Categorie: Even Voorstellen

Zo af en toe kom ik in mijn simpele leventje ook wel eens wat bijzondere mensen tegen. Ik wil je graag deze bijzondere mensen voorstellen …

Schade lijk

Het is en blijft natuurlijk een dramatisch gezicht, al betreft het slechts een omgewaaide schutting. Eigen huis en haard is goud waard en de stormschadeverzekeraars maken de balans reeds op. Code oranje werd rood, de wind nam stormachtige snelheden aan en de meeste mensen bleven binnen, terwijl de dakpannen om de voorbijgangers hun oren vlogen. Van vliegende schotels geen sprake, van overvliegende vliegtuigen geen last en het vliegtuig dat probeerde te landen, zorgde voor tumult onder de passagiers. Het voordeel daarvan kan zijn dat wanneer het geheel onbeschadigd alsnog de landing inzette, je een verhaal te vertellen hebt dat menig verjaarspartijtje van voldoende aandacht zal gaan voorzien. En wanneer de schade beperkt is gebleven tot slechts dit avontuur, ach dan valt het achteraf wel weer mee. Tenslotte is natuurgeweld een van de weinige redenen tot geweld dat na afloop is verdwenen, in tegenstelling tot de mens die met zijn geweld schade aan de ander toedient. Met mogelijke rechtszaken tot gevolg.


Ik heb een boek besteld, bij Cor Oorthuijsen onder de titel: ‘Een pacifist aan het front’. Een boek in eigen beheer uitgebracht met een oplage van 60 exemplaren. Als titel van het artikel trekt de kop: ‘GEGREPEN DOOR DE WAANZIN’ direct mijn aandacht. En dat is op zich, niet eens zo vreemd want Cor heeft ooit de opleiding tot Psychiatrisch Verpleegkundige in Duin & Bosch voltooid.


Dus Cor ken ik reeds een tijdje en wanneer een overtuigd pacifist als hij zich met dit thema bezighoudt, kun je ervan uitgaan dat zijn boekwerk garant staat voor een doorwrocht werk. Maar waar zijn belangstelling voor de Grote Oorlog (Wereldoorlog I) vandaan komt, heeft weer te maken met zijn belangstelling voor geschiedenis.
Tussen 2014 en 2018 – honderd jaar na de oorlog – bezocht Cor tien maal het voormalige westelijk front. En fotografeerde de littekens die in het land zijn achtergebleven. Het heeft iets paradoxaals, maar juist dat paradoxale heeft hem weten te fascineren. En wanneer je door dit artikel op mijn blog ook belangstelling hebt gekregen:

Voor 27,50 euro is dit boek te bestellen via: cor.oorthuijsen@quicknet. nl


Een aanrader wat mij betreft want ik heb ook kennis mogen maken met zijn fotografische kwaliteiten naast het vakkundig uitoefenen van zijn vak als psychiatrisch verpleegkundige!

Blauwe (bessen) maandag

Zzzzzzzzzzzzzzzo’n godvergeten zondag. En dan te bedenken dan het morgen blauwe maandag zal zijn. Waarop een blauwe bes van een jaar of 100 door de Burgemeester een taart wordt aangeboden, na een verblijf van vele tientallen jaren in een inrichting met als uitgangspunt dat zij haar leven lang reeds aan een vergiftigingswaan lijdt. Een kers als een taart op een gebakje. Dat neemt niet weg dat er morgen ook sprake zal zijn van een Depressiegala. Want waar depressie als psychisch probleem over het geheel genomen minder aandacht krijgt dan een been dat is gebroken, daar probeert de violist en psychiater een (strijk)stokje voor te steken.

