Categorie: Buitenland

Alles wat ik zoals over de landsgrenzen uitspook …

Alles II

Vandaag vertoef ik elders. Begeef mij naar het buitenland wat ooit deel van de Nederlanden uit heeft gemaakt. Het heeft veel weg van een verkering waar je aan de ene kant met een zekere voldoening op terugkijkt, aan de andere kant de uitdaging om weer nieuwe werelden te gaan ontdekken. Hoewel dat met die werelden veelal niet meer is dan wat gehuchten, dorpen dan wel verscholen kloosters eigen te gaan maken. Want wat geweest is is geweest. Waardoor de nodige platitudes aan mijn zijde te vinden zijn. Neen, ik verwacht niet dat iemand mij van repliek gaat dienen, hooguit een simpel schouderophalen volstaat in de regel. Ik dien mijn geest nu eenmaal van dienste te zijn en wanneer mijn geest het af laat weten, zullen anderen voorzieningen gaan treffen. Want er bruist van alles door mijn kop: van Opa B(r)uiswater tot NINA (door de W.O.L. geverfd) en Frederik met hun zangkunsten, het breekijzer wat ooit STORM achtig over de beeldbuis werd gejaagd, Ruud Storms die ooit leerling is geweest op Duin & Bosch. ‘Alles verandert, en niets staat stil.’ Een variant die iets vertelt omtrent de wijze waarop ik mijn leven baseer.

Maar om daar nu een heel betoog van te gaan maken: dat is wat teveel gevraagd, terwijl de plaatjes ook geen duidelijkheid zullen gaan verschaffen: zoals zoveel in het leven slaat ook dit nergens op.

Duitsland, deel VII

Eindelijk, gelukkig dat de Dag des Heren hem nog genadig is! Geen klokgelui dat hem roept, geen gang naar dat specifieke huis, hooguit dat het hem gegeven is om die balans vandaag niet alleen op te gaan maken maar er ook sprake kan zijn van een bepaald evenwicht. Want evenwichtig was hij wel. Het zijn dan ook de eenvoudige dingen van het leven geweest, waar hij niet alleen vreugde aan heeft ontleend, maar die ook het nodige verdriet naar voren heeft gebracht. De tranen van ontroering wegen op tegen de tranen van het verdriet dat hem is overkomen. Emmers vol heeft hij weggebracht, voor zijn gemak in die bodemloze put gestort waardoor de rijkdom aan zijn oog werd onttrokken. Moeder Aarde heeft daar genoegen mee genomen en het graan wat de orkaan heeft doorstaan was in staat om de korrels te laten groeien, gelijk kool dat als zuurkool uiteindelijk andere magen heeft weten te vullen. Van oude zaken afscheid genomen, waardoor ruimte ontstond voor nieuwe zaken. En toch het idee dat oude wijn in nieuwe zakken te vinden was en dat lauwerkransen bij het verleden zijn gaan behoren. Hoogtepunten en dieptepunten wisselden elkaar af, gelijk de seizoenen niet beter weten dan zich constant te herhalen, op een enkele uitschieter na. Sneeuwklokjes die het begin van een ander seizoen aankondigen, festivals die ervoor zorgden dat het leven van kleur werd voorzien, de Indian Summer die werd gedeeld en het zachte groen van het voorjaar, dat ervoor zorgde…

Ja, waar zorgde dat eigenlijk voor? Depressies bij de een, een vroegtijdig gewild einde bij een ander, een derde die huis en haard verliet en een batterij voornemens die niet verder reikten dan de derde dag van een Nieuw Jaar. Wensen die werden vervuld, ongewenste of verlangens die werden verwijderd of werden genegeerd, drukdoenerij op niets af en mensen die hun ego zodanig oppoetsten, dat zij alsnog door de mand wisten te vallen. En Jan met die korte achternaam die te vinden was op de afdeling urologie…

Het leven blijkt nu eenmaal niet altijd een pijp kaneel te zijn en waar de een te schijterig is om uit te komen voor zijn geaardheid, maakt de ander daar bepaald geen issue van. Genderneutraliteit heeft veel weg van een hermafrodiet die er achter komt dat in de mythologie nog veel zaken niet benoemd zijn. En waar sprookjes zich een weg banen in de geest van de gelukzalige, wordt een ander belazerd waar die bijstaat! Maar hoe nu verder?! Geen wijze die hem daarin kan raden, geen oplossing voor het geheim dat hij met zich meedraagt, hooguit de afspraak die hij heeft gemaakt met de therapeut die hem…

Ja, dat zal de oplossing zijn! Was het alleen maar omtrent het feit dat hij al die jaren er zorgvuldig voor heeft gewaakt om zijn geheim voor zich te houden. En hoe dit verhaal dan uiteindelijk afloopt… verwijs ik wik dit keer heel graag naar ‘ogenschijnlijk”, wat op vrijdag 09 08 2019 op mijn blog is verschenen.

