Categorie: Familie

Familie is belangrijk, en ik wil je even de kiekjes geven van het verleden en heden …

JATTEN!

Welke onverlaat haalt dat nou in zijn harses?! Maar misschien was het wel een zij, die afzag van haar visitekaartje… Feit is dat het dansende varken van Marjolijn uit die opengebroken vitrinekast is verdwenen, waardoor het fenomeen kunst door een goedwillende amateur tot diefstal verheven is. Waar zij absoluut niet op zat te wachten en al haar werken plotsklaps zijn verdwenen. Kunst Als Medicijn, dan wel KAM in het Noord West Ziekenhuis kent op een vrijdagavond rond half negen een onverlaat die zich ontfermt over haar dansende varken. En weg is het varken misschien wel onderweg om als brons te worden geslacht. Zo simpel kan het zijn maar zo kwalijk is het fenomeen wanneer anderen zich ongevraagd aan andermans spullen te buiten gaan. Natuurlijk is er sprake van een verzekering, dan nog is het idee om een dansend varken levenslicht te laten aanschouwen, het wassen beeld dat in brons werd gegoten en dat daardoor een diepere betekenis heeft gekregen, spoorloos verdwenen. En wordt aangeraden om door middel van feesboek het gestolen goed aan de wereld kenbaar te gaan maken…


Een ziekenhuis kenmerkt zich soms dat ook zieke geesten zich daar kunnen ophouden. Nu is het zo dat de PAAZ waarschijnlijk nog tot de mogelijkheden gaat behoren om zij die krank zinnig zijn van geest onderdak te bieden, het blijft een feit dat zieken nu eenmaal in een ziekenhuis terecht kunnen. En zeker in een tijd als deze. Neen, dan maak ik maar weer melding van het feit dat LIVA zich uitstekend leent om even model te zitten op een kleed. Waardoor dat schrijnende gevoel van dat jatten een beetje naar de achtergrond verdwijnt!

dat is een kunst: GLASKUNST!

Als ze eenmaal bezig is, is zij niet te stuiten! En waar een ander alleen al bij de gedachte gaat stuiteren, draait zij haar hand er niet voor om. Klei is een ding, brons een ander, een foto een derde en om het geheel compleet te maken: net van de vogeltjes af of zij richt zich op glas. Niet zomaar glas maar bepaald glas en wanneer zij wat met kleuren stoeit, is het een palet dat aan haar hand en brein tevoorschijn wordt getoverd. En dat ik daar verrukt van ben heeft niet alleen iets te maken met het feit dat zij mijn jongste zus is (met mijn oudste zus heb ik geen contact sinds ettelijke jaren niet meer), maar met Marjolijn heb ik het altijd wel prima weten te vinden, hoewel er ook een hele periode geweest is dat zij bij mij uit beeld verdween.

Maar dan doel ik op de jaren dat ik in Santpoort verbleef en zij haar eigen plan moest trekken. Dan nog sta ik versteld van de creativiteit die zij aan het licht heeft gebracht. Scheppende kunst en de noemer van een goed bedoelende amateur die een hobby uitoefent, geeft aan de bescheidenheid waar zij mee naar buiten treedt. En dan vind ik, als al een aantal keren eerder gesteld, dat zij zich daar tekort mee doet. Dat kan ik haar niet duidelijk maken en dan vind ik van mezelf dat ik enigszins in gebreke blijf. Maar ook daar taalt zij niet om, dat vindt ze prima zo en kan ik er beter aan doen door simpelweg te zwijgen en hooguit op mijn manier daar melding van maken. Hetgeen ik dan weer bij deze doe… toedeloe dus dan maar!