Psychiater en violiste Esther van Fenema is nog studente als ze op het podium haar eerste paniekaanval krijgt. “Ik had het gevoel alsof ik helemaal gek werd. Je weet echt niet wat je overkomt. Ik was bang dat ik rare dingen ging doen. Mijn strijkstok door de zaal gooien, of zo. Je begint te zweten en verstijft helemaal. Heel heftig. Als een soort drenkeling probeer je de kant te bereiken. ‘


Esther van Fenema ontwikkelde de ‘Mentale schijf van vijf’ om het brein gezond te houden. Op 1: wees matig met je telefoongebruik. Het continue checken van je telefoon op berichtjes en likes werkt verslavend. Op 2: investeer in sociale contacten. Het is aangetoond dat eenzaamheid ongezond is. Op 3: praat over je problemen. Vertellen over wat je dwars zit lucht op.
Op 4: plan voldoende rust in, want we staan 24/7 aan. En op 5: beweeg voldoende. Een uur wandelen per dag kan depressieve klachten al verminderen.


Da’s weer eens wat anders dan die andere schijf, waar voeding de belangrijkste speler in is. En wanneer je deze vijf uitgangspunten voor ogen kunt gaan houden, dan zal die blauwe maandag waarschijnlijk met de nodige blauwe bessen naar de achtergrond verdwijnen…

MarjolijnPijper.nl

Het gaat maar door. OntWIKkelingen laten zich nu eenmaal niet tegenhouden, hoewel het soms lijkt alsof het roeien tegen de stroom in is. Maar dat lijkt in de regel maar zo, zeker wanneer je van plan bent om met de stroom mee te gaan. Geen bocht die je tegenhoudt, geen klif dewelke niet te bedwingen valt en wanneer Lorelei haar zoete tonen naar voren brengt, is het de visser op de kant die je weet te behoeden voor je ondergang. En wanneer de zon ter kimme stijgt dan wel daalt, weet dan dat je voor een raadsel wordt gesteld. Zo ook gisteren. Nooit geweten dat een simpel bericht een stroom aan zaken naar voren bracht. Eenvoudigweg omdat de maker van mijn huidige weblog opeens een spontane actie naar voren bracht.

Als cadeautje voor mijn ‘sussie’, die niet alleen werd overrompeld maar zowaar niet wist wat haar overkwam. MarjolijnPijper.nl wordt haar domeinnaam, gelijk wikswegen langzamerhand uitgeburgerd raakt en WikPijper.nl mijn nieuwe domeinnaam is geworden. Broer en zus op dat wereld wijde web dankzij een actie van eerder genoemde ‘modelbouwer‘ in de zin van webmaster en nog veel meer dingen meer, mij een berichtje stuurde. Omdat dat hem wel leuk leek…


Ben razend nieuwsgierig hoe dit verder zal gaan lopen, maar mochten nog anderen belangstelling hebben om niet alleen over een eigen domeinnaam te beschikken, maar ook de wereld kond willen gaan doen van dingen die het daglicht wel verdragen kunnen! Probeer eens iGer.nl en er zal een wereld voor je worden geopend, in die zin dat je geen eens de woorden Sesam nodig zult hebben!

En als je dit dan doet, nou ja ik ben razend benieuwd naar jouw ontwikkelingen en mogelijk op termijn jouw ervaringen, maar de mijne zijn BIJZONDER GOED!

Doe voorzichtig, Bram Beer!

“Gaat Bram Beer het halen?!” Waarlijk, een lastige vraag. Want Bram Beer dient voorzichtig te zijn en of hem dit lukt…?! Cor van Vuuren schreef en Kees Oosterbaan nam de illustraties voor zijn rekening. En het is, om nog maar eens een woord te herhalen, een waarlijk schoon boek! Cor heeft iets met taal, zijn kop loopt over. Het maakt niet uit waarop dan wel wanneer: op de fiets, in de trein, thuis en niet meer op zijn werk. Want Cor als Kees behoren tot de pensionados, niet meer gevangen in het web van werken, krijgen hooguit te maken met een pensioenkorting (ABP als richtinggever), hetgeen hun beider achtergrond ook nog eens verklaard. In het onderwijs, maar dan in het speciale onderwijs. Voor mensen die tegenwoordig onder de noemer van ‘mensen met mogelijkheden’ waar ooit de beperking richtinggevend was.