En wanneer dit onstuimige verhaal niet te volgen is: volgende week zal er wel weer het een en ander gewoon gaan verschijnen. Maar ik heb er eerlijk gezegd het nodige plezier aan beleefd! Een hartelijke groet, Wik.

Duitsland, deel VI

De zaken lopen zoals ze lopen, met iedere seconde die verstrijkt wordt zijn heden verleden en met ieder uur dat hem in het vooruitzicht wordt gesteld, maakt hij zich steeds minder druk. Want wat is tijd in de relatie tot de eeuwigheid? ‘Met eeuwigheid als normgegeven, duurt een moment een mensenleven.’ Hij kwam dat ooit tegen op een deur in een gekkenhuis waar les werd gegeven omtrent het omgaan met mensen met een psychiatrische nood. Krankzinnigen was een omschrijving, gekken en dwazen een andere, mongolen en idioten voor mensen met wat tegenwoordig een verstandelijke beperking blijkt te zijn. Nooddruftigen in zekere zin en wat bracht de opleiding in wezen voor uitkomst…?! Goed, er waren leerlingen die in staat waren om hun expertise aan de psychiatrisch gestoorde medemens ten goede te laten komen, maar door een zekere mate van bureaucratie was een groot deel van hun activiteiten vervangen door het elektronisch dossier waar zij het grootste deel van de tijd mee bezig werden gehouden. Ook daar had hij geen boodschap meer aan; die tijd was verleden en het gemak waarmee hij door de eeuw van zijn vader ging, wijze woorden van een ander waar hij ook dit keer geen boodschap aan had. Zijn boodschap was duidelijk: het geheim dat hij al zijn leven lang met zich meedroeg.

‘Ik doe wat ik moet doen, en laat al het andere aan anderen over!’ Een wijs besluit dat hij, toch wel op zijn oude dag, alsnog heeft voorgenomen. Dingen doen waar hij nog even plezier aan beleeft, de koe Dikke Bertha V van de melk verlossen, het emmertje vullen en de uiers door zijn handen laten glijden, de kruk die zijn krakkemikkige lijf nog steeds in evenwicht weet te houden en het glas dat hem straks wacht. Niet veel meer heeft hij nodige om zijn wereld als volmaakt te ervaren. Alleen… dat geheim blijft als een juk op zijn schouders drukken. Geen idee hoe daar onderuit te kunnen komen en ook geen enkel idee hoe dit met een ander te gaan delen. Dat is het enige wat hem zwaar valt in de tijd die hem rest. Waardoor de cirkelgang in zijn gedachten de staart weer heeft gevonden, voor hij zijn kop weer recht weet te zetten. Nog een dag of wat veronderstelt hij: hoognodig tijd om een balans op te gaan maken, maar dat stelt hij uit tot morgen!

Duitsland, deel V

Zijn dagen zijn geteld maar hij besluit er nog een schepje bovenop te doen. Want wat heeft hij nu werkelijk te verliezen?! Hooguit het geheim dat hij zolang als hij leeft met zich meedraagt, de plannen die ooit zijn beraamd zijn ten uitvoer gekomen en wat de wereld hem verder te bieden heeft, ook dat raakt hem niet. Hij weet immers dat voor ieder levend wezen ergens Ispahaan wacht. Vrijdag is niet zaligmakend en met het weekend in het vooruitzicht denkt hij niet langer na omtrent zijn verleden. Dat er geen toekomst meer is die op hem wacht, ook dat zal hem rustig aan de billen roesten. Maar ook van billen is geen sprake meer, hooguit wat uitgelubberde vellen die ooit iets van zijn vroegere lichaam kunnen verraden. Gespierd en wel, een blonde kuif, een prachtige stem en een hiernumaals dat iedere dag opnieuw iets bijzonders voor hem in petto had. En eigenlijk nog steeds heeft. Ja, waar zal hij zich druk om maken. De therapeut die hem is aangeraden zit ook bepaald niet op hem te wachten en zijn besoignes heeft hij hooguit met zichzelf te delen. En delen is iets dat hij allang niet meer doet. Wat schiet hij ermee op wanneer hij daar een ander mee lastig valt?! Toch eigenlijk niets en hij besluit om de schoffel maar weer te pakken, de grassprietjes met een nagelschaartje te gaan kortwieken alvorens zijn eigen nagels van die witte rand te ontdoen. Zijn teennagels doet hij sinds lang niet meer en deze steken door zijn vertrouwde pantoffels heen. Maar ook dat is geen malheur.