Paardjes…

Je kunt haar geen groter plezier doen dan te kijken naar PAARDJES. In boekvorm maar in het echt wordt het nog veel leuker! Geef haar een borstel en zij kamt de manen, geef haar een nog grotere borstel en zij kamt de flanken en wanneer het haar even teveel wordt, loopt ze even weg om een ander dier te bekijken maar komt allengs op haar schreden terug. Pony paardjes maar ook paarden die nog net geen paard genoemd mogen worden maar groter gegroeide pony’s zijn. En waar pony ooit een haardracht was, zijn het nu de geiten, de dwergvarkens die al knorrend van het zonnetje genieten, de Deense Dog die bijkans zo groot is als haar pony Robin en waar een verrotte tractor levenslang heeft gekregen om weg te gaan roesten, is het een tractor die haar even als een boerin die een boer zoekt weg te gaan rijden. Met andere woorden: Liva in haar element, oma en mama als begeleiders en opa die niet veel meer hoeft te doen dan te proberen de haren van de net naar de kapper geweest zijnde Ria (na ruim 10 weken!) met een borstel de haren proberen te kammen. Het bleef slechts tot een poging beperkt…


Dat neemt niet weg dat ik ook nog bericht kreeg van de commissie die zich gebogen heeft over Poezie in de Branding. En waar ik het genoegen mag smaken om op termijn (dat wil zeggen mogelijk ergens in september) ook met mijn bijdrage 1 van de 30 genomineerden te zijn, met een heel simpel vers regelig geheel.
Was even de tekst kwijt, maar het feit dat mijn blog doet denken aan momenten die ik van belang heb geacht, zijnde mijn herinneringen, wil ik je die tekst absoluut niet onthouden:


VOORUITZICHT //

Het koesteren van / de herinnering / verdween met mij. //

Toen ik verdween / koesterde men / mij.

En waar het onderwerp de noemer had van Noord zuid heb ik het aan de windvaan te danken dat ik met mijn vooruitzicht waarschijnlijk oost west ben gaan verkeren…

Dus… zwijn ik weer eens!

VIER (fier) de dag!

Wanneer er niets te beleven valt, heb ik weinig te melden, maar… daar vergis ik mij deerlijk in. Want Liva is in staat om alle aandacht op zich te richten, heeft zowaar opa tegen mij gezegd en wat later een vergissing bleek dit weer ingeruild voor papa. Het huis kent weer leven de verpakking is de bus en de inhoud heeft zich meester gemaakt van de ruimtes die lange tijd in ledigheid hebben doorgebracht. Het geeft letterlijk stof tot nadenken en wanneer het stof is neergeslagen is er sprake van een spic en span situatie, waardoor optimaal en maximaal weer tot elkaar veroordeeld zijn, hetgeen mij het grootste genoegen schenkt.

Met de rust is het gedaan, slapen gaat met snurken gepaard, en waar het paard Liva nog steeds tot hinniken brengt, is het de poes die zich in haar dierenboek bevindt die haar miauw laat zeggen, voor de lama wederom al spugend van zich laat horen. Maar hebben de huidige bewoners nog wel last van de reis die zij in twee dagen achter zich hebben gelaten.

Tof zo’n huis vol leven na de stilte van voorheen, de negen weken zijn absoluut niet omgevlogen en waar ik meestal op het einde van de dag maar weer besloot om te gaan slapen, de boeken uit en de doden die met getallen worden aangegeven, Nederland zich opmaakt voor 4 en 5 mei, vrijheid nu ten dage veel beperkingen kent en wat je dwingt om je voor te stellen hoe dit 80 dan wel 75 jaar geleden van schuilhouden naar bevrijding moet zijn geweest, vlaggen halfstok aan de huizen komen te hangen en de vlag fier op vijf mei wappert, zelfs de wind het vandaag laat afweten en een zekere berusting zich van het land meester heeft gemaakt, grenzen zo langzamerhand toch wat meer aan het vervagen zijn en ik niet veel meer hoef te doen dan melding te maken van deze dag, behoeft het kennelijk geen betoog dat wij, nu in ons samenzijn, weer genieten van de stomme dagelijkse dingen die je pas gaat missen als…