Ooit, in mijn tijd vijftig jaar geleden, waren dit de verstandelijk gehandicapten die onder de noemer idioot, debiel en imbeciel door het leven gingen, om over de zwakbegaafden maar te zwijgen. Kom daar nog eens om, en wanneer de beide mannen besluiten om een kinderboek het levenslicht te laten aanschouwen, schromen zij niet om een duit uit eigen buidel te gaan spenderen. Want wie zit er nu te wachten op een boek dat in eigen beheer wordt uitgebracht?! Vrienden, bekenden en die onbekende voorbijganger die in lijnB toevallig op dit boekwerk stuit.


Maar eigenlijk kan ik de woorden op de achterflap gaan gebruiken om een mogelijke zoeker naar een boek voor de leeftijd van 4 tot 8 jaar enig idee te geven in wat voor avonturen Bram Beer terechtkomt…

‘Bram Beer woont samen met zijn vrouw Brit en de kinderen Zus en Broer in een heel groot bos. Bram is een heel aardige beer die graag andere dieren helpt. Maar hij is ook wel een beetje dom en onvoorzichtig. Daardoor beleeft hij allerlei avonturen, die gelukkig goed aflopen. Zo wil hij fietsen, naar de maan reizen, dokter worden en nog veel meer. Leuk voor kinderen van 4 tot 8 jaar. Maar ook leuk voor ouderen die nog steeds het kind in hen weten te koesteren. Waardoor zelf te lezen en uit voor te lezen die verdwenen kindertijd weer actueel kan gaan maken.

Ode aan een MUZE!

… en daardoor heb ik geen recht gedaan aan de dame waar het gisteren om draaide: Pauline Bakker. Ging er weer eens met mijn eigen verleden vandoor, vandaar dat ik vandaag van de gelegenheid gebruik maak om het een en ander recht te gaan zetten. Want ook Pauline probeert haar paden te verleggen, maakt van de gelegenheid gebruik om zich ook met landschappen bezig te gaan houden, werkt groot en in het klein, probeert licht te scheppen in een veronderstelde duisternis en slaagt hier wonderwel in. Blijft haar specifieke ‘touch’ in stand houden, een verdwaalde hond op dat uitgestrekte strand, de nacht waarin een mobieltje dat licht in die duisternis schept, en die ietwat specifiek melancholieke sfeer die zij geregeld weet te vangen.

Dat ik met haar werken wegloop, ook dat is niet iets nieuws. Dat zij blaakt van zelfvertrouwen zal zij niet direct gaan beamen, voor een deel kiest zij voor het bekende en wanneer vervreemding zou kunnen toeslaan, zet zij toch weer haar eigenheid in werking. Op zoek naar een ander evenwicht, een balans die nu eens wat meer dan weer wat minder in haar voordeel uitpakt. Kritisch ook en met in haar achterhoofd dat er ook nog iets te verdienen dient te zijn, zorgt ervoor dat juist die balans en het zoeken daarnaar wederom voor een bepaalde zekerheid garant blijft staan. En ook dat vind ik in haar te prijzen.

Bij jezelf blijven en tegelijkertijd bezig zijn met andere uitdagingen, het niet direct radicaal veranderen van je eigen stijl en er toch voor zorgen dat naast herkenbaarheid, ook de toeschouwer meegaat op het pad dat zij als het ware aanwijst. Je hoeft niet mee te gaan, mag je desondanks blijven verbazen, je laten prikkelen door dat wat zij op dat doek heeft weten te vangen, je te verwonderen hoe zij die specifieke sfeer gestalte heeft weten te geven en tegelijkertijd ervoor zorgt dat je niet helemaal in haar werken ‘verzuipt’, hoewel dat laatste geheel in positieve zin bedoeld is. Je mag je onderdompelen, maar zij zorgt er wel weer voor dat de mogelijke reddingsboei niet ver uit je buurt blijft…

Ruikt rook?!

