leven dat ik nog even uitstel voor ik het beleef. Leven, nu”
Zijn leven is voorbij, mijn nieuwe leven begint op het moment dat het zijne door hem is verbruikt. Hij heeft zich overgegeven, maar wat rest van mijn leven als dat ook onopgemerkt de kist in gaat”
Ben ik mijn naam”

Wat geweest is, is…

Gewoon een burgerbestaan. Niets spannends aan. Een dertien in dozijn verhaal, tenzij je je houdt aan voornemens. En met die voornemens ben ik enigszins de mist in gegaan. Ik schreef een boek, rauw en bijzonder persoonlijk. Een ego-document in de ogen van de een, een pornografisch verhaal in de ogen van de ander. En het bracht mij tot twee keer toe in conflict met de toen heersende mores. Doordat ik me ook als zodanig manifesteerde. En waar de ander genoot van de verboden vruchten, was ik diegene die daar geen doekjes om wond. Neen, ik liep niet met een touwtje uit mijn gleuf, neen ik openbaarde mij niet door het maken van selfies, ik probeerde hooguit mijn eigen weg te bepalen en wanneer er sprake was van een touwtje, dan kwam dat doordat onze dochters nog kinderen waren en niet bij de bel konden komen. Deze week is het boekenweek, worden boeken aangekondigd die iets van dat wat enigszins verboden is geweest en daardoor was, onder de aandacht gebracht van lezers. Lolita, de Markies van Sade, Ik Jan Cremer, alleen Turks Fruit heb ik nog niet ontdekt. En waar een Paul Rodenko met zijn verhalen uit 1001 nacht ontbreekt, waar de fluistering van de erotiek vanaf droop, waar ik niet alleen met rode oortjes maar ook nog eens werd geconfronteerd met een stijve pik, waar masturberen de hoogste vorm van individueel genot was, daar komt dan langzamerhand de andere sekse om de hoek kijken. De Candy, Chick en al die andere hete blaadjes, die geenszins te vergelijken waren met de Nederlandse uitvoering van de Playboy, achteraf gezien had dat weinig om het lijf. En waar plasseks door middel van het wereld wijde web een deel van de gemoederen bezig weet te houden, behaalt Max Verstappen de vijfde plaats in de allereerste Formule 1 wedstrijd, om daarmee 10 punten te scoren, wordt Danny Blind afgeserveerd omdat hij waarschijnlijk te weinig oog had voor detail, worden de dingen van de dag weer in een realistische context geplaatst en heeft dit bericht weinig om het lijf, hoewel… het boek heeft de titel Exploring Urban Secrets, Vergane glorie in Belgie en Nederland, is van de fotografen Wigo Worsseling en Julius de Groot en heeft wat beelden van het Provinciaal Psychiatrisch ziekenhuis te Bloemendaal anders bekend als PZ als Provinciaal Ziekenhuis Santpoort omdat Bloemendaal daar niet aan gelieerd wenste te worden. Een vorm van decadentie terwijl de afbraak en de nieuwbouw er alles aan gelegen is om die landgoederen van een bijzonder gefortuneerde inwoner te voorzien. En waar ooit de geesten dwaalden, waar ooit de angstschreeuwen vanuit de isoleercellen zijn verstomd, waar ooit de pisgoten op Wieringenland D van met medicijnen urine doordrenkte pis genoten, waar ooit paraldehyde een vorm van demping was, waar hoeveelheden haldol dagelijks werden voorgeschreven en dokter van der Meulen als huisarts met haar gevolg de afdelingen frequenteerde, waar zuster Glijsteen het flikte om sluipenderwijs de nachtdiensten te kunnen betrappen, waar ooit de tuindienst en dan met namen de kruiwagenploeg niet veel meer deed dan hopen zand van de ene plek naar de andere te kruien, waar Dreijssen er niet tegenop zag om een mongool bij zijn kraag te vatten en deze het contact met de aarde verloor, daar gaat dit boek niet over. Want wat geweest is is geweest en wat rest… is op termijn hooguit een facade.


IMG_6765


IMG_6768


IMG_6766


IMG_6767

Scroll Up