BLOEM’en Zee

Ik heb niet zoveel met bloemen, behalve vandaag. Een gepaste trots vervult mij wanneer ik de bossen aanschouw. Natuurlijk is het een feestelijke dag, maar geenszins een feestdag gezien de omstandigheden. Liva weet opa geregeld te verleiden tot wederom een boekje lezen en het is verbazend hoe zij mij om haar vingers windt. Terwijl opa steevast als papa wordt aangeduid, zij voor oma zich heeft beperkt tot mama en zij heel duidelijk de o niet aan haar vocabulaire zal gaan toevoegen.


En wanneer zij mij weer met een smile weet te ringeloren, de Lama nog steeds spuugt en haar tong uitsteekt wanneer ik haar in de ogen kijk, kan ook ik het niet laten om mijn tong naar haar uit te steken. Ruim twee maanden heb ik haar en hen gemist, maar nu zij weer over de vloer dartelt, kan het haast niet anders dan… vertederend is een ander woord, wanneer haar vader en moeder op de bank zitten schroomt zij niet om mijn hand te zoeken en op jacht te gaan naar een ander boek, een puzzel om te draaien en weer in elkaar te zetten en dingen te doen die bijkans op het randje van niet kunnen balanceren.


Maar… ‘s morgens net uit bed moet zij nog even wennen. Dan speelt verlegenheid een rol en kruipt zij het liefste weg in de schouder van haar moeder. Een dag als vandaag was ook een ontroerende dag, dat wil zeggen dat met Ria op bezoek bij moeder Corry toch ook als een hoogtepunt kan worden beschouwd.

Alleen heeft moeder Corry geen idee dat zij al negen weken niet bij haar op bezoek is geweest, hetgeen toch haar voortschrijdende vergeetachtigheid naar voren brengt. Dat geeft te denken, dat is reden om toch met het onvermijdelijke rekening te houden en wanneer zij verder schrijdt op de weg die nu voor haar ligt…

OntROERend

‘On the road again’, zonder Davey dit keer. Wel met Ria, Marlies, Liva en Vin. Vanochtend om 08.15 vertrokken en ik heb geen idee waar zij zich momenteel bevinden. Zaterdag veertig (40) jaar wettig met elkaar minus de afgelopen twee maanden getrouwd. Dat valt niet meer te compenseren en het krijgt helemaal een apart karakter wanneer je bedenkt dat wij ook nog vijf (5) jaar hebben samengewoond, alvorens zij zei dat wij in mei zouden gaan trouwen. Zij hield het bootje af wanneer ik haar vroeg, meestal aan het einde van het jaar, wanneer wij zouden trouwen. ‘Morgen’, was steevast haar antwoord maar dat kon in die tijd absoluut niet.
Van een voorgenomen huwelijk werd in een kastje aan de muur van het Stadhuis een openbare aankondiging gedaan om mogelijke polygamie uit te sluiten. Daar werd in ons geval geen gebruik van gemaakt…


Vanwaar permitteer ik mij de Vrijheid om van dit gebeuren melding te maken. Heel simpel: 40 – 45 qua jaren hetgeen mij brengt op het volgende: geen bevrijdingsfeesten terwijl het wel een feest is dat zij weer hiernaartoe komen. Dat de boel beperkt weer op stelten komt te staan, dat inschikkelijkheid het samenzijn gaat overweldigen en dat gegeven de huidige omstandigheden en de creativiteit die mensen spontaan laten opwellen dan wel dat wat opborrelt, er toch voor kan gaan zorgen dat de lach die een tijd verdwenen is zich als een glimlach ontluikt.