Retrograde amnesie: niet dat ik daaronder gebukt ga, neen ik heb meer last van een selectief geheugen. Ik gebruik dit vaak door te zeggen dat ik ‘iets niet meer weet’, terwijl even later ‘het’ mij weer te binnen schiet. Doordat de context mij in eerste instantie niet duidelijk was, of doordat ergens in mijn geest een lampje plotseling is gaan branden. Waarschijnlijk stamt dit uit de tijd dat peertjes gangbaar waren, waar nu de ledlamp die plaats heeft ingenomen.
Maar soms heb ik de neiging om in mijn eigen brein op ontdekkingsreis te gaan. Dan ontstaat er als het ware een wondere wereld waarin ik als een Alice in ronddwaal. Zo schep ik een eigen wonderland, waarin trollen en kabouters, indianen en cowboys, minstrelen en redetwisters proberen elkaar een hak te zetten en er niet voor schromen om op elkaar in te gaan hakken… En ik, ik stond erbij en keek ernaar.


Dat gevoel overviel mij ook gisteren terwijl ik genoot van de voorstelling ‘HET DEBUUT’. De ondertitel: ‘ontdek aanstormend talent’ spreekt voor zich. En dan met name van Kathlyn Wuyts. Zij bevindt zich op ‘Vaste grond’,althans dat is de titel van haar stuk. Zij weet het publiek om haar vingers te winden, simpelweg door mensen uit te nodigen om rondom haar naar haar voorstelling te gaan kijken. Speelt met het publiek alsof zij dit dagelijks doet, kijkt haar gasten in de ogen en weet een aantal keren een man uit het publiek te verleiden om een dansje met haar te maken. Zingt en maakt gebruik van elektronica en vraagt zich in haar voorstelling het volgende af: ” hoe kijk je in de toekomst terug op het leven waar je nu net aan bent begonnen?”


Zij interviewde de serviceflat bewoners van het woonzorgcentrum Regina Coeli in Brugge, de stad waar zij zelf opgroeide. Hun verhalen vormen de basis van een intieme, muzikale voorstelling.
Nieuwsgierig, een beetje bang voor de toekomst en met een verlangen naar eenvoud, onderzoekt ze samen met het publiek mogelijke antwoorden op deze vraag.


En dat bracht mij weer terug bij toen: hoe keek ik toen waar ik nu op terugkijk?! Wat ben ik kwijt of waar kan ik niet meer bij? Zijn de geuren en de kleuren van mijn verleden aan het (mee)vergrijzen, heeft de roomboter van toen nog steeds dezelfde smaak, was een Bintje zo gewoon dat die aardappel is verdwenen, of was de rijst van toen te vergelijken met de Lassi van nu? Hebben mijn zintuigen in de loop der tijd vanzelfsprekend een andere vorm gekregen, is mijn smaak voor een belangrijk deel opgegaan in rook en wanneer de rook op het podium is verdwenen, wat valt er dan weer te ontdekken? Andere gezichtspunten, andere einders of gewoonweg nieuwe horizonten…?!

Blind in een split second

Recht is niet altijd volledig, wanneer het ook nog eens krom zou kunnen zijn. En wanneer kromme redenen recht worden getrokken, kijk dan niet vreemd op wanneer een ander juist om die reden er met de rede vandoor gaat. Dat beluister ik geregeld in betogen wanneer een bekende medelander zijn woord probeert te voeren en een overtuiging naar voren brengt waar ik me niet altijd in herken. Het valt immers niet mee om het eenieder naar het zin te maken, laat staan dat het lukt om die ieder op die ene lijn te krijgen… Maar daar is absoluut geen sprake van wanneer Jan Meurs Bas Loosekoot introduceert. Want Bas heeft het genoegen om de expositie (10 jarig bestaan van het fotocafe!) te openen en wordt uitgenodigd dit te doen met een stofzuiger. Ook Bas heeft een verhaal.
Dat verhaal luidt als volgt (een vrije interpretatie van mij weliswaar, maar dan nog…)

