Categorie: Familie

Familie is belangrijk, en ik wil je even de kiekjes geven van het verleden en heden …

Morgen

Vaak draait een vraag omtrent het waarheen. Veelal gevolgd door waarvoor en voor waar dat is bepaald geen sinecure. Zij kwamen twee maanden geleden en morgen vertrekken zij weer naar dat andere land. Dat hun droom combineerde met het reizen en al met al tot een droomreis had kunnen leiden, ware het niet dat enigszins (storm)zand in de raderen terecht is gekomen. Liva komt logeren en neemt in haar gevolg haar vader en moeder mee. En dat betekent een ‘tijdelijke verbouwing’, matrassen die van de ene slaapplaats naar de andere worden gesleept, en waar alles om haar draait kunnen volwassenen niet veel meer doen dan naar haar pijpen dansen. Maar dit in de meest positieve zin, want bij opa en oma is het doorgaans altijd gezellig en waar het ooit draaide om Kwatta (voor de jongeren onder ons dat soldaatje dat chocoladerepen soldaat wist te maken) draait ons gezamenlijk zijn voornamelijk om haar.


Zij bepaalt de tijden van opstaan en doorgaan, van slapen en waken en wanneer het bedtijd is, dan gaan geen poppen mee, want zij slaapt het liefst in haar eigen bedje in een ruimte dat door een kast van haar ouders wordt afgescheiden. Heeft ze toch iets voor haar zelf…


Morgen gaan ze weer vertrekken naar het land waarvan zij dachten en hoopten dat daar hun toekomst zou komen liggen, een land dat door de natuur heel aansprekend is, zal een was gaan worden. In mei is het de bedoeling dat zij terugkeren naar Nederland en proberen om hier, onder andere weersomstandigheden, hun leven verder op te bouwen om mogelijk op een ander moment alsnog hun droom werkelijkheid te kunnen geven. Droom en reizen hebben voor hen een deel van de zin van het leven bepaald, de realiteit is veelal anders dan de voorstelling die in hun hoofd doet vermoeden. En wij mochten genieten van de ontwikkeling die Liva in de afgelopen maanden heeft laten zien. Het spugen van een Lama, het miauwen van een poes, het hinniken van een paard en alle eendjes die in het water zwemmen en de kusjes die zij voor mij in petto heeft gehad.
Uitverkoren in zekere zin, zo ook het op mijn schoot zitten om dan niet alleen liedjes te gaan zingen, maar ook nog de plaatjes te bekijken in dat ene boekje: Liva en de herten, op 20-01-2020 in de hertenkamp in Alkmaar vastgelegd.

Zal ze gaan missen en de rust die hier dan neerdaalt zal waarschijnlijk het verlangen naar straks alleen maar groter maken…

BLAUWE MAANDAG?! met lichtpuntjes!

Nu kan ik wel als de sodemieter een boodschap doen, de boerenkool die wacht op een worst van de Lidl, de jus die dit keer niet uit een zakje komt, maar dan nog gaat mijn telefoon roet in het eten strooien. Alhoewel sambal de plaats inneemt van dat roet, waardoor een wat pittiger winterkost in de pan tot een andere smaak gaat leiden.

Want… Marlies belt met de vraag waar ik ben en voor ik het goed en wel besef zijn we op stap naar de herten. Geen herder te ontdekken, een pauw die dit keer het achterste van zijn gelijk laat zien en een lama die zich royaal tegoed doet aan de biologisch verantwoorde wortelen die helaas de pan niet hebben gehaald. Niet getreurd en wanneer alle eendjes in colonne in het water zwemmen, zijn het die gehaaide meeuwen die zich over het brood ontfermen, een simpele kauw die geduldig afwacht en Liva die zich kostelijk weet te vermaken.

Hoewel, zij zo klein en een Lama zo groot, gelukkig dat er een hekwerk tussen staat. Onverwacht op stap met dochter en kleindochter en het is vermakelijk hoe zij zich weet te vermaken, een handje uitsteekt die opa dan mag pakken en wanneer er mogelijk een worteltje tussen het gaas naar een gretige mond aan de andere kant gaat, deinst zij toch weer even terug. Maar, de boerenkool is klaar, de worst geveld en laat ik voor vandaag de beelden maar spreken. Blauwe maandag? Daar viel vandaag weinig van te merken!

Poseren

Laat haar maar schuiven! Met de allure van een model weet zij zich zodanig te positioneren dat er geen sprake is van poseren. Zodra het oog op haar wordt gericht, kwijt zij zich van haar taak om er zo voordelig mogelijk op te komen staan. Het wonder van een kind in de huidige tijd, waarbij filmpjes en foto’s elkaar afwisselend de loef proberen af te steken. Waarbij vaders en moeders en opa’s en oma’s acuut voor de bijl gaan. En wanneer het koppie aangeeft om voor een duidelijk nee te gaan, ook daar heb je je maar bij neer te leggen.


