Categorie: Buitenland

Alles wat ik zoals over de landsgrenzen uitspook …

Alles II

Vandaag vertoef ik elders. Begeef mij naar het buitenland wat ooit deel van de Nederlanden uit heeft gemaakt. Het heeft veel weg van een verkering waar je aan de ene kant met een zekere voldoening op terugkijkt, aan de andere kant de uitdaging om weer nieuwe werelden te gaan ontdekken. Hoewel dat met die werelden veelal niet meer is dan wat gehuchten, dorpen dan wel verscholen kloosters eigen te gaan maken. Want wat geweest is is geweest. Waardoor de nodige platitudes aan mijn zijde te vinden zijn. Neen, ik verwacht niet dat iemand mij van repliek gaat dienen, hooguit een simpel schouderophalen volstaat in de regel. Ik dien mijn geest nu eenmaal van dienste te zijn en wanneer mijn geest het af laat weten, zullen anderen voorzieningen gaan treffen. Want er bruist van alles door mijn kop: van Opa B(r)uiswater tot NINA (door de W.O.L. geverfd) en Frederik met hun zangkunsten, het breekijzer wat ooit STORM achtig over de beeldbuis werd gejaagd, Ruud Storms die ooit leerling is geweest op Duin & Bosch. ‘Alles verandert, en niets staat stil.’ Een variant die iets vertelt omtrent de wijze waarop ik mijn leven baseer.

Maar om daar nu een heel betoog van te gaan maken: dat is wat teveel gevraagd, terwijl de plaatjes ook geen duidelijkheid zullen gaan verschaffen: zoals zoveel in het leven slaat ook dit nergens op.

Duitsland, deel VII

Eindelijk, gelukkig dat de Dag des Heren hem nog genadig is! Geen klokgelui dat hem roept, geen gang naar dat specifieke huis, hooguit dat het hem gegeven is om die balans vandaag niet alleen op te gaan maken maar er ook sprake kan zijn van een bepaald evenwicht. Want evenwichtig was hij wel. Het zijn dan ook de eenvoudige dingen van het leven geweest, waar hij niet alleen vreugde aan heeft ontleend, maar die ook het nodige verdriet naar voren heeft gebracht. De tranen van ontroering wegen op tegen de tranen van het verdriet dat hem is overkomen. Emmers vol heeft hij weggebracht, voor zijn gemak in die bodemloze put gestort waardoor de rijkdom aan zijn oog werd onttrokken. Moeder Aarde heeft daar genoegen mee genomen en het graan wat de orkaan heeft doorstaan was in staat om de korrels te laten groeien, gelijk kool dat als zuurkool uiteindelijk andere magen heeft weten te vullen. Van oude zaken afscheid genomen, waardoor ruimte ontstond voor nieuwe zaken. En toch het idee dat oude wijn in nieuwe zakken te vinden was en dat lauwerkransen bij het verleden zijn gaan behoren. Hoogtepunten en dieptepunten wisselden elkaar af, gelijk de seizoenen niet beter weten dan zich constant te herhalen, op een enkele uitschieter na. Sneeuwklokjes die het begin van een ander seizoen aankondigen, festivals die ervoor zorgden dat het leven van kleur werd voorzien, de Indian Summer die werd gedeeld en het zachte groen van het voorjaar, dat ervoor zorgde…

Ja, waar zorgde dat eigenlijk voor? Depressies bij de een, een vroegtijdig gewild einde bij een ander, een derde die huis en haard verliet en een batterij voornemens die niet verder reikten dan de derde dag van een Nieuw Jaar. Wensen die werden vervuld, ongewenste of verlangens die werden verwijderd of werden genegeerd, drukdoenerij op niets af en mensen die hun ego zodanig oppoetsten, dat zij alsnog door de mand wisten te vallen. En Jan met die korte achternaam die te vinden was op de afdeling urologie…

Het leven blijkt nu eenmaal niet altijd een pijp kaneel te zijn en waar de een te schijterig is om uit te komen voor zijn geaardheid, maakt de ander daar bepaald geen issue van. Genderneutraliteit heeft veel weg van een hermafrodiet die er achter komt dat in de mythologie nog veel zaken niet benoemd zijn. En waar sprookjes zich een weg banen in de geest van de gelukzalige, wordt een ander belazerd waar die bijstaat! Maar hoe nu verder?! Geen wijze die hem daarin kan raden, geen oplossing voor het geheim dat hij met zich meedraagt, hooguit de afspraak die hij heeft gemaakt met de therapeut die hem…

Ja, dat zal de oplossing zijn! Was het alleen maar omtrent het feit dat hij al die jaren er zorgvuldig voor heeft gewaakt om zijn geheim voor zich te houden. En hoe dit verhaal dan uiteindelijk afloopt… verwijs ik wik dit keer heel graag naar ‘ogenschijnlijk”, wat op vrijdag 09 08 2019 op mijn blog is verschenen.

En wanneer dit onstuimige verhaal niet te volgen is: volgende week zal er wel weer het een en ander gewoon gaan verschijnen. Maar ik heb er eerlijk gezegd het nodige plezier aan beleefd! Een hartelijke groet, Wik.

Duitsland, deel VI

De zaken lopen zoals ze lopen, met iedere seconde die verstrijkt wordt zijn heden verleden en met ieder uur dat hem in het vooruitzicht wordt gesteld, maakt hij zich steeds minder druk. Want wat is tijd in de relatie tot de eeuwigheid? ‘Met eeuwigheid als normgegeven, duurt een moment een mensenleven.’ Hij kwam dat ooit tegen op een deur in een gekkenhuis waar les werd gegeven omtrent het omgaan met mensen met een psychiatrische nood. Krankzinnigen was een omschrijving, gekken en dwazen een andere, mongolen en idioten voor mensen met wat tegenwoordig een verstandelijke beperking blijkt te zijn. Nooddruftigen in zekere zin en wat bracht de opleiding in wezen voor uitkomst…?! Goed, er waren leerlingen die in staat waren om hun expertise aan de psychiatrisch gestoorde medemens ten goede te laten komen, maar door een zekere mate van bureaucratie was een groot deel van hun activiteiten vervangen door het elektronisch dossier waar zij het grootste deel van de tijd mee bezig werden gehouden. Ook daar had hij geen boodschap meer aan; die tijd was verleden en het gemak waarmee hij door de eeuw van zijn vader ging, wijze woorden van een ander waar hij ook dit keer geen boodschap aan had. Zijn boodschap was duidelijk: het geheim dat hij al zijn leven lang met zich meedroeg.

‘Ik doe wat ik moet doen, en laat al het andere aan anderen over!’ Een wijs besluit dat hij, toch wel op zijn oude dag, alsnog heeft voorgenomen. Dingen doen waar hij nog even plezier aan beleeft, de koe Dikke Bertha V van de melk verlossen, het emmertje vullen en de uiers door zijn handen laten glijden, de kruk die zijn krakkemikkige lijf nog steeds in evenwicht weet te houden en het glas dat hem straks wacht. Niet veel meer heeft hij nodige om zijn wereld als volmaakt te ervaren. Alleen… dat geheim blijft als een juk op zijn schouders drukken. Geen idee hoe daar onderuit te kunnen komen en ook geen enkel idee hoe dit met een ander te gaan delen. Dat is het enige wat hem zwaar valt in de tijd die hem rest. Waardoor de cirkelgang in zijn gedachten de staart weer heeft gevonden, voor hij zijn kop weer recht weet te zetten. Nog een dag of wat veronderstelt hij: hoognodig tijd om een balans op te gaan maken, maar dat stelt hij uit tot morgen!