carnaval"!

Niet dat ik verwacht dat ook dit keer de letters over het scherm zullen vloeien, kan het haast niet anders gaan dan de dagen daarvoor. Wachtend op dat kleine stukje inspiratie doet het strand van Egmond aan Zee er alles aan om die inspiratie verre van mij te houden. De wind die uit het zuiden waait, laat ons tegen de wind zuidwaarts gekromd verder gaan. De zon doet er alles aan et geheel van een vrolijke kleur te voorzien en honden proberen de afstand die zij lopen meervoudig te verdubbelen. Niets te klagen! Niet veel verder staat een ‘halftrack’ gereed de laatste delen van een voorbije zomer van het strand af te voeren. Delen van wat ooit een terras op palen moet zijn geweest. Her en der word ik Duits gewaar. Geen kuil te bekennen moeten dit wel de laatste der Mohikanen zijn. Snoepen van een torenhoog ijsje, de laatste stuiptrekkingen van 4 november!


iGer.nl
Neen, dan gisteren. De club verenigd in de ‘Sociëteit’ voor ouderen. Hoewel dit niet geheel voor eenieder opgaat. Jantien is verreweg de jongste. Maar heeft de gave van het zien. Gelijk ook zij de gave heeft om met enige schuchterheid haar antwoord op de vraag van Jan te antwoorden. Ook zij ontkomt niet aan een vergelijk. Want kruipend in de miniwereld die Jan ons vorige mand heeft laten zien, is het een schoenpoetser die zich in de zevenmijlslaars van haar heeft vergist. Toch nadert hij, op zijn knieën kruipend, het einde van de laars. De wetenschap dat voor hem het einde in zicht komt, kan hem slechts vleugels geven. Een mandarijn met wezens, schelpen, slakken, pinda’s en verschillende notendoppen geven kleur aan het glaswerk wat ook deel van dit geheel uitmaakt. De criticaster in Jan komt positief los en eenieder ontvangt zijn opmerkingen. Een poppetje dat de rand van een colablikje is ontstegen. Het kunstwerk dat Gerard dit keer heeft weten te fabriceren. Dat er naast een kunstenaar ook een tovenaar in hem schuil gaat, is en blijft mijn overtuiging. Het blijft in ieder geval een verrassing waarmee de anderen an het stoeien zijn gegaan. En die verrassing laat mij slikken. Brengt weer die vertrouwde twijfel naar boven. Heb ook niet veel meer dan een klein zetje nodig om Adams appel, met dat gekunstelde verhaaltje als de donder te wisselen met die foto waarop de scherptediepte wordt aangegeven. Juist door het feit dat daar weer eens niets van klopt.
Wordt het nog meer een foto met een knipoog. En kan dat de kijker verrassen. Zoals dat boek van Eddy Posthuma de Boer: CARNAVAL. Dat knipsel wat ik daarin vond,wil ik je niet onthouden.
DE BUIKDANS
Kunt u zich voorstellen dat de strikte gemeentesecretaris in de zomerjurken van zijn in het café van Pieke voor het buffet een buikdans maakt, samen met de apotheker die van het uitreiken van medicijnen een valiumarm heeft overgehouden”
Jawel, ik heb er geen enkele moeite mee mij voor te stellen dat een mens uit het keurslijf moet van alledag. Dat hij uit zijn hok moet en tussen de anderen. En springen moet en zingen moet om al die vastgekoekte spanningen er eens uit te rammen. Het wordt tijd dat we leren schreeuwen. Niet opstandig en agressief maar schreeuwen uit blijdschap om het bestaan.
Dat is carnaval. Het is een kreet die opwelt uit de ziel maar het is gene boze. Proost! En gooi je er maar in.
Eddy Posthuma de Boer, drager van vele onderscheidingen, o.a. Van de Krabben van Bergen op Zoom, d’n Uul uit Roermond, de Katers van Neel, de Sittardse Marotte en de Tempeleers van Maasticht, stelde deze 1111ste Zwarte Beer samen uit de collectie carnavalsfoto’s die hij in de jaren 1960-1967 maakte in opdracht van de Volkskrant.
Hij werd bijgestaan door de Raad van Elf schrijvers:
Bertus Aafjes / Godfried Bomans / Saartje Burgerhart / Fons Hermans / Toon Hermans / Pierre Huyskens / Fons Jansen / Stef Kleijn / Theo Kohl / Drs. Ferd Rondagh / Lea Smulders.
Om te eindigen kies ik voor de woorden van Fons Jansen.
In het noorden vieren we geen carnaval
Daar zijn we te gemoedelijk voor.
Carnaval is een spel. Wie naar de zin
vraagt mag niet meer meedoen.
Dat ze de vasten afschaffen kan me niet
schelen. Maar dan moet carnaval ver-
plicht worden.
Carnaval is een happening met goedkeu-
ring van de overheid.
Op carnaval toont men zijn ware gezicht
door een masker op te zetten.


iGer.nl

Gisteren voelde het een beetje als de woorden die hierboven staan. Dat de tijdelijkheid van een leven hier een rol in speelde, houd ik maar even voor mezelf. Sterkte Peter, sterkte Martin!