Speelgoed in overvloed maar het leukst blijft toch wat poetsen met een handdoek, of stoffen met een stofdoek, plastic schaaltjes uit de kast te halen en mij op te zadelen met het resultaat van deze inspanning. Of het wonder van de pedaalemmer, om nog maar eens een simpel voorbeeld uit de kast te halen. En lezen! Althans door het eindeloos herhalen van de beelden in staat te zijn om een poes te onderscheiden van een olifant, een hond van een big en een koe van een paard. En die ene ekster die niet kon kakken…


Vandaag wederom tot oppasgrootouders gebombardeerd en terwijl oma naar de bibliotheek ging draaide opa een verantwoorde chili con carne in elkaar, opdat het smaakvol tongetje van Liva ook van deze maaltijd kon genieten.
En dat deed zij zowaar, dus ben ik geslaagd voor mijn koksexamen op peuter niveau. En daar komt dit keer geen ster aan te pas!

Triviaal

Triviaal?! Geenszins! Het is maar net vanuit welke hoek je het bekijkt. Neem nu schoenen, stevige stappers die even in de gang komen te staan. De deur naar de gang staat open en waarachtig, het lukt Liva om zich meester te maken van mijn maat schoen. 45, voor de belangstellende liefhebber… Waarbij de veters als een trein in haar spoor volgen. Lekker op haar blote voetjes door de kamer heen banjeren, duidelijk aangeven wat ze wel en niet wil, met opa in de achterhand steeds bij oma op schoot kruipen en ik mag me bezig houden met een kassa met Geld! Biljetten en plastic munten zijn mijn deel in het geheel en voor ik het goed en wel besef ben ik ondergesneeuwd. Geld waarbij de waarde aan de voorkant te ontdekken valt en de achterkant zich leent om daar met kleurpotloden op te gaan tekenen. Want kleuren doet ze als de beste en hoewel het slechts in mijn ogen krassen zijn, zit ze met haar tong uit de mond ernstig over het papier heen te halen.


Hetgeen toch wel weer enige weemoed naar voren brengt. Herinneringen aan de kleuterschool borrelen op, maar zij hoeft nog lang niet naar zo’n instelling. De vraag hoe dat straks zal zijn in dat verre land is totaal nog niet aan de orde. En wanneer zij valt, is het de schrik die haar even tranen laat wellen om niet veel later alweer de aandacht op iets anders te gaan vestigen. Getroost worden door oma is een groot goed en het is in de veilige armen van haar dat het leed vrij rap geleden is, en wederom actie wordt ondernomen. Liva huist hier alsof zij niet beter weet, danst wanneer er muziek is te horen en het maakt haar niet uit dat Sinterklaas allang is verdwenen.


Maar wat intrigeert zijn die cadeautjes. Ze is er bijkans niet weg te slaan en heeft vandaag haar eerste cadeau mogen uitpakken. Een uitklapboekje van Dikkie Dik waarbij het papier dat de verrassing verborg, haar meer plezier deed dan de afbeeldingen in dit ‘verbeeldige’ boek. Zo hoort het eigenlijk ook, het gaat meer om het gebaar dan dat de inhoud van belang zou kunnen zijn…

1 1/2

En dan is het zover. Deel 1 en een half geland, terwijl deel 2 nog ergens in Duitsland te vinden is. Wachten en ladingen mannen met mobieltjes in de hand die de uitgang verlaten en wij maar kijken. En dan komen zij: Marlies met Liva in haar armen. De verlegenheid staalt van Liva af, en terwijl wij de weg naar de parkeergarage bewandelen met die rollende banden, kijkt ze geregeld naar mij om. Verlegen en nieuwsgierig naar haar opa?! Wat gaat er in dat koppie om?


Even terug in Nederland en het heeft er veel van dat zij een aantal maanden niet weg zijn geweest. Een welkom thuis dat tijdelijk weer als hun thuis gaat dienen, de ‘Kerstboom’ die licht in de duisternis brengt en het kerstkleed dat aan de wand hangt. Waar ze zelf lekker mee mag gaan spelen, de trein die direct haar aandacht trekt en de boekjes waar oma uit voorleest. En opa? Daar kijkt ze naar, daar lacht ze tegen maar op schoot zitten opdat opa een verhaaltje kan gaan vertellen, daar is ze nog niet duidelijk aan toe. Wijs schudt zij haar hoofd, en haar nee is een niet te miskennen nee. Over een eigen willetje gesproken…


Dus kleur ik vandaag maar mijn eigen plaatjes, terwijl zij door de kamer banjert, de sleutels in de kasten heeft ontdekt en Kikker door oma wordt voorgelezen. Max Velthuys speelt een hoofdrol in dit geheel en waar boeken verschijnen, zullen schoten verdwijnen. Hoewel de schoot van moeder en oma hier duidelijk toe doen!