Wat wel een malheur is het gegeven dat hij op die valreep toch nog een aantal besluiten zal moeten nemen. Dat lastig vallen is een ding, dat delen een ander. Dat iedere medaille een keerzijde kent, dat de achterkant van de werkelijkheid een andere waarheid bevat, dat het gelijk niet altijd recht doet aan het gelijk oversteken en dat de ander een poging doet om hem te belazeren, ook dat zijn feiten waar hij zich reeds lang bij heeft neergelegd. Eerlijk gezegd weet hij niet beter en wanneer zaken uit de hand dreigden te lopen, was er altijd wel weer iemand die stop riep. Of een dreun verkocht. Ach, het zal op termijn allemaal wel loslopen. Neen, hij kan het beste zich op het hier en nu gaan richten. Dat is wel zo makkelijk, maar of het voor hem ook zo eenvoudig is…

Duitsland deel IV

En dan breekt de pleuris uit: Polen wordt bezet, vijfde colonnes worden zichtbaar, Rotterdam gebombardeerd en Generaal Winkelman besluit tot capitulatie. De regering is gevlucht zo ook ons Koningshuis. De wereld brandt en waar nog sprake is van enig verzet, wordt dit snel de kop ingedrukt. Dat daarbij vele levens te betreuren zijn… Ook dat laat dat mannetje simpelweg langs zijn schouders wegglijden. Hij besluit nogmaals van een glas pure, rauwe melk (met room!) van Dikke Bertha III te gaan genieten. Zijn dag kan voorlopig niet meer stuk!

Dan laat ik de oorlog even voor wat deze is, hel en verdoemenis is spreekwoordelijk in deze tijd en wanneer de bevrijders komen wacht een tijd van wederopbouw. Vandaag, ‘t is donderdag, zal er ook wel weer het een dan wel het ander op het programma van het mannetje staan, maar ik heb werkelijk geen idee waar de man zich momenteel mee bezighoudt. Wiedt hij zijn tuin, loopt hij wat te schoffelen, doet hij een boodschap waarbij spek en eieren op het briefje staan, keert hij ieder dubbeltje om of richt hij zich op zijn noeste arbeid, ik weet wel dat zijn geest constant aan het malen is. Welk geheim gaat schuil onder zijn pet, welke verborgen boodschap draagt hij met zich mee en hoe is zijn kijk op de huidige wederopbouw. Waar vernietigd is, rijzen alras nieuwe fabrieken uit de grond, waar machines nu voor vreedzamer doeleinden worden gebruikt en waar een overdaad aan consumptie goederen zich een weg banen in de wereld, staan vliegtuigen niet langer stil, zijn treinen in staat om te concurreren met het wegvervoer en is het gebruikelijk dat ook langs snelwegen benzinestations de weggebruiker niet alleen van benzine, maar ook nog eens van een snack kunnen voorzien.

Loon wordt niet langer in bruine loonzakjes gedaan, de banken staan te springen om klanten, de Zilvervloot wordt in het leven geroepen en ouderen vangen van Drees, hoewel zij daar nooit voor hebben hoeven betalen. Dat alles gaat aan het mannetje voorbij, en waar hij ooit tussen de schermen voor optredens van anderen zorgde, staat hij nu geregeld met een been op de rand van zijn graf. Maar iedere keer verjongt hij zich weer, iedere keer is hij opnieuw in staat om van zijn te veranderen en iedere keer staat hij versteld van het behaalde resultaat. Daar komt geen arts aan te pas en hij wijt het dan ook aan dat glas volle rauwe melk (met room!) van Dikke Bertha IV.

Duitsland deel III

De wereld wankelt en wandelt door. Festiviteiten vinden weer plaats, de lederhosen worden weer tevoorschijn getoverd en ook de dirndl laten zich niet onbetuigd. Het bier is weer best, de inflatie kent geen einde en wanneer er sprake is van een hyperinflatie, waren de banknoten hooguit in staat om de kachel voor even te laten branden. Het Ruhrgebied wordt bezet door Frankrijk en de Verenigde Staten van Amerika reikt Duitsland de hand, opdat deze in staat wordt gesteld om onder het Verdrag van Versailles uit te kunnen komen. En dan heb ik het nog steeds niet over dat mannetje dat zo nu en dan zichtbaar is tussen de coulissen, waar geregeld een nieuw decor naar voren komt. Dan is er sprake van een interbellum, waardoor weer nieuwe ijzers in het vuur komen te liggen. Groei en bloei en een herbewapening nemen een aanloop, de wereld in zekere zin op zijn kop en nieuwe stromingen in de cultuur beginnen aan een niet te stuiten opmars. DaDa heeft van zich laten horen, de kracht van de macht ligt verscholen in de armen die geheven worden, roerige tijden in het Ruhrgebiet zijn achterhaald en ook Frankrijk krijgt de kans om aan te sluiten bij de vaart der volkeren die zich onstuitbaar opdringt.