Waardoor dit bericht niets aan actualiteit inboet, sterker nog dat ik gebruik maak van de foto en de tekst van BoB van Oosten die het geheel zal gaan afronden.
Een tekst die mij ontroert gelijk ook die foto van die ogenschijnlijk Happy Family, maar de wetenschap dat achter die gulle lach van Marlies een lijden verscholen ligt…

P.s. het is 17.00 uur, de telefoon gaat Ria aan de lijn die vertelt dat zij in Neurenberg zijn gearriveerd in het hotel, dat de reis tot nu toe is meegevallen en dat zij halverwege zijn. Een beter bericht kan ik vandaag waarschijnlijk niet meer verwachten!

NOODKREET!

ER MOET MIJ IETS VAN HET HART! Wat menigeen misschien vergeten is, is het feit dat Marlies lijdt aan de Ziekte van Lyme. Een ziekte die zich niet laat behandelen, een ziekte waar geen kruid tegenop gewassen is en slopend is voor haar geest en lichaam. ZIJ HEEFT GEREGELD RUST NODIG, omdat die ziekte al haar energie wegvreet. En dan te bedenken dat het nog een jonge meid en partner en moeder is. Eigenlijk heeft menigeen geen idee hoe slopend deze ziekte is en als je haar dan op een foto ziet, zal zij altijd STRALEN.


Dat is de verpakking terwijl ook ik geen idee heb omtrent de inhoud van haar lichaam en geest. Rusten moet zij op haar leeftijd, slapen als zij dit kan en gezond blijven door verantwoord te eten, haar supplementen te gebruiken en daardoor een beperkte kracht proberen op te bouwen. Natuurlijk is de raad die zij van alle kanten aangeboden krijgt goed bedoeld, maar… 1200 kilometer is voor een aantal mensen op een dag makkelijk te halen, maar NIET VOOR HEN!


Zij dienen plannen te gaan maken op welke wijze zij de terugreis kunnen gaan aanvangen, en hebben rekening te houden met het feit dat MARLIES haar rust broodnodige heeft. Want wat schiet zij op als ze hier als een lappenpop dagen, dan wel weken op de bank gaat hangen en alles rondom haar gebeurt en zij nauwelijks in staat is om haar eten met een vork naar binnen te werken.


Dient zij dan, net als LIVA, gevoe(r)d te worden door een ander…?! Dat komt haar zelfvertrouwen absoluut NIET TEN GOEDE. Er is een moment geweest waarop zij haar toekomstbeeld aan mij heeft geschetst en ik kan eerlijk zeggen dat dit beeld mij geschokt heeft. Neen, ik hoef haar nog lang niet kwijt! Maar zij heeft wel met mij gedeeld wat zij verstaat onder kwaliteit van leven. En daar heb ik momenteel alle vertrouwen in.


Dus vrienden, bekenden, familie en anderen, laat hen in hun waarde, laat hen zijn die zij zijn en laat in deze de beslissingen aan hen over.
Alle goedbedoelde RAAD TEN SPIJT!

‘He babe, take a walk on the WILD side

Nu kan een ander wel stellen dat ik een spreker ben, dat ouwehoeren mij niet vreemd is en dat ik ook goed ben in luisteren, dat wil niet zeggen dat ik mij van alles aan laat leunen. Zeker niet in deze tijd. Ik probeer mij enigszins voor te stellen hoe dit bij anderen kan overkomen (‘we shall overcome’), dat neemt niet weg dat ik zo de nodige vraagtekens zet bij mogelijk andere afwijkende opinies. Maar een beetje van mezelf en een vleugje van een ander hoeft bepaald niet de wereld op z’n kop te zetten.

Daar zorgt de huidige berichtgeving wel voor. En wanneer ik besluit om me daar niet totaal in te gaan storten, ben ik mogelijk voor een deel die bekende struisvogel, dat kind dat onder de dekens kruipt opdat hij het spook in de hoek niet meer ziet, zich schuil houdt in de bosjes en leeft met de overtuiging dat wanneer hij zijn ogen sluit, het onmogelijk is dat de ander hem dan in de smiezen heeft. Ik bedoel maar hoe moeilijk kun je het voor jezelf gaan maken wanneer je stort op een verdieping in een bepaald onderwerp en hoe luchtig kun je het voor jezelf houden wanneer je de bus met slagroom genadeloos over die verrekt lekkere Irish Coffee deponeert.

