Categorie: Familie

Familie is belangrijk, en ik wil je even de kiekjes geven van het verleden en heden …

JATTEN!

Welke onverlaat haalt dat nou in zijn harses?! Maar misschien was het wel een zij, die afzag van haar visitekaartje… Feit is dat het dansende varken van Marjolijn uit die opengebroken vitrinekast is verdwenen, waardoor het fenomeen kunst door een goedwillende amateur tot diefstal verheven is. Waar zij absoluut niet op zat te wachten en al haar werken plotsklaps zijn verdwenen. Kunst Als Medicijn, dan wel KAM in het Noord West Ziekenhuis kent op een vrijdagavond rond half negen een onverlaat die zich ontfermt over haar dansende varken. En weg is het varken misschien wel onderweg om als brons te worden geslacht. Zo simpel kan het zijn maar zo kwalijk is het fenomeen wanneer anderen zich ongevraagd aan andermans spullen te buiten gaan. Natuurlijk is er sprake van een verzekering, dan nog is het idee om een dansend varken levenslicht te laten aanschouwen, het wassen beeld dat in brons werd gegoten en dat daardoor een diepere betekenis heeft gekregen, spoorloos verdwenen. En wordt aangeraden om door middel van feesboek het gestolen goed aan de wereld kenbaar te gaan maken…


Een ziekenhuis kenmerkt zich soms dat ook zieke geesten zich daar kunnen ophouden. Nu is het zo dat de PAAZ waarschijnlijk nog tot de mogelijkheden gaat behoren om zij die krank zinnig zijn van geest onderdak te bieden, het blijft een feit dat zieken nu eenmaal in een ziekenhuis terecht kunnen. En zeker in een tijd als deze. Neen, dan maak ik maar weer melding van het feit dat LIVA zich uitstekend leent om even model te zitten op een kleed. Waardoor dat schrijnende gevoel van dat jatten een beetje naar de achtergrond verdwijnt!

dat is een kunst: GLASKUNST!

Als ze eenmaal bezig is, is zij niet te stuiten! En waar een ander alleen al bij de gedachte gaat stuiteren, draait zij haar hand er niet voor om. Klei is een ding, brons een ander, een foto een derde en om het geheel compleet te maken: net van de vogeltjes af of zij richt zich op glas. Niet zomaar glas maar bepaald glas en wanneer zij wat met kleuren stoeit, is het een palet dat aan haar hand en brein tevoorschijn wordt getoverd. En dat ik daar verrukt van ben heeft niet alleen iets te maken met het feit dat zij mijn jongste zus is (met mijn oudste zus heb ik geen contact sinds ettelijke jaren niet meer), maar met Marjolijn heb ik het altijd wel prima weten te vinden, hoewel er ook een hele periode geweest is dat zij bij mij uit beeld verdween.

Maar dan doel ik op de jaren dat ik in Santpoort verbleef en zij haar eigen plan moest trekken. Dan nog sta ik versteld van de creativiteit die zij aan het licht heeft gebracht. Scheppende kunst en de noemer van een goed bedoelende amateur die een hobby uitoefent, geeft aan de bescheidenheid waar zij mee naar buiten treedt. En dan vind ik, als al een aantal keren eerder gesteld, dat zij zich daar tekort mee doet. Dat kan ik haar niet duidelijk maken en dan vind ik van mezelf dat ik enigszins in gebreke blijf. Maar ook daar taalt zij niet om, dat vindt ze prima zo en kan ik er beter aan doen door simpelweg te zwijgen en hooguit op mijn manier daar melding van maken. Hetgeen ik dan weer bij deze doe… toedeloe dus dan maar!

Paardjes…

Je kunt haar geen groter plezier doen dan te kijken naar PAARDJES. In boekvorm maar in het echt wordt het nog veel leuker! Geef haar een borstel en zij kamt de manen, geef haar een nog grotere borstel en zij kamt de flanken en wanneer het haar even teveel wordt, loopt ze even weg om een ander dier te bekijken maar komt allengs op haar schreden terug. Pony paardjes maar ook paarden die nog net geen paard genoemd mogen worden maar groter gegroeide pony’s zijn. En waar pony ooit een haardracht was, zijn het nu de geiten, de dwergvarkens die al knorrend van het zonnetje genieten, de Deense Dog die bijkans zo groot is als haar pony Robin en waar een verrotte tractor levenslang heeft gekregen om weg te gaan roesten, is het een tractor die haar even als een boerin die een boer zoekt weg te gaan rijden. Met andere woorden: Liva in haar element, oma en mama als begeleiders en opa die niet veel meer hoeft te doen dan te proberen de haren van de net naar de kapper geweest zijnde Ria (na ruim 10 weken!) met een borstel de haren proberen te kammen. Het bleef slechts tot een poging beperkt…


Dat neemt niet weg dat ik ook nog bericht kreeg van de commissie die zich gebogen heeft over Poezie in de Branding. En waar ik het genoegen mag smaken om op termijn (dat wil zeggen mogelijk ergens in september) ook met mijn bijdrage 1 van de 30 genomineerden te zijn, met een heel simpel vers regelig geheel.
Was even de tekst kwijt, maar het feit dat mijn blog doet denken aan momenten die ik van belang heb geacht, zijnde mijn herinneringen, wil ik je die tekst absoluut niet onthouden:


VOORUITZICHT //

Het koesteren van / de herinnering / verdween met mij. //

Toen ik verdween / koesterde men / mij.

En waar het onderwerp de noemer had van Noord zuid heb ik het aan de windvaan te danken dat ik met mijn vooruitzicht waarschijnlijk oost west ben gaan verkeren…

Dus… zwijn ik weer eens!