Waardoor dit verhaal een onvervalst vervolg krijgt en ik bij hoog en bij laag niet weet waar te gaan eindigen. Terwijl er nu rust heerst op velerlei fronten, autobahnen het vervoer zichtbaar tegemoet gaan komen, de snelheidsduivels van zich laten horen en datzelfde Duitsland te maken krijgt met een boycot van verschillende landen die besluiten niet mee te doen aan de Olympische Spelen, in Neurenberg een maximaal gebouw dan wel een amfitheater ervoor zorgt dat het Coloseum in het niet verdwijnt en Duitsland steeds meer mannen als soldaat verder laat marcheren, is het Colijn die het Nederlandse volk aanspoort om vooral rustig te gaan slapen. Zijn er velen die op hun colbert een gebroken geweertje zichtbaar dragen en is het Volk geregeld in staat om de verjaardag van haar Koningin te vieren. Dat in Nederland met paarden wordt geoefend, dat een wielerkorps deel uit maakt van ons leger en dat ons nog het nodige wacht…
Ach, Nederland legt zich ter ruste na de geruststellende woorden van Colijn en wat morgen wacht, kan nog wel een nacht verdragen.

Duitsland deel II

Het wereldpodium dat door allerlei kunstenaars en kunstenmakers in beslag werd genomen. Acrobaten, redenaars en redetwisters, clowns die zorgden voor een lach en de nodige tranen uit hun ogen lieten spuiten, het circus van de voldoening dat wilde dieren in kooien opsloot en de grauwe sleur van een volgende dag probeerden te doorbreken, de zomer die passeerde en de herfst die een kleurenpracht naar voren bracht, de winter en de vele houtkachels die van brandstof konden worden voorzien en de lucht die vervuilde. Kranten verschenen en de opmars van mannen in het bruin was niet te stuiten.

Her en der wapperden geregeld banieren en het symbool viel simpelweg niet meer weg te denken in het straatbeeld van menig stad. Ook dorpen lieten zich niet onbetuigd en waar een Biergarten te vinden viel, was het opvallend dat blonde jongemannen menig lied inzetten. Waarbij de dorpelingen zich niet onbetuigd lieten. En het mannetje sloot geregeld zijn ogen, liet zich verleiden tot een volgende droomloze slaap en wanneer hij de volgende morgen wakker werd, vulde hij niet veel later zijn maag met brood, spek en eieren, maar nam daar ook nog eens koffie met een glas melk bij. Zo van Dikke Bertha, een koe die ervoor zorgde dat er uiteindelijk ook weer kaas op tafel kwam. Maar dat is dan weer een ander verhaal, dat gaat over Heinrich die des ochtends vroeg opstond om Bertha van haar melk te verlossen. Want melken kon Heinrich als de beste!

Duitsland deel I

Een duister geheim wat voor hetzelfde geld een Duitser geheim had kunnen heten. Geen idee wat ons straks te wachten staat, met Essen als uitgangspunt in wat voorheen zich kenmerkte door kolen- en staalgebieden. Het Ruhrgebiet, waarbij de naam Krupp een nogal dubieuze naam heeft verworven. In die zin dat een zekere heer afhankelijk was van het staal dat daar werd geproduceerd, de lopen van de kanonnen van zich lieten horen en ook de tanks een geduchte tegenstander zijn geweest. Maar het gebied heeft grote veranderingen ondergaan: de fabrieken zijn gesloten en worden momenteel omgebouwd naar broedplaatsen met het accent op cultuur. En daar verwacht ik eerlijk gezegd het nodige van. Mogelijk valt het tegen, maar ook dan zal het waarschijnlijk wel weer meevallen. Tenslotte heeft ook Duitsland de nodige cultuur in de loop van de tijd ontwikkeld en wanneer er musea zijn die onze interesse weten aan te wakkeren, dan zit het wat dat betreft wel snor! En over snorren gesproken: die ene met dat snorretje heeft genoeg van zich laten zien en horen…

Het is een bizarre tijd: de pieken zijn verdwenen en wat rest zijn de dalen van de tijd. Velen zijn bezig met het likken van de wonden, een enkel fotolijstje is voorzien van een rouwband en alles wat ooit was, is reeds lang verdwenen. En toch is er sprake van een getemperde vreugde, wanneer een volgende boreling het levenslicht aanschouwt. Dat ook dan de wereld doordraait is een gegeven, dat de nacht nog steeds gevolgd wordt door een dag, dat hemel en aarde zich hebben bewogen en dat de keerzijde niet altijd zichtbaar is, de mens dient zich nu eenmaal bij zijn lot neer te leggen en met harde arbeid worden de eerste graankorrels in brood omgezet, een varken geslacht en weten de kippen niet beter te doen dan een volgend nest met eieren te produceren.

