Buitenissig

Het heeft er veel van dat ik garant sta voor buitenissigheden! Niet dat ik daar prat op ga, laat staan dat ik me daar op voor laat staan, integendeel! Het zal hooguit te maken kunnen hebben met de persoon die ik ben. En daar valt nu eenmaal het nodige op af te dingen. Dus laat ik daar vandaag maar eens mee beginnen. Impulsief, dat spreekt me wel aan. Ondoordacht. Ook daar kan ik me wel in vinden. Het zoeken naar grenzen, ook dat is mij niet geheel onbekend. Een eigen mening naar voren brengen. Indien de situatie dit toelaat en veel situaties laten dit niet altijd toe. Het delen van de dingen die mij beroeren. Ook daar laat ik geregeld een steekje vallen en indien dit steekje gevallen is, wil ik de draad nog weleens laten voor wat deze is. Waarbij Ariadne me net zo vrolijk aan laat modderen. Van de regen in de drup geraken: ook dit is mij absoluut bekend. Naief. Ook dat houd ik me geregeld voor en daar hoef ik niet eens zoveel voor te doen. En dat alles in het besef dat de keuzes die ik maak, volledig aan de eerder genoemde items voldoen. Het tekent mij, kleurt mij als het ware. En zelf ben ik ervan overtuigd dat die kleur mij goed past, gelijk een jas. Waardoor het vele lood dat zich rond het ijzer is gaan vormen, alweer een gezegde is, dat zich bij herhaling voordoet en heeft voorgedaan. Maar voor de rest… ga ik er niet prat op dan dat de sloten die mij nog wachten mogelijk in afwachting zijn van mijn volgende stap. Oftewel dat de strapatsen uit mijn verleden mogelijk toch gedeeltelijk een garantie voor de toekomst blijken te zijn, in tegenstelling tot hetgeen banken verkondigen. Tenslotte is dit de achtste dag na het ‘√≠ncident’ en kleurt de dag van vandaag zich grauw aan het firmament. Niet dat dit van belang is, het geeft eerder aan dat ik er even bij stil wil staan. Gelijk de vluchtigheid van een moment…
Daarnaast blijf ik natuurlijk een expert in het verkondigen van waarheden als koeien. Vlak mijn expertise in deze absoluut niet uit, want op een ander moment zal ik je met mijn waarheid om de oren slaan. Sta ik nog eens versteld van mijn eigen frustraties en de agressie waarmee dit geheel gepaard gaat. Ik lieg geenszins wanneer deze uitspraak met een grote hoeveelheid zout genomen dient te worden. En dan komt de gekende Wik weer om de hoek kijken: de man van de ongerijmde associatie, de man die in staat blijkt het luchtledige te vullen door eenvoudigweg de kraan te openen en de laatste blijkt te zijn die met open mond het geheel aanschouwt. Want ooit was ik een voorstander van het aanschouwelijk onderwijs, waren mijn colleges veelal performances en stond ook ik versteld van de wegen die ik wist te bewandelen. In een andere tijd met de daaraan gekoppelde toegankelijkheid.
Buitenissigheid. De entree voor vandaag omdat het verleden ook nu alweer achter mij ligt met de nodige kleuren en klanken. Mij wacht straks een senioren telefoon met een mogelijk waterdichte garantie. Naast het gegeven dat ook een ander fototoestel zich op mijn gaven mag gaan verheugen, de oude in kennelijke staat van ontbinding bevindt. Maar ook dat doet er weinig toen: het feit dat ik het leven heb en dat ik mijn ‘gewauwel’ nog steeds kan botvieren…