Categorie: Familie

Familie is belangrijk, en ik wil je even de kiekjes geven van het verleden en heden …

OntROERend

‘On the road again’, zonder Davey dit keer. Wel met Ria, Marlies, Liva en Vin. Vanochtend om 08.15 vertrokken en ik heb geen idee waar zij zich momenteel bevinden. Zaterdag veertig (40) jaar wettig met elkaar minus de afgelopen twee maanden getrouwd. Dat valt niet meer te compenseren en het krijgt helemaal een apart karakter wanneer je bedenkt dat wij ook nog vijf (5) jaar hebben samengewoond, alvorens zij zei dat wij in mei zouden gaan trouwen. Zij hield het bootje af wanneer ik haar vroeg, meestal aan het einde van het jaar, wanneer wij zouden trouwen. ‘Morgen’, was steevast haar antwoord maar dat kon in die tijd absoluut niet.
Van een voorgenomen huwelijk werd in een kastje aan de muur van het Stadhuis een openbare aankondiging gedaan om mogelijke polygamie uit te sluiten. Daar werd in ons geval geen gebruik van gemaakt…


Vanwaar permitteer ik mij de Vrijheid om van dit gebeuren melding te maken. Heel simpel: 40 – 45 qua jaren hetgeen mij brengt op het volgende: geen bevrijdingsfeesten terwijl het wel een feest is dat zij weer hiernaartoe komen. Dat de boel beperkt weer op stelten komt te staan, dat inschikkelijkheid het samenzijn gaat overweldigen en dat gegeven de huidige omstandigheden en de creativiteit die mensen spontaan laten opwellen dan wel dat wat opborrelt, er toch voor kan gaan zorgen dat de lach die een tijd verdwenen is zich als een glimlach ontluikt.


Waardoor dit bericht niets aan actualiteit inboet, sterker nog dat ik gebruik maak van de foto en de tekst van BoB van Oosten die het geheel zal gaan afronden.
Een tekst die mij ontroert gelijk ook die foto van die ogenschijnlijk Happy Family, maar de wetenschap dat achter die gulle lach van Marlies een lijden verscholen ligt…

P.s. het is 17.00 uur, de telefoon gaat Ria aan de lijn die vertelt dat zij in Neurenberg zijn gearriveerd in het hotel, dat de reis tot nu toe is meegevallen en dat zij halverwege zijn. Een beter bericht kan ik vandaag waarschijnlijk niet meer verwachten!

NOODKREET!

ER MOET MIJ IETS VAN HET HART! Wat menigeen misschien vergeten is, is het feit dat Marlies lijdt aan de Ziekte van Lyme. Een ziekte die zich niet laat behandelen, een ziekte waar geen kruid tegenop gewassen is en slopend is voor haar geest en lichaam. ZIJ HEEFT GEREGELD RUST NODIG, omdat die ziekte al haar energie wegvreet. En dan te bedenken dat het nog een jonge meid en partner en moeder is. Eigenlijk heeft menigeen geen idee hoe slopend deze ziekte is en als je haar dan op een foto ziet, zal zij altijd STRALEN.


Dat is de verpakking terwijl ook ik geen idee heb omtrent de inhoud van haar lichaam en geest. Rusten moet zij op haar leeftijd, slapen als zij dit kan en gezond blijven door verantwoord te eten, haar supplementen te gebruiken en daardoor een beperkte kracht proberen op te bouwen. Natuurlijk is de raad die zij van alle kanten aangeboden krijgt goed bedoeld, maar… 1200 kilometer is voor een aantal mensen op een dag makkelijk te halen, maar NIET VOOR HEN!


Zij dienen plannen te gaan maken op welke wijze zij de terugreis kunnen gaan aanvangen, en hebben rekening te houden met het feit dat MARLIES haar rust broodnodige heeft. Want wat schiet zij op als ze hier als een lappenpop dagen, dan wel weken op de bank gaat hangen en alles rondom haar gebeurt en zij nauwelijks in staat is om haar eten met een vork naar binnen te werken.