Fabrieken worden zichtbaar aan de horizon door de rookpluimen die zij de lucht in stoten, een automobiel wordt als een wonder beschouwd, terwijl de fiets aan een onstuitbare opmars bezig is. Er wordt weer gedronken, gelachen en ook de cultuur komt enigszins tot leven. Oude tradities worden weer van stal gehaald, er wordt in zekere zin afgerekend met het verleden en dan… slaat de beurskrach toe.
Dat de republiek Weimar het loodje zou gaan leggen voorspelbaar en de communisten en de Nationaal Socialisten tot ongekende hoogten stijgen, ook dat was niet eerder voorzien. Een verdeeld volk als gevolg van dit gebeuren, de ‘Herren’ hieven de arm en waar Berlijn zich als hoofdstad probeerde te manifesteren, liep het geregeld uit de klauw. Maar de cultuur tierde welig, Marlene liet haar benen zien en wanneer er sprake was van cabaret: ook daar draaide Berlijn niet de hand voor om. Dat het Duitse geheim zich steeds openlijker manifesteerde, kon de pret niet drukken, dat de opmars gestadig doorging een feit en dat de retoriek van het Duitse rijk kansen bood aan geweldige redenaars… En waar was dat mannetje? Dat verbleef voor een belangrijk deel grotendeels achter de schermen en bekeek vanaf die plek…

KWAKkie

Ben op mijn manier wel lekker bezig (geweest). Maar wie weet het antwoord op de vraag die vooraf gaat aan het gezegde ‘slecht kersen eten…’ Was het Flipje uit Tiel, was het een olifant die door de porseleinkast raasde of was het simpelweg een onbetrouwbaar sujet dat er niet voor schroomde om de kersen alsnog in bonbons te veranderen? Hoewel, ook kersenbonbons zijn niet te versmaden. En dat noem ik dan weer lekker bezig zijn! Hoe diep kan een mens dalen, hoe hoog zijn de heuvels die zich in Nederland voordoen en waar zijn de duinen gebleven?

Terug naar de kust is momenteel geen optie, waar de wijsheid uit de man verdwijnt is het Kriek dat ervoor kan zorgen dat een Bier uit Belgie alsnog met de buit vandoor gaat. Of het moet een KWAKkie zijn… Een genot om dat bier door het keelgat te kunnen gieten, een welkome verademing tussen al het geweld van Hij En Ik Nemen Iedere Keer Een Nieuwe Amstel behoort ook tot dat concern. En dan maar zeggen dat… juist precies wat je denkt! Op je gezondheid.

PROOst!

Ben je gek… als je dit leest, dan wel kijkt of ziet?! Welnee, maar het schijnt dat je niets anders te doen hebt, dan wel dat je je verveelt, dan wel dat er niets op de beeldbuis is, dan wel dat de bloemetjes naar water smachten, dan wel dat de geraniums verdorren, dat de vakantievreugde er alles aan doet om verpest te worden, de blauwalg van zich laat horen en dat Manneken Pis zijn straal heeft verloren.

En dat alles op een doordeweekse zaterdag, waarbij het bier niet aan te slepen valt en ik ook nog eens kans zie om je weekend te verpesten, door allerlei onzin uit te kramen en dit vergezeld laat gaan van wat dubieuze prenten. Dat neemt niet weg dat ik voor nu het voornemen heb om deze week met wat andersoortige teksten op te fleuren, dat de bloemetjes die wij hebben buitengezet van wat geestrijk vocht worden voorzien en dat ik bij Allah niet weet waar dit op termijn mee zal gaan eindigen.

Kijk, geniet, laat de boeren eenvoudig gaan dorsen en wanneer de dorst echt toeslaat: neem eens wederom een gewoon biertje in plaats van dat speciale biertje dat dubbel zo veel kost dan dat gewoon bier doet! Wie weet smaakt het nog net zo lekker als ooit dat eerste biertje (zo bitter als wat) je smaakte, voordat je de wereld als een doedelzak ging beschouwen. PROOST!

Scroll Up