‘Er staat een blinde man in Phoenix (Amerika) te wachten bij een bushalte, waar verschillende bussen zullen gaan stoppen. De man stapt in een willekeurige bus en laat zich vervoeren naar een voor hem niet zichtbare plek. Hij stapt op een ander moment uit en laat zich leiden door dat wat hem te wachten staat en doet de dingen die hij doet, terwijl hij geen idee heeft wat te verwachten. Wat hij zal gaan ontdekken, wat hij zal gaan inkleuren in zijn gedachten en wat hem verder zal gaan bewegen…’
Een vrij vertaalde metafoor wanneer Bas dit verhaal vertelt om aan te geven wat de fotografie, waar hij zijn beroep van heeft gemaakt, bij hem teweeg heeft gebracht. Gaan ontdekken als een vorm van een blind vertrouwen dat zich constant voordoet en verder ontwikkelt.

Veel fotografen zullen last hebben van een feilloos gevoel voor het moment, vertrouwen blindelings op dit moment dat hen te wachten staat en blijven verder gaan in het ontdekken van die andere werelden, die andere mogelijkheden als ware ontdekkingsreizigers. Leggen vast wat zich in een ‘split second’ voordoet en kijken niet vreemd op wanneer dat ene moment zich als het ware op dat andere moment openbaart. Blijven streven naar een vorm van perfectie wanneer dit hun aard ten goede komt, staan open voor een kritische noot en proberen vaak te duiden wat zich op dat moment bij die persoon voordoet dan wel voordeed. Maar geven tegelijkertijd ook de ander de ruimte om daar een eigen verhaal, een eigen invulling aan te gaan geven. Waardoor recht niet altijd recht is en krom kan blijven bestaan.

Voor een moment, voor later of voor dat moment wanneer de beweging is vastgelegd. Ook ik maak gebruik van mijn vrije interpretatie, voor de gelegenheid van die gelegenheid gebruik heb weten te maken en wat beelden van gisteren naar voren te gaan brengen. Ik blijf die man met dat simpele toestel, maak averecht wat recht is en probeer de grillige lijnen van het kromme vast te leggen. Slaag daar absoluut niet in, weet wel dat ik daar een groot genoegen aan beleef. En wanneer een onbekende ander blij wordt van een beeld dat ik ooit heb vastgelegd met dat toestel, ik gelukkig ook nog een foto tot mijn beschikking heb die ik weg mag gaan geven, is het overeenkomstig met het gebeuren van gisteren: mensen blij te kunnen maken, te laten verbazen omtrent datgene wat hun nu ten dienst wordt gesteld: foto’s in de rol van enkele ‘split second’…

Maar wat nog belangrijker is: Bas Loosekoot is bezig met een crowdfunding om zijn toekomstig boek ‘Out of Place’ te gaan lanceren. Een aanrader, wanneer je kennis neemt van zijn website, de beelden die hij heeft weten te ‘schieten’ en reeds geschoten heeft…

Een dilemma voor Pauline

Wanneer werken herkenbaar zijn, is de kans groot dat een bepaalde mate van voorspelbaarheid zich voordoet. Wanneer er sprake is van een afwijking, bestaat de kans dat iemand op het verkeerde been terecht komt. Hetgeen de afwijking bevestigt. Afwijkend gedrag wordt veelal opgemerkt, daar wordt in de regel actie op ondernomen en voor je het goed en wel beseft, duikt de hulpverlening aan alle kanten op.

