Capriolen enzo…

Altijd verrassend wat een dag als vandaag mij weet te bezorgen. Geen pakje noch een onverwachte brief, laat staan een kaart van een onbekende. Dat heeft iets treurigs maar als ik vandaag naar buiten kijk ziet de wereld er heel fleurig uit. En dat geeft pas, terwijl het gisteren zoveel anders was. Betrap me erop dat ik me schuldig maak aan een bepaalde vorm van rijmdwang. Hetgeen niet helemaal verwonderlijk is, gezien het feit dat ik net een vlinder mocht ontvangen van een buurmeisje die mij dit aanbood onder de woorden: ‘dat is voor jou!’ En wie ben ik om zo’n gebaar af te doen met een ‘neen, dank je wel…’ Zo’n dag dus, waarbij wanklanken tot het verleden kunnen gaan behoren, de teksten die ik vanavond naar voren ga brengen mogelijk een wat bijzonder karakter hebben en ik niet veel meer heb te doen dan een wat afwachtende houding in te gaan nemen. Want ik ga nog steeds schuil onder de noemer van aspirant lid. Een tweede bijeenkomst naar aanleiding van het gegeven dat mij de eerste bijeenkomst prima is bevallen. Waarbij de ambiance als zodanig bijzonder in het voordeel spreekt. Wat hebben de muren daar de afgelopen jaren stilzwijgend opgevangen” Welke woorden zijn gevangen achter het behang” En waar hebben mogelijke spinnen zich meester van gemaakt” Is het hersenspinsel wat wordt uitgebroed” Zijn het klanken die door woorden van een inhoud zijn voorzien” Is het de taal die men gebroederlijk uit” Gezusterlijk wellicht”Maar dan grijpt dit medium weer in. Geenszins mijn bedoeling om een wanklank nar voren te brengen. Hooguit een pogen om mij in te spannen door vanavond de gelegenheid te hebben voor ontspanning. Desnoods mij op te maken voor kritische noten die te kraken zijn…