Categorie: Even Voorstellen

Zo af en toe kom ik in mijn simpele leventje ook wel eens wat bijzondere mensen tegen. Ik wil je graag deze bijzondere mensen voorstellen …

Marius van Dokkum (1)

Entree…

Welke kunstenaar kan bogen om bij leven een eigen museum te hebben? Van Gogh? Maar die is dood. Rembrandt?! Maar die hangt met anderen in het Rijksmuseum en heeft ook nog eens een ander museum op zijn naam. Frans Hals? Ook die heeft het tijdelijke reeds lang voor het eeuwige ingewisseld. Jopie Huisman? Ook hij is reeds lang niet meer onder de levenden. Blijft over: Marius van Dokkum. Te bezichtigen in levende lijve in het Marius van Dokkum museum in Harderwijk. Waar ooit een Academie was gevestigd, zijn nu werken van zijn hand direct te bezichtigen. Marius waarbij zijn werken niet bepaald van humor zijn gespeend. En waarbij zijn stillevens moeten wedijveren met de werken waarin de huidige tijd niet aan hem voorbijgaat.

Zijn het geen selfies, dan is het wel een variant op het werk van Dokter Tulp, waarbij de anatomische les is doordrenkt van peren die opengereten zijn, en waarbij de les zodanig doordrenkt is dat het genieten van een perenijsje niet bepaald meer een genoegen is.

Of een peer die aan een infuus ligt, waarbij de familie in angst de wonderen der geneeskunst weet om te zetten in de hoop op… een spoedig herstel dan wel dat het rottingsproces gelukkig door het werk van zijn linkerhand gestopt wordt. Hoe anders kan ik de beelden omschrijven waarbij ik het plan heb opgevat om daar de komende dagen mijn gedachten over te laten gaan. Niet zozeer om ze van een enkel commentaar te gaan voorzien, daarvoor spreken de beelden van de bijzonder bescheiden Marius voor zich.

En waar hij zich momenteel uitleeft op een schilderij dat gebaseerd is op de Nachtwacht van Rembrandt, waarbij hij een variant aan het schilderen is dat een volgende interpretatie is van het beeld van voorheen ‘dames en heren”‘ maar nu vervangen is door het ‘Beste Reizigers”, een gender neutrale uitspraak om hen die de trein durven te nemen welkom te heten, hij aan het overdenken is om wat achtergelaten mondkapjes aan het geheel toe te gaan voegen, neem ik waarschijnlijk een voorsprong op het doek waar hij momenteel aan werkt.

En dan te bedenken dat Marius vandaag persoonlijk aanwezig was in het voormalige Academie gebouw in Harderwijk… zaterdag bestaat de mogelijkheid om in Andijk Marius ook weer in levende lijve te ontmoeten.


Dan gaat hij zich bezighouden met… portret tekeningen, want heel eerlijk gezegd gaat daar zijn voorliefde naar uit.

dat is een kunst: GLASKUNST!

Als ze eenmaal bezig is, is zij niet te stuiten! En waar een ander alleen al bij de gedachte gaat stuiteren, draait zij haar hand er niet voor om. Klei is een ding, brons een ander, een foto een derde en om het geheel compleet te maken: net van de vogeltjes af of zij richt zich op glas. Niet zomaar glas maar bepaald glas en wanneer zij wat met kleuren stoeit, is het een palet dat aan haar hand en brein tevoorschijn wordt getoverd. En dat ik daar verrukt van ben heeft niet alleen iets te maken met het feit dat zij mijn jongste zus is (met mijn oudste zus heb ik geen contact sinds ettelijke jaren niet meer), maar met Marjolijn heb ik het altijd wel prima weten te vinden, hoewel er ook een hele periode geweest is dat zij bij mij uit beeld verdween.

Maar dan doel ik op de jaren dat ik in Santpoort verbleef en zij haar eigen plan moest trekken. Dan nog sta ik versteld van de creativiteit die zij aan het licht heeft gebracht. Scheppende kunst en de noemer van een goed bedoelende amateur die een hobby uitoefent, geeft aan de bescheidenheid waar zij mee naar buiten treedt. En dan vind ik, als al een aantal keren eerder gesteld, dat zij zich daar tekort mee doet. Dat kan ik haar niet duidelijk maken en dan vind ik van mezelf dat ik enigszins in gebreke blijf. Maar ook daar taalt zij niet om, dat vindt ze prima zo en kan ik er beter aan doen door simpelweg te zwijgen en hooguit op mijn manier daar melding van maken. Hetgeen ik dan weer bij deze doe… toedeloe dus dan maar!

GER in ‘t zonnetje!

Sommige mensen hebben dat: die blijven heel hun leven hulpverlener, die hebben dat ‘pur sang.’ Met andere woorden dat zit in hun DNA en is daardoor doorgaans terug te vinden in hun bloed. Dat zijn de nullen, in die zin dat de nul meestal voor O wordt aangezien. Zijn niet alleen van vele markten thuis, maar zetten zich tomeloos voor anderen in. Zo’n man ken ik en noemt zichzelf Ger. Of, wanneer hij weer eens in een melige bui verkeert, Gerretje. Ger die niet verward moet worden met Grrr, dat heeft vrijwel zeker een negatieve betekenis terwijl bij hem veel om het positieve draait.

Waardoor hij de kans loopt om zichzelf wat weg te cijferen, maar ook met cijfers weet hij wel weg. Het zijn de nullen en de enen die hem fascineren, wanneer hij weer eens los gaat op dit medium.
Webmaster is een van zijn kwaliteiten waar ik schromelijk gebruik van mag gaan maken. Want dat ik niet veel meer doe dan wat zakelijke onbenulligheden aan het web toe te vertrouwen, dankzij zijn expertise loopt alles op rolletjes, tot het moment waarop ik weer eens op het verkeerde knopje heb gedrukt en de boel in duigen valt. Maar dan kan ik van zijn hulplijn gebruik gaan maken en heb ik het genoegen om deelnemer te zijn van zijn ongekende mogelijkheden.

En wanneer zijn schutting door de stormen van de afgelopen tijd het loodje heeft gelegd, haalt hij de restanten van die gebroken palen met vereende kracht uit de blubber opdat straks onverwoestbare palen het geheel weer van een afrastering kunnen gaan voorzien.


Ik deed een donatie en in plaats van dat hij een paal door deze donatie aan zijn aardse goederen weet toe te voegen, stort hij zich op een Weblog die ergens aan de andere kant van de wereld tot leven zal worden gewekt. Hij zal niet blij zijn met dit bericht, maar ik vind wel dat na de grijze, grauwe dagen van de afgelopen tijd hij het verdient om even tussen de coulissen uit in het zonnetje te worden gezet. Maar het zou me ook niet verbazen wanneer mijn woorden gericht aan hem, een reactie zullen gaan uitlokken, maar ik moet nu eenmaal aan deze intrinsieke drang van mij gevolg gaan geven!


Ger, bedankt namens allen!