Dat is niet het geval wanneer een kunstenaar zich permitteert om vergelijkbaar afwijkend gedrag in werken naar voren te gaan brengen. Dan heb ik het eenvoudig weg over schilderijen waar de hand van de meester ervoor zorgt dat er wederom een herkenning plaats vindt. Maar dit keer gaat het over die eerder genoemde afwijking. Een dilemma voor de meester, een ogen opener voor de toevallige bezoeker die daarvan kennis neemt.

Hoewel, dat van die toevallige bezoeker daar is geenszins sprake van. Ik ben die bezoeker en heb dan ook het genoegen om in Atelier Bergen bij Pauline op de koffie te komen. Mocht daar plaatjes nemen en mijn oog werd op een zeker moment geobsedeerd door een werk wat zich ietwat buiten het voorspelbare bevindt. Het heeft wat weg van een kind dat zich permitteert om buiten de lijntjes te gaan kleuren en het zijn dan ook die kleuren die ervoor zorgen dat ik in haar werk ben verdwaald.

Intrigerend door wat zich in mijn ogen en daardoor in mijn hoofd voordeed, de dwaling die zij zich durft te permitteren en zo geheel anders dan dat wat ik van haar gewend ben. En nu ben ik de relatieve buitenstaander, krijg ik de kans om mijn ogen niet alleen de kost te geven maar verdwaal ik ook nog eens in het beeld dat zij mij voorschotelt. Er is echter ook een maar… het maar van het dilemma waar ik haar op trakteer.

Moet zij, een begenadigd schilder, zich iets van mijn opmerkingen aan gaan trekken, wie ben ik om daar mijn gedachten over te laten dwalen dan wel dien ik haar te volgen in het mogelijk verstandige besluit dat zij dient te nemen door haar werk ook nog eens aan een mogelijk kooplustig publiek voor te schotelen?! Leven van de kunst is niet alleen een levenskunst maar biedt ook nog eens de mogelijkheid om naast het brood ook nog wat beleg op die boterham te bekomen.

Pindakaas een alternatief, vleeswaren een andere mogelijkheid, smeerkaas een goede derde en op de vierde plaats iets wat je je een enkele keer kunt gaan permitteren. En wanneer er sprake is van slechts een enkele boterham kan de tevredenheid een rol gaan spelen. Maar zover is het gelukkig nog niet.

Waar zij doeken in voorraad heeft, het penseel met verve hanteert, het palet tot haar beschikking staat en zij voorbereidingen treft om op termijn wederom bij de Kunst10daagse acte de presence te gaan geven, kan het niet anders dan dat de mogelijk door haar straks ingeslagen weg met werken tevoorschijn komt die menigeen met open mond zullen gaan aanschouwen. En dat de plaatjes van vandaag een voorproefje kunnen zijn… dat blijft naar mijn idee de vraag!

INTARSIA lijnB

INTARSIA. Intarsia staat voor inlegwerk in hout. Deze speciale vorm van houtbewerking was al in de oudheid bekend, maar werd in de 16e en 17e eeuw weer populair. En nu in 2019, heeft Winnie van Oosten zich met dit edele werk bemoeit, hetgeen een oogstrelend resultaat tot gevolg heeft gehad. Waarbij groot en klein, jong en oud en ieder voor zich aan zijn of haar trekken kan gaan komen. Het behoeft geen betoog dat haar werk tentoongesteld staat in lijnB, waarbij de B staat voor haar Broer BoB.

Eigenlijk is er sprake van een van OOSTEN handel, waarbij het oosterse niet direct als uitgangspunt fungeert. Het heeft wat weg van een voormalige Winkel van Sinkel in die zin dat ook hier van alles te koop is, behalve dan hoeden en petten en niet te vergeten damescorsetten. Of het om een tas gaat, een prentenboek, een boek omtrent fotografie, aardewerk van een bij niet bekend merk, speelgoed in diverse vormen dan wel een mobile dat erom vraagt om verkocht te worden, een kleurrijk geheel staat de willekeurige bezoeker te wachten. En dat ook nog eens in verschillende prijsklassen.