Of wanneer je het besluit neemt om een bepaalde Binnenkomer met een luttel bedrag een mogelijke toekomst voor ogen te brengen. Maar voor hetzelfde geld dondert dit etablissement om, maar heb je voor jezelf de voldoening dat je in een pogen om het schip varende te houden, in ieder geval een poging hebt gedaan. Nu heb ik niet direct de beschikking over een riante spaarpot, ook bij mij (in dit geval letterlijk) dan wel bij ons is het geen gewoonte om geld over de balk te smijten, hoewel ik daar nog weleens de neiging toe heb.

Zal wel te maken hebben met een moeilijke jeugd (daar is absoluut geen sprake van geweest), een vrije geest die zich op een Bijzondere manier heeft ontWIKkeld, (gezien mijn verleden in de B), dan wel de behoefte om bepaalde voornemens die ik heb (gehad voor een belangrijk deel) gestalte heb weten te geven.

In de Ban van de Ring (van Tolkien) als afscheidscadeau van BKH2. Brederode Kliniek Heren beneden. Met een Sjoerd van der Vaart, een Carla M., met Martin v.d. Geest en het bekende nummer wanneer iemand weer in de isoleer belandde het ‘He babe, take a walk on the wild side’ waardoor de stem van Lou Reed gegrift in mijn geheugen staat.

Hoe ik op dit verleden pad in het heden treed: heel simpel. Kreeg wat plaatsjes door uit verweggistan. Nu weet ik dat In de ban van de Ring in Nieuw Zeeland gefilmd is, maar ik kreeg toch een bepaalde associatie met Frodo (ooit een naam van een kat, de ander heette Dinky). Ooit drager van de Ring. En met hem anderen voor zij naar dat verre eiland vertrokken…

Zo ver is het bij ons gelukkig niet, van een thuiskomst kan momenteel (nog) geen sprake zijn en dienen de plaatjes van vandaag om een illusie tot stand te brengen. Een illusie, geen illusionaire vervalsing van de waarheid maar mogelijk dat kind in die bosjes dat zijn ogen dicht doet om dan te bedenken …

Voor de afleiding desnoods

Voorlopig hoef ik even geen pakketjes te verwachten. De laatste vandaag binnen en morgen gaat er weer een groot pakket op de post. Heeft weinig te maken met het stimuleren van de economie maar meer met de wensen van anderen in den verre.

Dan gaat de telefoon. Ria aan de lijn. ‘Stuur het pakket nog maar niet op!’ ‘Hoezo?’, vraag ik en dan komt de donderslag. Het huis wat ze nu huren dienen ze eind april te gaan verlaten. En dat zorgt opeens voor rimpelingen die mogelijk door de naderende storm in de aankomende tijd zullen gaan aanwakkeren. Dacht ik even dat ze daar wel goed zaten, staat ook daar de wereld op z’n kop. En wat te denken wanneer zij wel dat land moeten gaan verlaten.

De thuisreis zal ook met de nodige toestanden gepaard gaan, Oostenrijk geeft wel doorgang indien je een volle tank benzine hebt en het land spoorslag gaat verlaten, maar dan doemt Duitsland op. Kunnen ze daar wel in een hotel onderdak vinden, een camping desnoods waar de voorzieningen gesloten zijn, en hoe zullen zij zich dan gaan houden?! Nu nog niet direct aan beren denken maar dat die zich tot nu nog steil in de bossen schuil hielden, ook dat geeft te denken. Zodat deze tamelijk rusteloze dag opeens in een ander avondlicht komt te staan. En dat zal de rust zo her en der niet ten goede komen, dus doe ik toch maar weer wat plaatjes vanuit elders. Voor de afleiding desnoods…

Scroll Up