Dient zij dan, net als LIVA, gevoe(r)d te worden door een ander…?! Dat komt haar zelfvertrouwen absoluut NIET TEN GOEDE. Er is een moment geweest waarop zij haar toekomstbeeld aan mij heeft geschetst en ik kan eerlijk zeggen dat dit beeld mij geschokt heeft. Neen, ik hoef haar nog lang niet kwijt! Maar zij heeft wel met mij gedeeld wat zij verstaat onder kwaliteit van leven. En daar heb ik momenteel alle vertrouwen in.


Dus vrienden, bekenden, familie en anderen, laat hen in hun waarde, laat hen zijn die zij zijn en laat in deze de beslissingen aan hen over.
Alle goedbedoelde RAAD TEN SPIJT!

‘He babe, take a walk on the WILD side

Nu kan een ander wel stellen dat ik een spreker ben, dat ouwehoeren mij niet vreemd is en dat ik ook goed ben in luisteren, dat wil niet zeggen dat ik mij van alles aan laat leunen. Zeker niet in deze tijd. Ik probeer mij enigszins voor te stellen hoe dit bij anderen kan overkomen (‘we shall overcome’), dat neemt niet weg dat ik zo de nodige vraagtekens zet bij mogelijk andere afwijkende opinies. Maar een beetje van mezelf en een vleugje van een ander hoeft bepaald niet de wereld op z’n kop te zetten.

Daar zorgt de huidige berichtgeving wel voor. En wanneer ik besluit om me daar niet totaal in te gaan storten, ben ik mogelijk voor een deel die bekende struisvogel, dat kind dat onder de dekens kruipt opdat hij het spook in de hoek niet meer ziet, zich schuil houdt in de bosjes en leeft met de overtuiging dat wanneer hij zijn ogen sluit, het onmogelijk is dat de ander hem dan in de smiezen heeft. Ik bedoel maar hoe moeilijk kun je het voor jezelf gaan maken wanneer je stort op een verdieping in een bepaald onderwerp en hoe luchtig kun je het voor jezelf houden wanneer je de bus met slagroom genadeloos over die verrekt lekkere Irish Coffee deponeert.

Of wanneer je het besluit neemt om een bepaalde Binnenkomer met een luttel bedrag een mogelijke toekomst voor ogen te brengen. Maar voor hetzelfde geld dondert dit etablissement om, maar heb je voor jezelf de voldoening dat je in een pogen om het schip varende te houden, in ieder geval een poging hebt gedaan. Nu heb ik niet direct de beschikking over een riante spaarpot, ook bij mij (in dit geval letterlijk) dan wel bij ons is het geen gewoonte om geld over de balk te smijten, hoewel ik daar nog weleens de neiging toe heb.

Zal wel te maken hebben met een moeilijke jeugd (daar is absoluut geen sprake van geweest), een vrije geest die zich op een Bijzondere manier heeft ontWIKkeld, (gezien mijn verleden in de B), dan wel de behoefte om bepaalde voornemens die ik heb (gehad voor een belangrijk deel) gestalte heb weten te geven.

In de Ban van de Ring (van Tolkien) als afscheidscadeau van BKH2. Brederode Kliniek Heren beneden. Met een Sjoerd van der Vaart, een Carla M., met Martin v.d. Geest en het bekende nummer wanneer iemand weer in de isoleer belandde het ‘He babe, take a walk on the wild side’ waardoor de stem van Lou Reed gegrift in mijn geheugen staat.

Hoe ik op dit verleden pad in het heden treed: heel simpel. Kreeg wat plaatsjes door uit verweggistan. Nu weet ik dat In de ban van de Ring in Nieuw Zeeland gefilmd is, maar ik kreeg toch een bepaalde associatie met Frodo (ooit een naam van een kat, de ander heette Dinky). Ooit drager van de Ring. En met hem anderen voor zij naar dat verre eiland vertrokken…

Zo ver is het bij ons gelukkig niet, van een thuiskomst kan momenteel (nog) geen sprake zijn en dienen de plaatjes van vandaag om een illusie tot stand te brengen. Een illusie, geen illusionaire vervalsing van de waarheid maar mogelijk dat kind in die bosjes dat zijn ogen dicht doet om dan te bedenken …

Scroll Up