Liva 1 jaar!

Als je bedenkt dat Liva vandaag een jaar is, dat haar ouders nog steeds dat geluk uitstralen waar zij waarschijnlijk een abonnement op hebben genomen, dat zij er alles aan doen om dit feestelijk gebeuren ook met anderen te gaan delen en wij, haar grootouders van vader en moederskant dit mogen meemaken, heb je niet veel meer nodig dan een taart, een tompouce voor de liefhebber(s), een glas waaruit gedronken kan worden en een toost die enigszins achter blijft.

En toch wordt op haar verjaardag gedronken, is het voor de een water met een smaakje, voor de ander toch een Leffe en voor hen die de Nederlandse kleur wensen hoog te houden, dat Heerlijk Heldere en de naam die ik helaas vergeten ben. Maar dat doet er niet toe wanneer de zon straalt,

Liva als een volleerd fotomodel weet hoe te kijken, en de zachte kleuren van een pastel haar enigszins in het zonnetje weten te zetten. Een klein prinsesje dat het goed kan vinden met haar grote broer die als een volleerd ‘ouder’ exemplaar van zijn zus door het leven gaat. Indy, met dezelfde kleur haar als waarmee Liva is getooid, en waar vader Vincent ook nog de nodige sporen op zijn kaalgeschoren hoofd van toont.

En waar de ogen glimmen, zij meer kijkt naar de ballonnen van de loopfiets waar zij op werd geplaatst, waar het uitpakken van de pakjes meer interesse oproepen dan de cadeaus die dan tevoorschijn komen, dat alles maakt het toch wel tot een feestje, waarbij zij voor even in het middelpunt komt te staan, hoewel er sprake is van enige concurrentie. Maar dat zijn jongetjes, en die zitten nu eenmaal ietwat anders in elkaar dan dat meisje in haar jurkje…

2 mei 2019

Negenendertig jaar geleden was 2 mei een vrijdag. Hadden wij een feessie. Was het winderig en droog, waren de tulpen in het veld nog niet van hun koppies ontdaan en stond dit huis nog in de steigers. Was werklust een onderdeel van de fotoreportage die door Wick Natzijl werd verzorgd. Waren er nog vrienden aanwezig die nu reeds lang van het toneel zijn verdwenen. Waren het de Jokers die de muziek in het Gulden Vlies verzorgden en werden wij getrakteerd op een schouwspel waar eenieder een bepaalde rol op zich had genomen. Nu zijn velen uit ons leven verdwenen, door dood te gaan dan wel dat een vriendschap ten einde is gelopen.
Geenszins de bedoeling om op dit moment de ‘balans’ op te maken, een balans dient nu eenmaal iedere dag te worden opgemaakt. Waardoor rustig kan worden aangekeken tegen een volgende dag tenminste, wanneer deze zich voordoet. Voor hetzelfde geld leg je in de nacht het loodje en komt er een kaart aan je grote teen te hangen. Mensen van alledag die zich niet direct realiseren dat de leeftijd er tegenwoordig niet meer toe doet, ondanks het feit dat agenda’s worden geraadpleegd, er afspraken op termijn worden gemaakt en vakanties vroegtijdig worden geboekt, opdat de aantrekkelijke prijs van dat moment ervoor kan gaan zorgen dat je op dat andere moment wat royaler aan het uitgeven raakt.
En dat de willekeurige prijs van een enkel biertje ervoor kan gaan zorgen dat je met twee bieren in je mik een hele week boodschappen had kunnen doen. Nog maar een ijskoude Heineken, een cocktail je je nog lang zal gaan heugen, een uitgebreide hap bij die borrel en van de weeromstuit een dagenlang verblijf op de pot, doordat je iets gegeten hebt, waarvan je de herkomst met geen mogelijkheid meer weet te achterhalen. Bij geneugten des levens horen nu eenmaal ook de nodige ongemakken.
Om over de gezondheid in het algemeen en over onze gezondheid in het bijzonder, maar te zwijgen. Op een dag als vandaag en het verleden de revue passeert, een gevulde koek bij de koffie vergezeld van een plakje cake en een gebakje voor Ria, als mogelijkheid om de feestvreugde van vandaag toch nog wat smoel te kunnen gaan geven. En vanavond een Chinees, mogelijk een vegetarische loempia of iets in die geest. En waar vanmorgen de buien een rol speelden, breekt in de middag de zon door. Ook dat heeft alles te maken met een dag als vandaag, de tweede mei in 2019. En waar de bloemen voor dit moment een wezenlijke rol inspelen!