Noem het geen uit de hand gelopen hobby, maar meer een vol overgave gehanteerd ondernemers present. Waar mensen blij worden van hetgeen daar te bezichtigen valt, van dat wat Frederiek door haar handen laat gaan en waar met een zekere reserve, Bob denkt de scepter te kunnen zwaaien. Handelswaar dat in een ander stadium genoegen had kunnen nemen om bij het grof vuil terecht te komen, maar dat met een bepaalde eerbied nieuw en ander leven wordt ingeblazen.

Maar ik dwaal af. Wat vandaag de revue zal gaan passeren zijn de kleine werken van Winnie, de spaarbank van de Rijkspostspaarbank en in de laatste plaats een indruk van de afbouw van boekhandel Feijn. Deze wordt namelijk op 26 augustus gesloten en het zal de bezoeker kunnen gaan ervaren als een aderlating.

Boeken worden tegen geweldige kortingen in de aanbieding gestort, koopjesjagers worden genood om zich over deze werken te ontfermen en ook ik heb vandaag wederom een slag geslagen. Peter de Wit en daarmee Sigmund is in mijn bezit. En dan te bedenken dat die Peter de Wit afkomstig is van een boerderij in Heemskerk, de titel spreekt dit keer voor zich.

Autodidact in zekere zin die zich ernstig heeft bezig gehouden met de Geestelijke Gezondheid Zorg in het algemeen, de psychiatrie in het bijzonder. En dat van lijnB? Dat staat mogelijkerwijs voor B van Bijzonder, waardoor lijnB zich toch weer Bijzonder manifesteert! Want Bijzondere mensen kenmerkten zich in het verleden in die Gestichten, hetgeen mij weer de gelegenheid geeft om dat speciale lijntje dat ik heb met die B van Krankzinnigenverpleging naar voren te kunnen gaan brengen!

Pauline Bakker onder anderen

Verruiging waar ik mogelijk verruwing bedoel. Het heeft wat weg dat de penseelstreken die ik van haar gewend was, aan het veranderen zijn. Het effect blijft immer herkenbaar: een typische Pauline Bakker. Aansprekend werk maakt zij in mijn ogen, het aansprekende ligt in het feit dat zij diverse stijlen hanteert, waarbij water een niet onbelangrijke rol blijft spelen.

Naast het gegeven dat haar werken ook iets desolaats kunnen oproepen. Een landschap, een highway, een simpele loods met een tweetal auto’s, een Hooglander in een door bomen omzoomd landschap en altijd weer die specifieke herkenbaarheid. Haar werk prikkelt niet alleen, maar zet me ook veelvuldig aan het denken. Over wat haar heeft bewogen om de gedachten die zij had om te zetten in haar schilderijen. Werken die er, naar mijn idee, toe doen.

Pauline, woonachtig in Bergen en een begenadigd kunstenaar. Een dorp dat zich kenmerkt door de kunstenaars die zich in het verleden en het heden hebben gemanifesteerd. Een eigen school hebben opgericht, waarbij de specifieke Bergense School de nodige erkenning heeft gekregen. Waar het museum Kranenburgh als een uitschieter het nodige werk in depot heeft, waar andere kunstenaars uit den lande worden uitgenodigd en waar een Museumjaarkaart het genoegen biedt om van de exposities deelgenoot te worden.

Geen pleidooi dit keer, maar meer een oproep om daar eens een bezoek aan te gaan brengen. Al was het alleen maar om ook bij de aanwezige kunstuitleen om je heen te kijken. Als de kastjes van Willen Schotten je kunnen bekoren, als de kleine schilderijen je weten te pakken en wanneer je het besluit neemt om eens met werken van anderen in je huiskamer te gaan stoeien, een uitgelezen plaats om dingen te zien die je niet zo snel op andere plekken mag verwachten…

Scroll Up