iGer.nl


iGer.nl

Geneugten

Wanneer dat’ lachebekkie’ uit verlegenheid haar hoofd in de hals van haar moeder verbergt, is het even later de nieuwsgierigheid die de kop op steekt. En waarom niet” Wat kun je anders doen op zo’n zonovergoten paasdag, waarbij de winkels voor even gesloten zijn om de volgende dag alle ruimte te gaan bieden aan het publiek dat uit is op koopjes. En waarbij even niet op de vergankelijkheid van geld wordt gekeken. Waar de komkommers ontdaan zijn van het plastic, waarbij de soep op z’n Spaans koud wordt gegeten en waar de vlam van het paasvuur de pan uitrijst. Of waar aanslagen de gemoederen weer in beweging brengt, de beurzen in Amerika weer trendsettend zijn, de benzineprijzen aan de pomp uit de hand dreigen te lopen en waar het Affligemse Belgische bier er in gaan gelijk dat woord van die ouderling. Pasen dus en over zes weken Pinksteren, met alle geneugten van dien. Het een valt niet los te zien van het andere en Liva kraait in al haar glorie. De eieren raken voor een deel zoek, het Gourmetstel maakt overuren en het vlees is verantwoord. Dat kan helaas niet gezegd worden van de aanwezige sauzen, die weliswaar verantwoord zijn, maar niet als zodanig smaken. Er dient nu eenmaal een wat kritische blik over het totaal der geneugten aanwezig te zijn, waar Liva zich niets van aantrekt, haar komkommer met veel genoegen oppeuzelt om niet veel later met een voldane grijns voor de camera te poseren. Waar ik dan maar kond van doe, de paaswens die elders is uitgesproken aan mij voorbij laat gaan. En dat het wederom de bloemen uit Holland zijn: ook de Keukenhof viert dit jaar hoogtij. En daar zullen wel weer de nodige gebeden aan vooraf zijn gegaan…


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

IYE, Iye spreek uit iedje

Met gepaste trots heet ik Lye welkom op Moeder Aarde. Wanneer ik daar vandaag nog wat meer woorden aan zou gaan weiden, doe ik geen recht aan zijn onschuldigheid. IYE, een Colomindaanse naam. Want Juan heeft ook Indiaans bloed door zijn aderen stromen. En waar het verse ouderpaar niet veel meer doet dan genieten, kan ik me op dit moment bij hun genieten aansluiten. Hetgeen ik ook doe, bij deze. Geboren op maandag de achtste jongst leden, een gewicht van 3100 gram, en zwarte haardos en 10 kleine vingertjes en tenen en een plassertje, met andere woorden ‘alles d’r op en d’r an.’ Wat kan een grootvader zich nog meer wensen” Geluk”!


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Lentekriebels

Het begint altijd wel ergens te kriebelen. Is het niet onder de huid, niet in de tuin dan kan er sprake zijn dat het hoofd vol kriebels een weg zoekt tussen die miljarden cellen die niet veel meer hebben te doen dan met elkaar in verbinding staan dan wel in verbinding met elkaar te gaan treden. Een vorm van communiceren dat voor de mens niet sltijd is weggelegd. En toch heb ik de indruk dat ik vandaag met LIVA aan het communiceren was. Wel op een ander plan dan doorsnee: het feit dat ik werd verblijd met een grappig, guitig smoeltje, met een lach en het feit dat wij elkaar geregeld met de ogen opzochten, probeerden als Eskimo’s elkaars neuzen aan te raken, de blijdschap die zij als een licht om zich heen heeft hangen, dat alles doet voor vandaag wonderen. En dan heb ik het uitsluitend over mezelf, teruggetrokken als ik de laatste weken ben in mijn zelf opgezochte hol. Wanneer dan ook nog eens een broodje kroket op mijn pad komt, een Belgisch biertje daaraan vooraf is gegaan, een tom puche op basis van iets wat neigt naar Snelle Jelle koek, in het verleden als ontbijtkoek van een dikke laag boter werd voorzien en waar Peijnenburg het patent op had, zij zich tevreden moet stellen met een simpel verantwoord kaakje en van gekkigheid niet weet hoe snel zij vanuit zitten in de box gaat staan, dat en nog wat meer kenmerkt de dag van vandaag. Noem het ‘zinnen verzetten’, deel het met dierbaren en je hebt een uitgelezen dag ook nog eens in het kader van de Boekenweek. Niet dat dit laatste er toe doet, hooguit het vermelden waard waar gisten ook al wat aandacht aan is besteed. Maar nog mooier dan dit, zijn de foto’s die voor zichzelf zullen gaan spreken. Te weten dat zij reeds negen maande op deez’ kloot vertoeft…


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl


iGer.nl

Scroll Up